ΓΙΑΤΙ, ΓΙΑΤΙ...;

ΧΟΥΦΤΟ ΣΤΗΝ, ΧΟΥΦΤΟ ΣΤΗΝ...

Ματωμένες Κυριακές

Με τον όρο Ματωμένη Κυριακή (Bloody Sunday για τους αγγλομαθείς, Domhnach na Fola στα ιρλανδικά) εννοούμε τέσσερα διαφορά αιματηρά γεγονότα, που έλαβαν χώρα από το 1887 έως το 1972, και συνδέονται με τις αγγλοϊρλανδικές σχέσεις.

Α' Ματωμένη Κυριακή (13 Νοεμβρίου 1887)

Στις 13 Νοεμβρίου 1887, οι σοσιαλιστές και οι αναρχικοί διοργάνωσαν μια μεγάλη διαδήλωση στο Λονδίνο για να καταγγείλουν τη βρετανική πολιτική στο Ιρλανδικό και την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης των Τόρυδων (Συντηρητικών).
Οι 10.000 διαδηλωτές έφθασαν στην Πλατεία Τραφάλγκαρ με πορείες από διάφορα σημεία του εργατικού Ανατολικού Λονδίνου. Ανάμεσά τους ξεχώριζε η μορφή του διάσημου ιρλανδού συγγραφέα και ακτιβιστή Τζορτζ Μπέρναρ Σο. Οι διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωποι με 2.000 αστυνομικούς και 400 στρατιώτες, που ήταν αποφασισμένοι να τους εμποδίσουν να πλησιάσουν την πλατεία. Από τις συγκρούσεις που ακολούθησαν, τρεις διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους και 200 χρειάστηκαν νοσηλεία σε νοσοκομείο. Οι επικεφαλής συνδικαλιστές της πορείας συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν για έξι εβδομάδες.
Η «Ματωμένη Κυριακή» του 1887 αφύπνισε τις διάσπαρτες αριστερές δυνάμεις της Μεγάλη Βρετανίας, οι οποίες απέσυραν την υποστήριξή τους στο Κόμμα των Ουίγων (Φιλελευθέρων) και προχώρησαν στην ίδρυση του Εργατικού Κόμματος στις 27 Φεβρουαρίου 1900.

Β' Ματωμένη Κυριακή (31 Αυγούστου 1913)

Το 1913, ο πληθυσμός του αγγλοκρατούμενου Δουβλίνου βίωνε την έσχατη ένδεια. 26.000 οικογένειες ζούσαν υπό άθλιες συνθήκες σε 5.000 παραπήγματα, ενώ ο δείκτης της παιδικής θνησιμότητας ήταν από τους μεγαλύτερους στην Ευρώπη (142 θάνατοι ανά 1.000 κατοίκους). Η ανεργία θέριζε και όσοι είχαν δουλειά προσπαθούσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.Στις 26 Αυγούστου 1913 ξεκίνησε η μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία της Ιρλανδίας, που διήρκεσε μαζί με την ανταπεργία των εργοδοτών έως τις 18 Ιανουαρίου 1914. Της απεργιακής κινητοποίησης ηγούνταν οι τραμβαγιέρηδες, με επικεφαλής τον συνδικαλιστικό θρύλο της Ιρλανδίας Τζέιμς Λάρκιν. Την Κυριακή 31 Αυγούστου σε μία από τις διαδηλώσεις τους στην οδό Σάκβιλ του Δουβλίνου (σήμερα οδός Ο' Ντόνελ) χτυπήθηκαν βάναυσα από την αστυνομία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο απεργοί και να τραυματισθούν εκατοντάδες.
Ο μεγάλος ιρλανδός ποιητής Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς έγραψε το ποίημα «Σεπτέμβρης 1913» για να εκφράσει τη συμπαράστασή του στον αγώνα των εργαζομένων και την απέχθειά του για την καθολική μπουρζουαζία της πόλης και την Εκκλησία που την υποστήριζε.
Η ανταπεργία (λοκάουτ) των εργοδοτών προκάλεσε δυσεπίλυτα προβλήματα στους εργαζομένους, οι οποίοι αναγκάστηκαν να λύσουν την απεργία και να επιστρέψουν στις δουλειές τους στις 18 Ιανουαρίου 1914.

