Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013

H Δίκη των Aεροπόρων


 
Σαν σήμερα στις 28 Νοεμβρίου 1953 κλείνει η υπόθεση της «Δίκης των αεροπόρων». Πρόκειται για μία σκευωρία που έχει κατασκευαστεί με αφετηρία ένα εκπαιδευτικό αεροπορικό δυστύχημα, στη Σχολή Ικάρων.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1951 στη Σχολή Ικάρων ένα ατύχημα κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων έχει ως αποτέλεσμα την πτώση ενός αεροπλάνου τύπου Χάρβαρντ. Έπειτα από μερικές ημέρες, σε μία από τις αίθουσες της σχολής ο τοίχος είναι βαμμένος με ένα σύνθημα υπέρ του ΚΚΕ. Τα δύο γεγονότα συσχετίζονται. Ο τότε αρχηγός του ΓΕΑ αντιπτέραρχος Εμμανουήλ Κελαϊδής διατάσσει ένορκη προανάκριση για «ενδείξεις δολιοφθοράς σε πολεμικό αεροσκάφος της Σχολής Αεροπορίας» στις 30 Δεκεμβρίου.

Η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα του Εμφυλίου Πολέμου. Επικεφαλής των κυβερνήσεων είναι οι Σοφοκλής Βενιζέλος και Νικόλαος Πλαστήρας, εναλλάξ, υπό την εποπτεία της Αμερικανικής Αποστολής. Ο στρατός είναι τόσο ισχυρός ώστε να λειτουργεί ως πόλος εξουσίας. Στους κόλπους του δρα η μυστική οργάνωση ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών). Παράλληλα, η καταδίκη του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του σε θάνατο, κυριαρχούν ως είδηση στην επικαιρότητα.

Οι ανακρίσεις για το αεροπορικό δυστύχημα ξεκινούν στις αρχές του 1952.
Οι πρώτοι κατηγορούμενοι οδηγούνται στα μπουντρούμια του Αερονομείου Παλαιού Φαλήρου. Πρόκειται για τους αντισμήναρχο ε.α. Θεοφάνη Μεταξά, σμηναγό Ηλία Παναγουλάκη και Ελευθέριο Ζαφειρόπουλο, υποσμηναγό Γεώργιο Θεοδωρίδη και Γεώργιο Μαδεμλή, επισμηναγό Νικόλαο Δόντζογλου και ανθυποσμηναγό Παναγιώτης Λεμπέσης, ακόμη επτά υπαξιωματικούς και πέντε ιδιώτες. Οι κατηγορούμενοι βασανίστηκαν με φρικτό τρόπο. Ένας από τους κατηγορουμένους μάλιστα, ο καθηγητής μαθηματικών Χρήστος Δαδαλής, δεν άντεξε τα βασανιστήρια και πέθανε. Οι υπόλοιποι ομολόγησαν ότι είναι ένοχοι για την δολιοφθορά του αεροπλάνου.

Το μόνο που μένει να αποδειχθεί είναι, η σχέση των κατηγορουμένων με το ΚΚΕ. Για το λόγο αυτό, οι εμπνευστές της σκευωρίας στρατολογούν τον Ίκαρο Νίκο Ακριβογιάννη και στις 7 Απριλίου 1952 τον στέλνουν στην Αλβανία με την ιδιότητα του φυγάδα κομμουνιστή, στα πλαίσια μίας δήθεν εθνικής αποστολής. Στη συνέχεια καταδίδουν τον Ακριβογιάννη ως διπλό πράκτορα στις αλβανικές αρχές. Ο Ακριβογιάννης καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται στις 15 Απριλίου 1953.

Εν τω μεταξύ, στις 16 Απριλίου 1952 η υπόθεση των αεροπόρων αποκαλύπτεται από πληθώρα δημοσιευμάτων του δεξιού τύπου τα οποία κάνουν αναφορά για «ανακαλυφθείσα κομμουνιστική δράση στην Αεροπορία». Στις 10 Ιουλίου, εκδίδεται παραπεμπτικό βούλευμα, σύμφωνα με το οποίο κάθονται στο εδώλιο του Αεροδικείου συνολικά 19 άτομα. Κατά το βούλευμα, οι κατηγορούμενοι φέρονται να έχουν συμπήξει οργάνωση, ήδη από το 1950 η οποία φέρνει εις πέρας εντολές της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Η «Δίκη των Αεροπόρων» ξεκινά στις 22 Αυγούστου 1952 και ολοκληρώνεται στις 17 Σεπτεμβρίου. Το δικαστήριο πείθεται ότι οι φερόμενοι ως  κατηγορούμενοι είναι ένοχοι. Στους σμηναγό Παναγουλάκη και υποσμηναγό Θεοδωρίδη επιβάλλεται η ποινή του θανάτου, τέσσερις καταδικάζονται σε ισόβια, δύο σε εικοσαετή κάθειρξη, και δύο σε δεκαετή κάθειρξη. Οι υπόλοιποι αθωώνονται.