Γ' Ματωμένη Κυριακή (21 Νοεμβρίου 1920)

Βρισκόμαστε στο μέσο του Ιρλανδικού Αγώνα της Ανεξαρτησίας (1919-1921) και η Κυριακή 21 Νοεμβρίου δικαιολόγησε τον χαρακτηρισμό της.Η ημέρα στο Δουβλίνο άρχισε με τη δολοφονία 14 άγγλων πρακτόρων και ντόπιων συνεργατών τους από τον γνωστό μας Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (IRA). Η απάντηση των κατακτητών εκδηλώθηκε το μεσημέρι της ίδιας μέρας. Πυροβολούν στο ψαχνό και σκοτώνουν 15 φιλάθλους κατά τη διάρκεια του αγώνα ιρλανδικού ποδοσφαίρου μεταξύ Τιπερέρι και Δουβλίνου στο Κροκ Παρκ του Δουβλίνου. Οι δυνάμεις κατοχής υποστήριξαν ότι δέχθηκαν πυρά από φιλάθλους - μέλη του IRA.
Οι ταραχές συνεχίστηκαν όλο το βράδυ χωρίς νεκρούς. Όμως, στο Κάστρο του Δουβλίνου, που είχε μετατραπεί σε φυλακή, βρίσκονται νεκροί τρεις πολιτικοί κρατούμενοι, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Συνολικός απολογισμός της τρίτης κατά σειρά «Ματωμένης Κυριακής»: 32 νεκροί.

Δ' Ματωμένη Κυριακή (30 Ιανουαρίου 1972)

Η πιο γνωστή «Ματωμένη Κυριακή», επειδή εξυμνήθηκε από καλλιτέχνες του ροκ, όπως οι U2 («Sunday Bloody Sunday»), Stiff Little Fingers («Bloody Sunday»), Τζον Λένον («Sunday Bloody Sunday», «The Luck of the Irish») και Πολ ΜακΚάρτνεϊ («Give Ireland Βack to the Irish»).Συνέβη την Κυριακή 30 Ιανουαρίου 1972 στο Ντέρυ της Βορείου Ιρλανδίας, όταν άγγλοι στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων άνοιξαν πυρ κατά μιας ειρηνικής πορείας 10.000 καθολικών, που ζητούσαν την αποχώρηση των Βρετανών από τη Βόρειο Ιρλανδία και ένωσή της με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. 26 διαδηλωτές σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους και 6 παιδιά. Πολλοί διαδηλωτές πυροβολήθηκαν πισώπλατα, καθώς έτρεχαν να αποφύγουν τα επελαύνοντα τεθωρακισμένα οχήματα των Βρετανών.
Η διεθνής κατακραυγή που ξέσπασε ανάγκασε τη Συντηρητική κυβέρνηση του Έντουαρντ Χηθ να προχωρήσει σε έρευνα του αιματηρού συμβάντος. Ο αρχιδικαστής Γουάιτζερι, που επελήφθη της υποθέσεως, δεν απέδωσε ευθύνες στους στρατιώτες, επειδή δέχθηκε τον ισχυρισμό τους ότι πυροβολήθηκαν πρώτοι από κάποιους διαδηλωτές, παρά τις περί του αντιθέτου καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων. Το περιστατικό επανήλθε στην επικαιρότητα το 1998, όταν ο τότε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, ανέθεσε στον Λόρδο Σάβιλ να επανεξετάσει την υπόθεση. Το πόρισμα αναμένεται...

Από το ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.

Ρίχνουν στο ψαχνό

18 Σεπτεμβρίου 2013. Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του μουσικού Παύλου Φύσσα πραγματοποιήθηκε στο Κερατσίνι ογκώδες αντιφασιστικό συλλαλητήριο στη μνήμη του. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, μετά από αστυνομική επιχείρηση, εκτυλίχθηκαν επεισόδια που είχαν σαν αποτέλεσμα τον τραυματισμό 31 διαδηλωτών οι οποίοι διακομίστηκαν εσπευσμένα στο «Τζάνειο».

Ανάμεσα τους και ο Γαβριήλ Α., ο οποίος δέχτηκε χτύπημα με δακρυγόνο αστυνομικού και υποβλήθηκε εκτάκτως σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις. Τελικά έχασε ολοκληρωτικά την όραση του ενός ματιού.

20 Νοεμβρίου 2013. Η υπόθεση της εγκληματικής αυτής επίθεσης εναντίον του παραμένει ανεξιχνίαστη, καθώς οι υπαίτιοι δεν έχουν ακόμη λογοδοτήσει για τις πράξεις τους. Η ΕΔΕ βρίσκεται σε… εξέλιξη. Οι έρευνες στο σκοτάδι...

Πρόκειται για ένα τρανό παράδειγμα υπέρμετρης αστυνομικής βίας που λύγισε ακόμη και τους γιατρούς του Τζανείου που κλήθηκαν να περιθάλψουν τον άτυχο νεαρό.

Ευθεία βολή από τα 30 μέτρα

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, γύρω στις 19.00 το απόγευμα της 18ης Σεπτεμβρίου ξεκίνησε η πορεία για τον Παύλο.

Επί της λεωφόρου Γρηγορίου Λαμπράκη, οι δυνάμεις των ΜΑΤ, άνευ λόγου και αιτίας, εμφανίστηκαν στην πορεία και την «έσπασαν» σε δυο κομμάτια, εκσφενδονίζοντας χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης.

Αρχικά οι διαδηλωτές εξαγριώθηκαν με αυτό το περιστατικό και προσπάθησαν να κρατήσουν την γραμμή τους. Στη συνέχεια σημειώθηκαν απίστευτες βιαιότητες.

Εμφανίστηκαν επίσης οι άνδρες της ομάδας ΔΕΛΤΑ και επιδόθηκαν σε «τυφλά χτυπήματα».

Σύμφωνα με μαρτυρίες, ένας άνδρας των ΜΑΤ σημάδεψε τον νεαρό και με ευθεία βολή του έριξε δακρυγόνο στο μάτι, με αποτέλεσμα να διαλυθεί ο βολβός.

Σύντροφοι του Γαβριήλ Α. τον μετέφεραν στο νοσοκομείο και επί τέσσερις συνεχόμενες ώρες ο νεαρός βρισκόταν στο χειρουργείο με τους γιατρούς να κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες, με μηδαμινές πιθανότητες αποκατάστασης της βλάβης.

Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Ο Γαβριήλ έχασε ολοκληρωτικά την όρασή του, ωστόσο με μεγάλο ψυχικό σθένος κοινοποίησε μία επιστολή στην οποία δηλώνει έτοιμος να αγωνιστεί εκ νέου για όλα τα ιδανικά που πιστεύει.

Η επιστολή:

«Καλημέρα σας σύντροφοι και φίλοι, δεν μπορώ να γράψω πολλά γιατί δεν βλέπω καλά, μπερδεύω τα κουμπιά και το μυαλό μου ακόμα βρίσκεται σε μια σχετική σύγχυση. ‘Ήθελα απλά να σας χαιρετίσω και να σας πω ότι το ηθικό είναι ανεβασμένο και ας λένε οι γιατροί ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξανά δω από το ένα μάτι. Περιμένω ακόμα ένα τελευταίο χειρουργείο για να σώσουμε άπλα το όργανο τον βολβό δηλαδή ώστε να μη χρειαστεί να το αφαιρέσουμε και αυτό . Δεν με τρομάζει τίποτα, δεν με ρίχνει τίποτα και περιμένω πως και πως να κατέβω πάλι μαζί σας στους δρόμους της φωτιάς.

Με τη πρώτη ευκαιρία θα γράψω ένα κείμενο για τα γεγονότα και τις κοινωνικοπολιτικές μου θέσεις (δεν τις έκρυψα ποτέ) απλά λίγη υπομονή γιατί για μένα πλέον η γραφή είναι (τουλάχιστον για τώρα) υπερπροσπάθεια από πολλές απόψεις. Την αλληλεγγύη μου στις καταλήψεις-αυτοοργανωμένους χώρους και εγχειρήματα, σε όλες τις αναρχικές και αντιφασιστικές συλλογικότητες, στους συλληφθέντες μας και σε όλους τους εξεγερμένους αυτής της χώρας.