Το Μάρτιο του 1953 η «υπόθεση των Αεροπόρων» φτάνει στο Ανώτατο Αναθεωρητικό Δικαστήριο. Η δίκη ωστόσο αναβάλλεται «λόγω σημαντικών αιτίων και για κρείσσονες αποδείξεις».
Κυβερνήτης της χώρας είναι πια ο Αλέξανδρος Παπάγος. Η δίκη στο αναθεωρητικό ξεκινά τελικά στις 30 Σεπτεμβρίου, με δέκα κατηγορούμενους αυτή τη φορά. Οι εργασίες της εν λόγω υπόθεσης ολοκληρώνονται στις 28 Νοεμβρίου 1953. Όλα τα στοιχεία που παρουσιάζονται αποδεικνύουν την ύπαρξη σκευωρίας πίσω από το δυστύχημα στη σχολή Ικάρων. Παρόλα αυτά, οι δικαστές δέχονται την ύπαρξη συνωμοσίας και τιμωρούν τους κατηγορουμένους με ελαφρύτερες ποινές: δύο καταδικάζονται σε ισόβια, έξι σε ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης και δύο αθωώνονται.

Ο φάκελος της υπόθεσης των αεροπόρων κλείνει οριστικά το Νοέμβριο του 1955, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή αποφασίζει να χορηγήσει αμνηστία τόσο στους καταδικασθέντες όσο και στους σκευωρούς.

Μερικά χρόνια αργότερα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής λέει στον αμνησθέντα αξιωματικό και συμπατριώτη του από τις Σέρρες Γεώργιο Μαδεμλή κατά τη διάρκεια συνάντησής τους, ότι γνώριζε πως «είναι αθώοι».

Από το tvxs.

Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΣ


Ένα… διαφορετικό λογότυπο ελληνικής προεδρίας…

Το γύρο του διαδικτύου κάνει ένα σατιρικό, αλλά και πικρό, λογότυπο που παρωδεί το καραβάκι της ελληνικής προεδρίας, το οποίο παρουσιάστηκε χθες σε επίσημη εκδήλωση.

Το επίσημο λογότυπο εμπνέεται από τη θάλασσα και παρουσιάζει ένα καράβι που επιπλέει, με αναφορές στις έννοιες Προσδοκίες, Ανάπτυξη, Απασχόληση, Ασφάλεια,  Ευημερία, Δημοκρατία.




Το «άλλο» λογότυπο εμπνέεται από την οδυνηρή  πραγματικότητα…
 

ΥΓ. Τη φωτογραφία τη βρήκαμε στο διαδίκτυο, χωρίς να ξέρουμε τον δημιουργό της.

Από ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ.

Πορτρέτα από τσάι, μελάνι και αλκοόλ!


Δεν είναι λίγες οι φορές που καλλιτέχνες ανά τον κόσμο επιλέγουν να ζωγραφίσουν με παράδοξα υλικά, πέρα από τα συμβατικά λάδια ή νεροχρώματα. Κάπως έτσι σκέφτηκε και ο Carne Griffiths, κάνοντας ένα δυναμικό ντεμπούτο στη ζωγραφική τέχνη. Η πρώτη συλλογή ζωγραφικών έργων που παρουσίασε σε γκαλερί στο Χονγκ Κονγκ χαρακτηρίζεται από την ιδιομορφία των υλικών που χρησιμοποίησε για να φτιάξει τους πίνακές του. Αλκοόλ, μελάνι και τσάι αναμείχθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν εν είδει χρωμάτων για να αποδώσουν τις γραμμές στα πορτρέτα του.
perierga.gr - Πορτρέτα από τσάι, μελάνι και αλκοόλ!
Κονιάκ, βότκα, τζιν και ουίσκι χρωματίστηκαν με διάφορες αποχρώσεις μελανιών και συμπληρώθηκαν με πράσινο τσάι με σκοπό να αποτελέσουν το εκκρηκτικό ζωγραφικό μείγμα του καλλιτέχνη. Από εκεί και πέρα η φαντασία και η δημιουργικότητα πήραν θέση και υπα΄ρχει το αποτέλεσμα που βλέπετε. «Το αλκοόλ έχει μια περίεργη επίδραση στο μελάνι κάνοντας το χρώμα να εισχωρεί περισσότερο στο χαρτί και μάλιστα πολύ γρήγορα, δίνοντας περισσότερη μονιμότητα σε ορισμένα μελάνια σε σχέση με το νερό», λέει ο καλλιτέχνης.
perierga.gr - Πορτρέτα από τσάι, μελάνι και αλκοόλ!
perierga.gr - Πορτρέτα από τσάι, μελάνι και αλκοόλ!
perierga.gr - Πορτρέτα από τσάι, μελάνι και αλκοόλ!
perierga.gr - Πορτρέτα από τσάι, μελάνι και αλκοόλ!

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013

ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ?


Δημιουργήθηκε το πιο αδιάβροχο υλικό στον κόσμο

Αμερικανοί ερευνητές δημιούργησαν το πιο αδιάβροχο υλικό στον κόσμο, αντλώντας έμπνευση από τα φύλλα του φυτού τροπαίουλου και τα φτερά της πεταλούδας.
Η νέα υπερ-υδροφοβική επιφάνεια μπορεί να διατηρεί στεγνά τα ρούχα ή να εμποδίζει τη συσσώρευση πάγου στα φτερά των αεροπλάνων.
Οι μηχανολόγοι μηχανικοί του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), με επικεφαλής τον καθηγητή Kripa Varanasi, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», κατάφεραν να ξεπεράσουν ακόμα και τα φύλλα λωτού, που είναι γνωστά για την εξαιρετική αδιαβροχότητά τους στη φύση, ενώ παρόμοιες ιδιότητες εμφανίζουν τα φτερά της πεταλούδας Morpho και τα φύλλα του φυτού τροπαίουλου.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως όσο πιο γρήγορα αναπηδά το νερό πάνω σε μία επιφάνεια, τόσο πιο στεγνή μένει αυτή. Ακολουθώντας αυτή την αρχή, κινηματογράφησαν διάφορες αδιάβροχες επιφάνειας την ώρα που έπεφτε πάνω τους νερό και μέτρησαν πόση ώρα διαρκούσε τη επαφή τους με το νερό. Στη συνέχεια, δημιουργήσουν επιφάνειες με διαφορετική υφή, χάρη σε μικρά «σαμαράκια» (ύψους 0,1 χιλιοστών του μέτρου) πάνω σε μια επιφάνεια πυριτίου, γεγονός που επέτρεψε στο νερό να γλιστράει και να απωθείται με ρυθμό κατά 40% ταχύτερο σε σχέση με ένα φύλλο λωτού. Στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, το νερό αναπήδησε από τις συγκεκριμένες επιφάνειες πριν προλάβει να παγώσει.

Όπως είπε ο Varanasi, «τα περισσότερα υπερ-υδροφοβικά υλικά είναι εύθραυστα πολυμερή, που δεν αντέχουν στη διάβρωση και στις υψηλές θερμοκρασίες. Όμως με τη νέα μέθοδο, αν συνδυαστούν με ισχυρότερα υλικά, όπως μέταλλα και κεραμικά, θα μπορούν να ξεπεράσουν την πρόκληση της αντοχής».
Τα «σαμαράκια» πάνω στα υλικά μπορούν να δημιουργηθούν με τα συνήθη βιομηχανικά εργαλεία επεξεργασίας, συνεπώς η όλη διαδικασία μπορεί να εφαρμοστεί σε βιομηχανικό επίπεδο.
Οι ερευνητές αισιοδοξούν ότι μελλοντικά θα καταφέρουν να αυξήσουν κι άλλο την αδιαβροχότητα των υλικών τους, δημιουργώντας διασταυρούμενα «σαμαράκια».

Πηγή: BBC
και Enet.gr 

Επιχείρηση «Γοργοπόταμος»


Η κατεστραμμένη γέφυρα του ΓοργοποτάμουΗ κατεστραμμένη γέφυρα του Γοργοποτάμου
Κορυφαία αντιστασιακή πράξη κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Υπήρξε αποτέλεσμα της συνεργασίας των δύο μεγαλύτερων αντιστασιακών οργανώσεων, του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, υπό την υψηλή καθοδήγηση βρετανών κομάντος.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1942 μία ομάδα αποτελούμενη από δώδεκα κομάντος, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Έντι Μάιερς και τον ελληνομαθή ταγματάρχη Κρις Γουντχάουζ, έπεσε με αλεξίπτωτα στην περιοχή της Γκιώνας. Ανάμεσά τους ήταν ο Ελλαδίτης Θεμιστοκλής Μαρίνος κι ένας Κύπριος με το κωδικό όνομα «Γιάννης». Σκοπός τους, να έλθουν σε επαφή με έλληνες αντάρτες και να υλοποιήσουν την «Επιχείρηση Χάρλινγκ», που είχε σχεδιάσει το Συμμαχικό Στρατηγείο στο Κάιρο.
Το σχέδιο συνίστατο στην ανατίναξη μιας από τις τρεις γέφυρες Παπαδιάς, Ασωπού και Γοργοποτάμου (και οι τρεις βρίσκονται στον ορεινό όγκο του Μπράλλου), πάνω από τις οποίες διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αθηνών. Ήταν η μοναδική αξιόπιστη δίοδος προς τα λιμάνια της Νότιας Ελλάδας και η αχρήστευσή της θα προκαλούσε τη διακοπή του ανεφοδιασμού της γερμανικής στρατιάς του Ρόμελ στη Βόρειο Αφρική. Βρισκόμαστε λίγο πριν από την Μάχη του Ελ Αλαμέιν, που θα έκρινε πολλά για την πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή αυτή.
Τις επόμενες μέρες ο Μάιερς με τον λοχαγό Χάμσον κατόπτευσαν και τις τρεις πιθανές για σαμποτάζ περιοχές και έκριναν ότι η γέφυρα του Γεργοποτάμου ήταν ο ευκολότερος στόχος. Έπρεπε, όμως, να εξασφαλίσουν την υποστήριξη των αντάρτικων ομάδων για να έχει πιθανότητα επιτυχίας η επιχείρηση.
Στις 19 Νοεμβρίου ο Μάιερς έσπευσε προς συνάντηση του Ναπολέοντα Ζέρβα, ηγέτη του ΕΔΕΣ στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας. Την επομένη αφίχθη και ο ηγέτης του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης. Όλοι συμφώνησαν ότι στόχος του σαμποτάζ θα ήταν η γέφυρα του Γοργοποτάμου, ενός παραποτάμου του Σπερχειού ποταμού. Τρεις μέρες αργότερα έγινε η κατόπτευση του χώρου από κοινή ομάδα ανταρτών και στις 22 Νοεμβρίου καταστρώθηκε το τελικό σχέδιο. Η επιχείρηση ορίστηκε για τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου.
Η γέφυρα του Γοργοποτάμου φυλασσόταν από 100 ιταλούς και 5 γερμανούς στρατιώτες. Η φρουρά διέθετε βαριά πολυβόλα και οπλοπολυβόλα και η εξουδετέρωσή της απαιτούσε κεραυνοβόλα ενέργεια. Στην επιχείρηση αποφασίστηκε να λάβουν μέρος 150 άνδρες (86 του ΕΛΑΣ, 52 του ΕΔΕΣ και οι 12 κομάντος). Το σχέδιο προέβλεπε την εξουδετέρωση ή την παρενόχληση της φρουράς από τους αντάρτες, την ώρα που οι κομάντος θα τοποθετούσαν τα εκρηκτικά για την ανατίναξη της γέφυρας.Στις 11:07 το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου εκδηλώθηκε η επίθεση εναντίον της φρουράς και στα δύο άκρα της γέφυρας. Όλα κυλούσαν σύμφωνα με το σχέδιο και στη 1:30 το πρωί της 26ης Νοεμβρίου ανατινάχθηκε ένα τμήμα της γέφυρας για να ακολουθήσει στις 2:21 η ανατίναξη ενός δεύτερου, που την έβγαλε οριστικά εκτός λειτουργίας. Εν τω μεταξύ, ένα τρένο με ιταλούς στρατιώτες εμποδίστηκε από τους αντάρτες και δεν μπόρεσε να προσφέρει ενισχύσεις.
Στις 4:30 το πρωί και ο τελευταίος αντάρτης είχε αποχωρήσει από την περιοχή του σαμποτάζ και βρισκόταν στην τοποθεσία Καλύβια, όπου ήταν το σημείο συνάντησης. Από τους 150 άνδρες που έφεραν σε πέρας την «Επιχείρηση Χάρλινγκ» μόνο τέσσερις τραυματίστηκαν, ενώ η φρουρά της γέφυρας έχασε 20 με 30 στρατιώτες. Σε αντίποινα, λίγες μέρες αργότερα στον χώρο της κατεστραμμένης γέφυρας εκτελέστηκαν 9 έλληνες πατριώτες.
Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου ήταν μία από τις μεγαλύτερες πράξεις δολιοφθοράς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Προκάλεσε τον θαυμασμό όλης της κατεχόμενης Ευρώπης και έδωσε κουράγιο στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Όμως, οι επιπτώσεις της στο βορειοφρικανικό μέτωπο ήταν πολύ περιορισμένες, επειδή η εκτέλεση της επιχείρησης πραγματοποιήθηκε κατόπιν εορτής, έχοντας καθυστερήσει κατά δύο μήνες. Στο διάστημα αυτό οι δυνάμεις του Ρόμελ, έχοντας χάσει τη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, μετατοπίστηκαν δυτικότερα κι έτσι ο ανεφοδιασμός τους μέσω Ελλάδος δεν έπαιζε κανένα ρόλο.
Χρόνια αργότερα κατά τον εορτασμό της επετείου στις 29 Νοεμβρίου 1964 σημειώθηκε ένα αιματηρό περιστατικό. Από την ανατίναξη μιας ξεχασμένης βόμβας σκοτώθηκαν 13 και τραυματίστηκαν 45 άνθρωποι. Το 1982 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου καθιέρωσε την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου ως επίσημο εορτασμό της Εθνικής Αντίστασης.

Βιβλία

  • Θέμη Μαρίνου: «Αποστολή Harling 1942: Η επιχείρηση Γοργοπόταμου» («Παπαζήσης»)
  • Κρις Γουντχάουζ: «Το μήλο της έριδος» («Εξάντας»)
  • Έντι Μάιερς: «Η ελληνική περιπλοκή» («Εξάντας»)

Ταινίες

  • «Γοργοπόταμος», ταινία μυθοπλασίας του Ηλία Μαχαίρα. (1968)
  • «Γοργοπόταμος», ντοκυμαντέρ του Σταύρου Στρατηγάκου. (2006)

Από το ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.

Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2013

ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΒΡΕ...


Σκληρός δίσκος θα αποθηκεύει δεδομένα για 1 εκατ. χρόνια

Μέχρι στιγμής οι μαγνητικοί σκληροί δίσκοι μπορούν να αποθηκεύσουν δεδομένα για λίγο περισσότερο από μια δεκαετία. Εξάλλου η τεχνολογία αποθήκευσης δεδομένων σε μαγνητικούς δίσκους υπάρχει από τη δεκαετία του 1950 χάρη στην IBM.
Αυτό θέτει ένα ενδιαφέρον πρόβλημα. Πώς μπορούμε να διατηρήσουμε πληροφορίες για τον πολιτισμό μας σε ένα χρονοδιάγραμμα που θα επικρατήσει αυτού; Με άλλα λόγια, ποια τεχνολογία μπορεί να αποθηκεύσει αξιόπιστα στοιχεία για 1 εκατομμύριο χρόνια ή και περισσότερο;
Την απάντηση έρχεται να δώσει μια ομάδα επιστημόνων και νανο-τεχνολόγων από το πανεπιστήμιο του Twente της Ολλανδίας, που άλλαξε αυτήν τη συνισταμένη του χρόνου καθότι σχεδίασε και κατασκεύασε ένα δίσκο που μπορεί να αποθηκεύσει δεδομένα για ένα εκατομμύριο χρόνια τουλάχιστον.
Ξεκίνησαν με κάποια θεωρία σχετικά με τη γήρανση. Σαφώς, δεν είναι πρακτικό να προβείς σε πείραμα γήρανσης σε πραγματικό χρόνο, ιδίως όταν οι περίοδοι που εμπλέκονται μετριούνται σε εκατομμύρια χρόνια. Αλλά υπάρχει ένας τρόπος για να επιταχυνθεί η διαδικασία της γήρανσης.
Για να το καταφέρουν αυτό, επινόησαν έναν τρόπο ώστε κάθε bit από τις πληροφορίες που υπάρχουν στον δίσκο να μην έρχεται σε επαφή με τα υπόλοιπα bits. Να είναι δηλαδή “συνεργάσιμο” με τα υπόλοιπα bits, αλλά και προστατευμένο ταυτόχρονα.
Οι Ολλανδοί επιστήμονες δοκίμασαν σε ακραία υψηλές συνθήκες θερμοκρασίας τον δίσκο τους (φοβούμενοι, προφανώς την υπερθέρμανση του πλανήτη στο μέλλον) και όλα πήγαν μια χαρά. Ο νόμος του Αρρένιους λέει ότι για να επιβιώσει ένα υλικό για 1 εκ. χρόνια, πρέπει να αντέξει μία ώρα στους 171,85 βαθμούς Κελσίου. Ο δίσκος από το Τβέντε πέρασε τη δοκιμασία με ευκολία και μάλιστα στους 575 βαθμούς Κελσίου!
Υπάρχουν επιφυλάξεις, φυσικά. Η θεωρία πίσω από την επιταχυνόμενη γήρανση ισχύει μόνο σε πολύ ειδικές συνθήκες και δεν λέει τίποτα για την ικανότητα επιβίωσης σε άλλες περιπτώσεις. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ο νέος αυτός δίσκος να επιζήσει από μια σύγκρουση με μετεωρίτη, για παράδειγμα. Πράγματι, θα ήταν απίθανο να αντέχει σε θερμοκρασίες που μπορεί κανείς να συναντήσει σε μια συνηθισμένη σπιτική φωτιά.
Αλλά η ομάδα της Ολλανδίας είναι σίγουρη ότι μπορεί να φτιάξει ακόμη πιο ισχυρά συστήματα αποθήκευσης δεδομένων. Το έργο τους είναι ένα ενδιαφέρον βήμα για τη διατήρηση των δεδομένων μας, για τους μέλλοντες πολιτισμούς.

Το κείμενο είναι γραμμένο από τη συντακτική ομάδα του hdblog.gr

Από Enet.gr 

Η ιστορία του Jukebox


Η ιστορία του Jukebox
Το Jukebox είναι ένα ημιαυτόματο μηχάνημα αναπαραγωγής μουσικής. Πήρε τ' όνομά του από την λέξη jook ή juke, που στην αφροαμερικάνικη αργκό σημαίνει χορός, πανδαιμόνιο, και τη λέξη box, που σημαίνει κουτί.
Δημιουργός του ήταν ο Λούις Γκλας, ένα τοπικό στέλεχος της General Electric. Μέσα σε ξύλινο κουτί τοποθέτησε ένα φωνογράφο Έντισον με 4 ακουστικούς σωλήνες και μία υποδοχή για νομίσματα. Ο καθένας με 5 σεντς μπορούσε να ακούσει το αγαπημένο του τραγούδι.
Το πρώτο τζουκ-μποξ τοποθετήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1889 σ' ένα σαλούν του Σαν Φρανσίσκο, εντυπωσιάζοντας τους θαμώνες του. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι κύλινδροι αντικαθίστανται από πλάκες γραμμοφώνου και αργότερα με δίσκους 45 στροφών. Το 1927 γίνεται ηλεκτρικό.
Το τζουκ-μποξ γνώρισε μεγάλη άνθηση στις ΗΠΑ την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης και της Μεγάλης Ύφεσης τη δεκαετία του '30. Το συναντάμε σε εστιατόρια, μπαρ (νόμιμα και παράνομα) και κλαμπ, όπου ο κόσμος μπορούσε να ακούσει τις αγαπημένες του επιτυχίες, να χορέψει και να ξοδέψει.
Στις μέρες μας, το τζουκ-μποξ είναι συλλεκτικό αντικείμενο, ιδιαίτερα τα Βούρλιτζερ, που είναι αληθινά έργα τέχνης. Στην αγορά κυκλοφορούν τζουκ μποξ, που παίζουν CD, ακόμη και MP3.
Το τζούκμποξ είναι ταυτισμένο στο λαϊκό υποσυνείδητο με την έκρηξη του Rock 'n' Roll και στη χώρα μας με τους λαϊκούς καημούς της δεκαετίας του '50 και του '60.

Από το ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.