Όταν έχουμε το κεφάλια μας ψηλά πάντα θα μας ρίχνουν μια σφαίρα, για να τα κατεβάζουμε, αν τα ξανασηκώσουμε έχουμε νικήσει!!! Γαβριήλ Α».

 

Από Zoygla.

ΜΗΝ ΤΟΝ ΦΑΣ, ΘΑ ΣΟΥ ΚΑΤΣΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ...

Ο ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΓΑΤΟΥΛΗΣ...

Τα χρόνια του Οσβαλντ στη Σοβιετική Ένωση

Ο Οσβαλντ με τη γυναίκα του Μαρίνα και την κόρη τους όταν ζούσε στη Σοβιετική Ενωση.

 

Οι ατελείωτες θεωρίες συνωμοσίας που περιβάλλουν τη δολοφονία του πρώην προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Τζ. Φ. Κένεντι, δεν άφησαν πολλά περιθώρια στο κοινό να μάθει ποιός ήταν πραγματικά ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ: ο άνθρωπος που στις 22 Νοεμβρίου 1963 σκότωσε τον άνδρα επάνω στον οποίο εκατομμύρια Αμερικανοί είχαν, δικαίως ή αδίκως, εναποθέσει τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον.

Στο βιβλίο του Πίτερ Σαβόντνικ «The Interloper» (Ο παρείσακτος) που κυκλοφόρησε πρόσφατα στις Ηνωμένες Πολιτείες, καλύπτεται μία σημαντική περίοδος στη ζωή του Όσβαλντ, ο χρόνος που πέρασε στη Σοβιετική Ένωση του Νικίτα Χρουστσόφ. Ο Όσβαλντ γεννήθηκε το 1939, δύο μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα του. Το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας το πέρασε ταξιδεύοντας από πόλη σε πόλη με τη μητέρα του. Η εκπαίδευσή του ήταν ανεπαρκής, ενώ ο μέσος χρόνος που έμενε σε ένα σπίτι ή διαμέρισμα ήταν 10,2 μήνες.

Η πρώτη φορά που προσπάθησε να αλλάξει τη ζωή του ήταν όταν κατατάχθηκε στους πεζοναύτες σε ηλικία 17 ετών. Έφυγε με κακή φήμη δυόμισι χρόνια αργότερα. Η δεύτερη όταν με μία ταξιδιωτική βίζα για το Λένινγκραντ, γνώρισε τη Σοβιετική Ένωση. Η αμερικανική πρεσβεία προσπάθησε να τον πείσει να μην αποποιηθεί την αμερικανική υπηκοότητα αλλά εκείνος δήλωσε ότι ήταν κομμουνιστής και ήθελε να μείνει στη Σοβιετική Ένωση.

Οι σοβιετικές Αρχές τον έστειλαν να εργαστεί στο Μινσκ της Λευκορωσίας όπου βρισκόταν υπό παρακολούθηση για να διασφαλιστεί ότι δεν ήταν κατάσκοπος. Ο Όσβαλντ πήγε στο Μίνσκ στο τέλος του 1959 και έφυγε τον Ιούνιο του 1962, 17 μήνες πριν από τη δολοφονία του Κένεντι. Στη διάρκεια της παραμονής του στο Μινσκ, ο Όσβαλντ παντρεύτηκε τη Μαρίνα Προυσάκοβα και απέκτησε ένα παιδί. Σύντομα ο Όσβαλντ άρχισε να αναθεωρεί την απόφασή του να ζήσει στη Σοβιετική Ένωση και ζήτησε τον επαναπατρισμό του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι έγινε. Ο Όσβαλντ, η Μαρίνα και η κόρη τους πήγαν στις ΗΠΑ.

Το βιβλίο του Σαβόντνικ αποκαλύπτει μία μεγάλη αλήθεια για τον δολοφόνο του Κένεντι: ο Όσβαλντ είχε την ανάγκη να εκφράσει την απογοήτευσή του από τον κόσμο, αλλά αυτή η απογοήτευση ήταν προϊόν της απόλυτης αδυναμίας του να ανεχτεί τον ίδιο του τον εαυτό. Είτε στις Ηνωμένες Πολιτείες, είτε στη Σοβιετική Ένωση, το πρόβλημα δεν ήταν οι κυβερνήσεις ή οι άνθρωποι που τον περιέβαλαν αλλά ο ίδιος.

Δεν μπορούσε να αγαπήσει και δεν είχε αγαπηθεί όπως ο ίδιος ήθελε. Η επιστροφή του στις ΗΠΑ δεν διόρθωσε κάτι στη ζωή του: ο Όσβαλντ άλλαζε συνέχεια δουλειές και τόπο διαμονής, μερικές φορές με τη Μαρίνα, άλλες χωρίς εκείνη. Τον Απρίλιο του 1963 προσπάθησε να δολοφονήσει έναν δεξιό πολιτικό ηγέτη στο Τέξας. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους δολοφόνησε τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

Από το ΒΗΜΑ.

Ρομπότ-τσοπάνης στο Σίδνεϊ!

Ένα νέο τεχνολογικό κατασκεύασμα επιτρέπει στους κτηνοτρόφους να... ελαφρύνουν το καθημερινό τους εργασιακό πρόγραμμα. Ο λόγος για το ρομπότ που δημιούργησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ στην Αυστραλία, το οποίο οδηγεί τις αγελάδες από το λιβάδι στο γαλακτοκομείο.

Πρόκειται για ένα τετράτροχο ρομπότ ονόματι Rover. Οι επιστήμονες δήλωσαν ενθουσιασμένοι από την ευκολία με την οποία... πείθει τις αγελάδες να το ακολουθήσουν.



Το ρομπότ κατασκευάστηκε από ερευνητές του Κέντρου Ρομποτικής του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ.

Για την κίνησή του το πρωτότυπο ρομπότ απαιτεί ανθρώπινο χειρισμό, αλλά οι επιστήμονες αισιοδοξούν ότι σύντομα θα είναι σε θέση να αναπτύξουν ένα αυτόνομο μοντέλο.



Όπως επισήμαναν οι επιστήμονες, στο μέλλον αντίστοιχα ρομπότ θα μπορούν να παρακολουθούν το κοπάδι κατά τις βραδινές ώρες, να καταγράφουν αντιδράσεις, ακόμα και να ειδοποιούν τους κτηνοτρόφους εάν συμβεί κάποιο απρόοπτο γεγονός ή εάν κάποια αγελάδα γεννάει.

«Ακόμη πραγματοποιούμε τα πρώτα μας βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά σίγουρα η έρευνα για την ανάπτυξη της ρομποτικής στον τομέα της κτηνοτροφίας έχει πολύ μέλλον» δήλωσε η δρ Κέντρα Κέρισκ, καθηγήτρια και μέλος της ερευνητικής ομάδας του πανεπιστημίου του Σίδνεϊ.

 

Από Zoygla.

ΘΑ ΤΗΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΗΣ

Στο νοσοκομείο ο «πατέρας» του Καλάσνικοφ

  Σε νοσοκομείο της επαρχίας Ουντμουρτία στην κεντρική Ρωσία εισήχθη ο 94χρονος, Μιχαήλ Καλάσνικοφ, σχεδιαστής των ομώνυμων όπλων.

Το Καλάσνικοφ ή ΑΚ-47 όπως αποκαλείται διεθνώς είναι το πιο δημοφιλές όπλο στον κόσμο καθώς υπολογίζεται ότι παγκοσμίως χρησιμοποιούνται πάνω από 100 εκατομμύρια κομμάτια.

Το επίσημο όνομα του όπλου, ΑΚ-47, προκύπτει από τα αρχικά του «Αβτομάτ Καλασνικόβα» που σημαίνει «Αυτόματο του Καλάσνικοφ» και τον αριθμό 47 επειδή άρχισε να κατασκευάζεται το 1947. Από τότε μέχρι και σήμερα παραμένει το υπ' αριθμόν ένα όπλο που διακινείται νόμιμα ή λαθραία σε κυβερνήσεις, αντάρτες, εγκληματίες κλπ.

Από ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ.