Καχίρα: Το κόμικ της αιγυπτιακής σεξουαλικής επανάστασης

Καχίρα. Γνωρίστε την υπερηρωίδα που παλεύει για Δικαιοσύνη, πατάσσει το έγκλημα και τις προκαταλήψεις και αποτελεί τον εφιάλτη των βιαστών. «Μητέρα» της είναι η Αιγύπτια,Ντίνα Μοχάμεντ, που δηλώνει ότι «το ξεκίνησε σαν ένα αστείο μεταξύ φίλων», αλλά πολύ γρήγορα δημιούργησε ένα μεγάλο διαδικτυακό κοινό.

«Ήταν ο τρόπος μου να αντιδράσω σε όλα όσα με ενοχλούσαν»,δηλώνει στο BBC η 19χρονη γραφίστρια. «Επίσης είχε πλάκα το σενάριο να έχει κανείς υπερδυνάμεις», συμπλήρωσε.

Από τον Σεπτέμβριο έχει δεχθεί εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις στο site της, κυρίως προερχόμενες από την Αίγυπτο και τις ΗΠΑ. Τοπικοί εκδότες της έχουν ζητήσει να τυπώσουν τις ιστορίες τους.

Όμως οι αντιδράσεις δεν ήταν πάντα θετικές, καθώς κάποιοι δεν πείστηκαν για την υιοθέτηση ενός δυτικού μοντέλου υπερήρωα.

Δυνατή και με μαντίλα 

Το όνομα Καχίρα, στα αραβικά σημαίνει «Κάιρο», το όνομα της Αιγυπτιακής πρωτεύουσας. Επίσης, σημαίνει «κατακτητής» ή «νικητής».

Η Ντίνα έντυσε την δυνατή υπερηρωίδα της με μαντήλα για να καταρρίψει το στερεότυπο ότι οι γυναίκες στον ισλαμικό κόσμο είναι αδύναμες.

«Δεν υπάρχει ουσιαστική αντιπροσώπευση των γυναικών που φορούν μαντήλα, παρόλο που αποτελούν την πλειονότητα. Έτσι μου φάνηκε λογικό», αναφέρει η δημιουργός, που δεν φοράει μαντήλα.

Το κοινό στο οποίο ήθελε να απευθυνθεί ήταν κυρίως δυτικό για αυτό και οι διάλογοι είναι γραμμένοι στα αγγλικά. «Ήθελα να στείλω ένα μήνυμα απέναντι στα κύμματα ισλαμοφοβίας. Για να το κάνω αυτό θα έπρεπε να επιλέξω κάτι δυναμικό. Οι γυναίκες που φορούν μαντήλα συνήθως φέρουν όλο το βάρος της ισλαμοφοβίας», εξηγεί.

Σε ένα από τα επεισόδια η Ντίνα Μοχάμεντ επιτίθεται στην δυτική παρανόηση ότι οι μουσουλμάνες είναι υποταγμένες. «Δείτε! Μια μουσουλμάνα», αναφωνεί ο χαρακτήρας, που αντιπροσωπεύει τις φεμινίστριες της Δύσης. «Αδερφή μου, πέταξε από πάνω σου την καταπίεση», συνεχίζει. «Διαρκώς υποτιμάτε τις γυναίκες. Φαίνεστε αδύναμες να καταλάβετε ότι δεν χρειαζόμαστε την βοήθειά σας», αποκρίνεται η Καχίρα.

Οι παρενοχλήσεις στο στόχαστρο

Τα τελευταία χρόνια, τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης γυναικών στους δρόμους της Αιγύπτου αυξάνονται διαρκώς. Την ώρα που οι περισσότερες γυναίκες δεν μπορούν να αντιδράσουν, η Καχίρα κάνει κάτι για αυτό.

Σε ένα επεισόδιο, η υπερηρωίδα αποκαλύπτει ένα μεγάλο σπαθί κάτω από τα ρούχα της και κυνηγάει τους βιαστές σε κάθε περίπτωση. «Μην ενοχλήσετε ποτέ άλλη γυναίκα», διατάζει έναν δαρμένο βιαστή.

Παρά το ότι οι περισσότερες γυναίκες πλέον κυκλοφορούν στο Κάιρο με βάση τα όσα ορίζει το Κοράνι για την ένδυσή τους, δεν μπορούν να προστατευθούν από τις παρενοχλήσεις.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΟΗΕ, το 99,3% των Αιγυπτίων έχουν υποστεί κάποιας μορφής σεξουαλική παρενόχληση, είτε φυσική είτε λεκτική.

Η Ντίνα άντλησε την έμπνευσή της από πραγματικές εμπειρίες. Παρόλα αυτά δηλώνει ότι δεν προτρέπει τις γυναίκες να αντιδράσουν κυριολεκτικά όπως η ηρωίδα της. «Εάν δεν είστε μόνη σας, καταγγείλτε τους. Διαφορετικά αγνοήστε τους. Είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση αλλά κάποιες γυναίκες την αντιμετωπίζουν κάθε μέρα»,αναφέρει.

Αφιερωμένο στις γυναίκες

Τα πιο πρόσφατα επεισόδια της Καχίρα αντλούν το περιεχόμενό τους από ζητήματα που εμφανίστηκαν κατά τις εξεγέρσεις από το 2011 και μετά. Αλλά η Ντίνα σχολιάζει ότι πρόκειται λιγότερο για μια ιστορία με υπερήρωες και περισσότερο για ένα αφιέρωμα στις γυναίκες. «Στις γυναίκες που συνέβαλαν τόσο πολύ στην επανάσταση»,λέει.

«Θυμάμαι που χρησιμοποιούσαν στατιστικά στοιχεία για βία κατά των γυναικών ώστε να υποβαθμίσουν τα κινήματα και τους Αιγύπτιους εν γένει. Αυτό γινόταν διαρκώς τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο», εξήγησε και συμπλήρωσε πως «κάποιοι διαχειρίζονται τις στατιστικές όπως τους βολεύει, παραβλέποντας τον κοινό παρονομαστή τους που είναι πάντα οι γυναίκες. Έτσι, βάζω στην άκρη πολιτική και υπερδυνάμεις. Είναι μια προσπάθειά μου να τιμήσω τους υπερήρωες της καθημερινότητας». 

Από το tvxs.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΠΑΕΙ ΕΣΕΝΑ

ΚΩΛΟΣ ΚΑΙ ΒΡΑΚΙ

Επτάχρονη τα «χώνει» στη Lego

 

Την αρνητική της άποψη για τον ρόλο των κοριτσιών στα παιχνίδια της Lego εξέφρασε με γράμμα της προς τη γνωστή εταιρεία η 7χρονη  Σάρλοτ.

Το γράμμα έκανε το γύρο του διαδικτύου και έχει ως εξής:

«Αγαπητή εταιρεία Lego,

το όνομά μου είναι Charlotte. Είμαι 7 χρονών και μου αρέσουν τα legos, αλλά δεν μου αρέσει το γεγονός ότι υπάρχουν τόσες πολλές αγορίστικες φιγούρες και σχεδόν καθόλου κοριτσίστικες. Σήμερα πήγα σε ένα κατάστημα και είδα δύο τμήματα legos: τα ροζ κοριτσίστικα και τα μπλε αγορίστικα. Το μόνο που έκαναν τα κορίτσια ήταν να κάθονται στο σπίτι, να πηγαίνουν στην παραλία και στα μαγαζιά και να μην εργάζονται. Όμως, τα αγόρια είχαν διάφορες περιπέτειες, εργάζονταν, έσωζαν ανθρώπους, είχαν μία θέση εργασίας και κολυμπούσαν ακόμα και με καρχαρίες. Θέλω να φτιάξετε περισσότερα κοριτσίστικα lego που συμμετέχουν σε περιπέτειες και διασκεδάζουν!»

Από ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ.

ΑΝΕΚΔΟΤΟ: Πόντιοι φοιτητές σε προφορικές εξετάσεις

Ο Γιωρίκας και ο Κωστίκας, φοιτητές, πηγαίνουν για προφορικές εξετάσεις.

Ο Γιωρίκας που ήταν πιο έξυπνος, μπαίνει πρώτος. Τον ρωτάει ο καθηγητής:

- Ποιος νικήθηκε στο Βατερλό;
- Ο Ναπολέων Βοναπάρτης.

- Πότε έγινε η άλωση της Κωνσταντινούπολης;
- Το 1453.

- Υπάρχει ζωή στον Αρη;
- Οι επιστήμονες το μελετούν.

Βγαίνοντας ο Γιωρίκας ψυθιρίζει στον Κωστίκα:

- «Ναπολέων Βοναπάρτης, 1453, Οι επιστήμονες το μελετούν».

Μόλις μπαίνει ο Κωστίκας τον ρωτάει ο καθηγητής:

- Πώς λέγεσαι παιδί μου;
- Ναπολέων Βοναπάρτης.

- Πότε γεννήθηκες;
- Το 1453.

- Καλά τρελός είσαι;
- Οι επιστήμονες το μελετούν.

Από το Tsantiri.gr

ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ

ΒΙΝΤΕΟ-Άνθρωπος-camera ζωγραφίζει από μνήμης

ΒΙΝΤΕΟ-Άνθρωπος-camera ζωγραφίζει από μνήμης 

Ο Stephen Wiltshire, που είναι γνωστός ως the living camera ή the human camera, είναι ένας καλλιτέχνης που αν και αυτιστικός έχει την ικανότητα να απομνημονεύει ό,τι βλέπει με μια ματιά και να τα σκιτσάρει με κάθε λεπτομέρεια.

Έχει βραβευτεί για τις ικανότητές τους και την υπηρεσία του στην τέχνη από το MBE το 2006. Σπούδασε στη σχολή Fine Art at City & Guilds Art College και είναι διάσημος για τη δουλειά του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Stephen γεννήθηκε στο Λονδίνο από Ινδούς γονείς τον Απρίλιο του 1974. Όταν ήταν παιδί ήταν μουγκός και δεν επικοινωνούσε με τους ανθρώπους. Στα τρία του διαγνώστηκε με αυτισμό. Δεν γνώριζε καμία γλώσσα και ζούσε εντελώς στον δικό του κόσμο.

Στα πέντε του χρόνια, οι γονείς του τον έγραψαν σε ένα ειδικό σχολείο κι εκεί οι δάσκαλοί του αντιλήφθηκαν ότι του άρεσε να ζωγραφίζει. Η ζωγραφική σταδιακά έγινε ο δικός του τρόπος να επικοινωνεί με τον κόσμο.

Σήμερα η τέχνη του είναι μοναδική στον κόσμο. Δεν πρόκειται μόνο για τις εξαιρετικές καλλιτεχνικές του ικανότητες αλλά τη δυνατότητα να  μεταφέρει στην ακουαρέλα του ακόμα και ολόκληρες πόλεις από μνήμης, με κάθε λεπτομέρεια.

Μπορείτε να δείτε την προσωπική του ιστοσελίδα ε

Χαμός στο Ληξούρι: Γιούχαραν τον Δένδια

Από ΒΑΘΥ , Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014 | 4:05 μ.μ.

Πριν λίγο στο πεζόδρομο της πόλης έφτασε ο υπουργός. Ο κόσμος άρχισε να τον γιουχάρει και να του φωνάζει εξαγριωμένος.
 
Όλο το Ληξούρι είναι ανάστατο αφού βλέπει τις περιουσίες του να καταστρέφονται. Πριν λίγο στο πεζόδρομο της πόλης έφτασε ο υπουργός. Ο κόσμος άρχισε να τον γιουχάρει και να του φωνάζει εξαγριωμένος.
Αυτή τη στιγμή επιθεωρεί κάποια κτίρια στο Ληξούρι.

Αξίζει: Υπάρχει ενόχληση, σύμφωνα με πληροφορίες, από το Δήμο Κεφαλλονιάς ότι δεν ενημέρωσε το συντονιστικό στο Αργοστόλι και προτίμησε να πάει μόνος του στο Ληξούρι σαν …τουρίστας!

Πηγή: http://e-kefalonia.net/

Θρησκευτικές επιθέσεις στον Νίκο Καζαντζάκη (ντοκουμέντο)

Αναδημοσίευση από τα Χανιώτικα Νέα  

    

Μια ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ θρησκόληπτων εθνικιστών «κατοίκων» του Ηρακλείου Κρήτης, που, «αποκαλύπτοντας» το αντιχριστιανικό και γενικώς αντιθρησκευτικό, κακότεχνο, βάναυσο, χυδαίο και ανελεύθερο χαρακτήρα του έργου του Νίκου Καζαντζάκη θέτουν το 1954 ως στόχο τον αφορισμό του «αποστατήσαντος» και των θαυμαστών του έργου του από την Εκκλησία της Κρήτης…

13 Οκτωβρίου 1988: Επεισόδια έξω 
από τον κινηματογράφο «Embassy» 
στο Κολωνάκι κατά την προβολή 
της κινηματογραφικής μεταφοράς 
του Τελευταίου Πειρασμού 
από τον Μάρτιν Σκορτσέζε. 
Μετά από τα περιστατικά φωτιάς 
και δολιοφθοράς 
που σημειώθηκαν από εξαγριωμένα μέλη 
παραθρησκευτικών οργανώσεων  
ο «Τελευταίος Πειρασμός» 
γίνεται μία από τις ελάχιστες ταινίες 
που απαγορεύτηκαν  μετά την μεταπολίτευση, 
αν και είχε προλάβει να κόψει 160.000 εισιτήρια 1. 

    Ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ένας λογοτέχνης που πολεμήθηκε σκληρά τόσο από το συντηρητικό πολιτικό όσο και από το εκκλησιαστικό κατεστημένο στα πρώτα μετακατοχικά χρόνια αλλά και την εποχή αμέσως μετά τον Εμφύλιο πόλεμο. Ας μην ξεχνάει, άλλωστε, κανείς πως το «κράτος των δωσιλόγων» της Κατοχής με τις συνεχείς παρεμβάσεις του από το 1946 έως το 1957 «πέτυχε» να μην του απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ στο οποίο ήταν ο επικρατέστερος υποψήφιος. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος πήρε το Νομπέλ το 1957, σε γράμμα του προς την Ελένη Ν. Καζαντζάκη: «…Και ακόμα δεν ξεχνώ πως τη μέρα που λυπόμουν να δεχθώ μια διάκριση, που ο Καζαντζάκης άξιζε εκατό φορές περισσότερο, επήρα από εκείνον το πιο γενναιόδωρο από όλα τηλεγράφημα…» 1.  

    Για την επίθεση που δέχθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης οι συγγραφείς Τάσος Βουρνάς και Κούλα Ξηραδάκη έγραφαν στον τόμο τον αφιερωμένο στο μεγάλο Κρητικό συγγραφέα της σειράς "Οι μεγάλοι Έλληνες αμφισβητίες":

    «…Πρέπει εξαρχής να παρατηρήσουμε ότι η επίθεση που δέχτηκε για το έργο του και τις ιδέες του από τη Δεξιά και τους εκκλησιαστικούς κύκλους του κατεστημένου ήταν δυσανάλογη με τα πολιτικά ή κοινωνικά μηνύματα που θέρμανε στις σελίδες του. Στο χώρο των νεοελληνικών γραμμάτων υπήρξαν συγγραφείς και στοχαστές με συγκεκριμένη επαναστατική δράση που δέχτηκαν λιγότερα ιδεολογικά πυρά και οι αντίπαλοί τους περιορίστηκαν στην απομόνωσή τους –όταν δεν τους υπέβαλαν στη δοκιμασία του προσωπικού διωγμού με τον αστυνομικό μηχανισμό.

    Τι ήταν εκείνο που υπεκίνησε τη λυσσαλέα επίθεση του κατεστημένου κατά τουΚαζαντζάκη; Χωρίς άλλο η τεράστια διεθνής του αναγνώριση. Το γεγονός ότι σα συγγραφέας και στοχαζόμενος άνθρωπος ανήκε στην αντίπερα όχθη δεν του το συγχώρησαν. Και μην μπορώντας να του επισείσουν τον κόκκινο μανδύα του κομμουνισμού, βρήκαν βολική την πανάρχαια λύση του 'άθεου'. Απελπιστικά καθυστερημένο σε μεθόδους, το παπαδαριό ανέσυρε τα σκουριασμένα όπλα, τα ίδια που μεταχειρίστηκε εκατό χρόνια πριν κατά του Εμ. Ροΐδη ή του Θεόφιλου Καΐρη. Και μ’ αυτά σημάδεψε τον Καζαντζάκη, μέσα σε μια τρομοκρατημένη μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα, διαγουμισμένη από τις σκοτεινές δυνάμεις ενός εφιαλτικού κλίματος…».

Η πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος: 
Ο «τελευταίος πειρασμός» στα σουηδικά 
Στοκχόλμη: Hugo Gebers Fοrlag, 1952

    Δεν προξενεί, επομένως, εντύπωση που στα μέσα Ιουνίου του κοσμοσωτήριου έτους 1954, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, έναν χρόνο πριν κυκλοφορήσει το μυθιστόρημα: «Ο τελευταίος πειρασμός» στα Ελληνικά 2  θέλησε να τον αφορίσει, μα τελικά εξέδωσε ανακοινωθέν, υπογραφόμενο μάλιστα από τον Πρόεδρο της Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Σπυρίδωνα, με τον τίτλο «Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ» που δημοσιεύτηκε 1954 στο Επίσημον Δελτίον της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

  Είναι μάλλον επιβεβαιωμένο πως ο Νίκος Καζαντζάκης απέφυγε τον αφορισμό κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή μετά από προσωπική παρέμβαση στην Ιερά Σύνοδο της διαβόητης Φρειδερίκης που φοβόταν προφανώς το διεθνές ρεζιλίκι. Η Εκκλησία της Ελλάδας περιορίστηκε να καταδικάσει τα βιβλία, να καλέσει τους πιστούς να μην τα διαβάσουν και να ζητήσει εμμέσως από την πολιτεία να τα απαγορεύσει. Κι ακόμη παρέπεμψε ουσιαστικά το θέμα στην Εκκλησία της Κρήτης που υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το ενδεχόμενο, ωστόσο, δίωξης του βιβλίου συζητήθηκε και μέσα στην ελληνική Βουλή με τους βουλευτές των κομμάτων του λεγόμενου «Κέντρου» (Μητσοτάκης, Ζορμπάς, Παπασπύρου κ.ά.) να ασκούν δριμύτατη κριτική. Πάντως, ο «Πειρασμός» συμπεριλήφθηκε και στο Index των Απαγορευμένων Βιβλίων του Βατικανού. Ο Καζαντζάκης απάντησε στέλνοντας στην Αγία Έδρα ένα τηλεγράφημα με την περίφημη φράση του Τερτυλιαννού: «Στο δικαστήριό σου, Κύριε, κάνω έφεση» με την προσθήκη των φράσεων: «Με καταραστήκατε άγιοι πατέρες, εγώ σας δίνω την ευχή μου. Εύχομαι η συνείδησή σας να είναι τόσο καθαρή όσο η δική μου και να είστε τόσο ηθικοί και θρησκευόμενοι όσο είμαι εγώ». Εκείνη την εποχή Πάπας ήταν ο Πίος ΙΒ’…

    Σ’ αυτό το μήκος κύματος κινούμενα θρησκόληπτα μέλη και οπαδοί παραχριστιανικών και εθνικιστικών ομάδων του Ηρακλείου Κρήτης συνέταξαν το 1954 ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ, ώστε να ριχτεί ο Νίκος Καζαντζάκης και το έργο του στην πυρά και να αφοριστεί από την Εκκλησία της Κρήτης.

    Σ’ αυτήν δε τσιγκουνεύονται τους αρνητικούς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για το έργο του πιο διαβασμένου έλληνα συγγραφέα, το οποίο είναι: «προδήλως αντιχριστιανικόν και γενικώς αντιθρησκευτικόν», αφού με αυτό ρυπαίνει τα πάντα, ακόμα και τον Ιησούν παρουσιάζοντας τον σα χυδαίο εραστή «μεριμνώντα και απ’ αυτού τούτου του Σταυρού περί τους αθεμίτους αυτού έρωτας». Και συμπληρώνουν με προφανή αηδία: «Τοιαύτη ελευθερία, επιτρέπουσα την ασέβεια…, είναι απαράδεκτος,… και δη εις κράτη Χριστιανικά και ευνομούμενα».

Η έκδοση του μυθιστορήματος: 
«Ο Καπετάν Μιχάλης» στα ιταλικά
Μιλάνο: Aldo Martello Editore, 1959

    Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν ήταν στα μάτια των συντακτών της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ απλά άθεος, μα ήταν και απολογητής των Εαμοβουλγάρων σφαγέων: οι συντάκτες δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν χωρίς προσχήματα τον ωμό αντικομμουνισμό εναντίον του αλλά και όσων από τους θαυμαστές του: «ανεθρυριάστως… διϊσχυρίζονται, ότι ο λογοτέχνης ούτος τυγχάνει μέγας Χριστιανός». Κάτι τέτοιοι τύποι, ωστόσο, που είναι τάχα «πολιτισμένοι» και δήθεν «ελεύθεροι και άνευ προκαταλήψεων άνθρωποι» στην καλύτερη των περιπτώσεων εθελοτυφλούν, αφού ονομάζουν ελευθερία την πλέον ειδεχθή δουλεία και Δημοκρατία την πλέον απαισία τυραννίδα «ως π.χ. εν τη Σοβιετική Ενώσει συμβαίνει».

 Διαβάζοντας οι συντάκτες της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ το ιδιαίτερα δημοφιλές και πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Ο τελευταίος πειρασμός» μάλλον δεν πρέπει να είχαν καταλάβει ούτε τον… Ιησού Χριστό τους από τους στοχασμούς και την αγωνία του συγγραφέα της «Ασκητικής». Η προσέγγιση τους δεν τους επέτρεπε να αναγνωρίσουν στο πρόσωπο του Χριστού που σμίλευσε ο Νίκος Καζαντζάκης τους δύο χαρακτήρες, τον θεϊκό και τον ανθρώπινο, οι οποίοι βέβαια ακροβατούν πάνω στο σταυρό του μαρτυρίου ανάμεσα στην αμαρτία του πειρασμού και την αποστολή της σωτηρίας.

    Ο Τελευταίος Πειρασμός δεν ήταν, ωστόσο και ο τελευταίος σταθμός στο λίβελο των συντακτών της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ εναντίον του Ν. Καζαντζάκη και του έργου του. Συνέχισαν ακάθεκτοι θέτοντας στο κρεβάτι του πολιτικού και θρησκευτικού Προκρούστη και τον «Καπετάν Μιχάλη» που -κατά την κρίση τους βέβαια- κι αυτός ως έργο: «δεν αφίνει δόγμα της Ορθοδόξου ημών Πίστεως, το οποίον να μην καταρρίπτη υπούλως» φτάνοντας μάλιστα στη σελίδα 198: «δια του στόματος του υπό της νοσηράς του φαντασίας πλασθέντος Τούρκου»  να «εκστομίζει κατά του Κυρίου την χυδαιοτάτην βλασφημίαν ‘Φτου στο Χριστό σου τον μπάσταρδο’».

    Γι’ αυτόν τον θρησκευτικό λόγο που είναι ταυτόχρονα και «εθνικός» αγανακτούν και δηλώνουν ότι: «ως Ηρακλειώται και Κρήτες… δεν αναγνωρίζομεν…  εις το Θρασάκι του Καζαντζάκη» 4, το Κρητικόπουλον των Επαναστάσεων», μιας κι αυτά τα Κρητικόπουλα: «εμορφώθησαν ουχί μέσα εις τους Σταύλους ως δίποδα ζώα αλλά μέσα εις τους Ναούς του Κυρίου, εις το ‘Κρυφό Σχολειό’, ως όντα πνευματικά με ανώτερα ιδανικά και πίστιν ακλόνητον. Εκ των σταύλων του Καζαντζάκη εξήλθον οι σφαγείς του Έθνους και όχι οι ηρωϊκοί προμάχοι της Ελευθερίας», θα σημειώσουν οι συντάκτες της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ αναπαράγοντας τα προπαγανδιστικά και μισαλλόδοξα στερεότυπα του ακραία αντικομμουνιστικού λόγου των ιθυνόντων της εποχής μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Το Θρασάκι ήταν, λοιπόν ένα χαμερπές κομμούνι σαν και τους υπόλοιπους Εαμοβούλγαρους σφαγείς, συνοδοιπόρους του συγγραφέα, όλους αυτούς τους αντίχριστους και απάτριδες που τους έλειπε το πνεύμα που έκτισε «Παρθενώνας και Αγίας Σοφίας».  Σε αυτό το σημείο δεν μπορεί, ωστόσο, κανείς να κατηγορήσει τους συντάκτες της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ για πρωτοτυπία, αφού η συντηρητική εφημερίδα της εποχής «Εστία» 5, ήδη από την εποχή της πρώτης υποψηφιότητας Καζαντζάκη - Σικελιανού για Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946 τους είχε χαρακτηρίσει ως δύο «υποψήφιους των σφαγέων του Δεκεμβρίου» και «τελείως ξένους προς την Ελλάδα». Ήσαν επίσης «άνθρωποι της Μόσχας» και «Εαμοσλάβοι»! Άλλωστε στην Αθήνα γινόταν τότε και κατάσχεση βιβλίων του Καζαντζάκη από την Αστυνομία…

    Μα, για να επανέλθουμε στο θέμα, στη συνέχεια της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ οι συγγραφείς της εμβριθώς διαπιστώνουν: «εις το έργον του Καζαντζάκη… μίαν τάσιν…, η οποία σκοπόν έχει να παρουσιάζη τους ανθρώπους μόνο υπό του κτηνώδους ενστίκτου ελαυνομένους... Από το έργον του…», προσθέτουν, «λείπει ό,τι ευγενές, ό,τι αγνόν, ό,τι ωραίον, ό,τι ηθικόν… Η τέχνη του… είναι μία κακοτεχνία βάναυσον (sic) και χυδαία. Η τέχνη του… στρέφεται εναντίον θεσμών και αξιών».

1957: Στιγμιότυπο από την κηδεία 
του Νίκου Καζαντζάκη στο Ηράκλειο.

    Και φτάνοντας στην ουσία εκφράζουν τη βεβαιότητα πως «η Εκκλησία της Κρήτης… θα λάβη εις το ζήτημα θέσιν, οία εμπρέπει», δηλαδή θα αφορίσει τον αποστάτη και θα καταδικάσει τους θαυμαστές του έργου του, πράγμα που μπορεί μεν να μη συνέβη ποτέ, ωστόσο, όταν στις 26 Οκτωβρίου 1957 ο Ν. Καζαντζάκης εγκατέλειψε αυτόν τον μάταιο κόσμο και η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Θεόκλητος, δέσμιος των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων και των κίτρινων φύλλων, αρνήθηκε να εκτεθεί η σορός του στη Μητρόπολη, προέτρεψε τους συγγενείς του να τον τοποθετήσουν σε νεκροτομείο στο διάστημα της παραμονής του στην Αθήνα και δεν επέτρεψε σε κανέναν ιερέα να παρασταθεί στο νεκρό μέχρι που αυτός μεταφέρθηκε με αεροπλάνο της Ολυμπιακής στο Ηράκλειο της Κρήτης.

    Είναι όμως γνωστό πια πως ο κρητικός λαός αποθέωσε το άξιο τέκνο του. Η σορός του Νίκου Καζαντζάκη έφτασε στη γενέτειρά του το Ηράκλειο της Κρήτης, τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου. Τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά έως τις 11 το πρωί της επόμενης ημέρας. Ξεκίνησε η νεκρώσιμη ακολουθία προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Κρήτης, μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Ευγενίου Ψαλιδάκη με παρουσία των πολιτικών αρχών. Όταν το φέρετρο που το συνόδευαν χιλιάδες άνθρωποι έφθασε ψηλά στο Κάστρο και οι νεκροθάφτες ετοιμάζονταν να το κατεβάσουν στον τάφο, ο καπετάν Μανούσακας, ο Κρητίκαρος με τις μουστάκες και τη λεβέντικη κορμοστασιά άρπαξε την κάσα και μόνος του τοποθέτησε το νεκρό μέσα στο μνήμα.

       Τουτουσές τσ’ ανθρώπους δεν τσοι θάβουνε νεκροθάφτες…

Σημειώσεις - Παραπομπές 

1.  Κωνσταντίνος Τζήκας, Τα αγαπημένα βιβλία των λογοκριτών, Athens voice.gr, 15/06/2012.

2.. Βλ. Πάτροκλος Σταύρου, Όταν δεν τους περίμεναν. Η κοινή υποψηφιότητα    Καζαντζάκη και Σικελιανού και η ελληνική πρόταση για τον Σωτήρη Σκίπη και τον Γεώργιο Βουγιουκλάκη, Εφημερίδα: ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/10/2000.

3.. Η πρώτη έκδοση του έργου: «Ο τελευταίος πειρασμός» του Νίκου Καζαντζάκη στα Ελληνικά έγινε το 1955 από τις εκδόσεις Δίφρος (βλ. Ν. Καζαντζάκης, Ο τελευταίος πειρασμός, Αθήνα: Δίφρος 1955). Κυκλοφορούσε, ωστόσο, από το 1952 στα Γερμανικά (βλ. Niko Kazantzakis, Die letzte Versuchung, μετάφραση στα γερμανικά Werner Krebs, Βερολίνο/Grunewald: εκδ. Herbig 1952).  

4. Το Θρασάκι είναι ο μικρός γιος του Καπετάν Μιχάλη στο ομώνυμο μυθιστόρημα που ο πατέρας του Καπετάν Μιχάλη, ο Καπετάν Σήφακας, τον βάζει να του μάθει γράμματα στα γεράματά του, μόνο και μόνο για να γεμίσει τους τοίχους του χωριού με το επαναστατικό σύνθημα: «Ελευθερία ή Θάνατος». 

5.  Βλ. «Εστία», 31.8.1946.

Αναδημοσίευση από τα Χανιώτικα Νέα. 

Βλ. Δημήτρης Δαμασκηνός, Θρησκευτικές επιθέσεις στον Νίκο Καζαντζάκη, ένθετο Διαδρομές, σελ. 10-11, εφημερίδα Χανιώτικα Νέα, Σάββατο, 01/02/2014.  ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Εκτυπωτής νερού για εξοικονόμηση χαρτιού

Την κατασκευή ενός εκτυπωτή που μπορεί και τυπώνει μόνο με νερό γνωστοποίησαν Κινέζοι ερευνητές. Σύμφωνα με αυτή τη μέθοδο οι εκτυπωμένες σελίδες φαίνονται καθαρά για αρκετές ώρες, αλλά μέσα σε μια ημέρα το πολύ έχουν ξεθωριάσει τελείως. Έτσι τα κενά χαρτιά μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολλές φορές.

Είναι προφανές ότι ο συγκεκριμένος εκτυπωτής είναι μόνο για χρήστες που δεν τους ενδιαφέρει να κρατήσουν αυτό που τυπώνουν, από την άλλη όμως ο χρήστης μπορεί να κάνει μεγάλη οικονομία σε μελάνι και χαρτιά εκτύπωσης (ενώ βοηθά και το περιβάλλον).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σεν Ξιάο-Αν Ζανγκ, καθηγητή χημείας του πανεπιστημίου Ζιλιίν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, δήλωσαν ότι η δημιουργία του εκτυπωτή έγινε με δεδομένο ότι, σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές, περίπου το 40% των εκτυπώσεων στους χώρους εργασίας καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων μετά από μία και μόνη ανάγνωσή τους.

Η εκτύπωση σβήνει μόνη της μετά από περίπου 22 ώρες, σε θερμοκρασία χώρου κάτω των 35 βαθμών Κελσίου. Το νερό-μελάνι εξαφανίζεται ταχύτερα αν η θερμοκρασία είναι υψηλότερη (μάλιστα στους 70 βαθμούς Κελσίου το χρώμα εξαφανίζεται σε μόλις 30 δευτερόλεπτα).

Οι ερευνητές τόνισαν ότι η τεχνολογία τους είναι φθηνή. «Με επαναχρησιμοποίηση του ίδιου χαρτιού 50 φορές, το κόστος είναι μόλις το 1% περίπου των εκτυπώσεων των κανονικών εκτυπωτών ψεκασμού μελάνης», ανέφερε ο Σεν Ξιάο-Αν Ζανγκ. Αλλά ακόμα κι αν το ίδιο χαρτί δεν χρησιμοποιηθεί πάνω από δέκα φορές, το κόστος είναι περίπου το ένα δέκατο έβδομο της συμβατικής εκτύπωσης.

Για να χρησιμοποιήσει κάποιος χρήστης αυτήν τη νέα μέθοδο, δεν χρειάζεται να αλλάξει τον εκτυπωτή του παρά μόνο να εγκαταστήσει το μελάνι με νερό και να χρησιμοποιεί συγκεκριμένο χαρτί εκτύπωσης, που έχει υποστεί ειδική επεξεργασία. Συγκεκριμένα, την επικάλυψή του με μια σχετικά άγνωστη αόρατη χρωστική ουσία (την οξαζολιδίνη), η οποία χρωματίζεται μέσα σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, μόλις εκτίθεται στο νερό της εκτύπωσης, και έτσι εμφανίζεται το εκτυπωμένο κείμενο. Αυτή η επεξεργασία του χαρτιού αυξάνει ελαφρά το κόστος της νέας εκτυπωτικής μεθόδου, αλλά όχι πάνω 5%, ποσό που εξοικονομείται με το παραπάνω από το γεγονός ότι ο χρήστης δεν χρειάζεται πια να αγοράζει μελάνια.

Τεχνικές εκτύπωσης με μελάνια που σβήνουν μόνα τους  είχαν χρησιμοποιηθεί και στο παρελθόν, μόνο που παρήγαγαν εκτυπώσεις χαμηλότερης ποιότητας, μεγαλύτερου κόστους και με χρήση επικίνδυνων χημικών ουσιών. Αντίθετα «το νερό είναι ανανεώσιμη πηγή και προφανώς δεν αποτελεί κίνδυνο για το περιβάλλον» τόνισαν οι Κινέζοι ερευνητές, οι οποίοι έχουν μέχρι τώρα κατορθώσει να τυπώνουν σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα (μπλε, ματζέντα, χρυσό και μοβ) αλλά μόνο με ένα κάθε φορά.

Επόμενος στόχος των ερευνητών είναι η περαιτέρω βελτίωση τόσο της ανάλυσης της εκτύπωσης όσο και της ταχύτητάς της. Ακόμα, οι ερευνητές ήδη εργάζονται για την κατασκευή ενός μηχανήματος που θα θερμαίνει απότομα τις εκτυπωμένες σελίδες, έτσι ώστε αυτές να σβήνουν αμέσως και να είναι έτοιμες να χρησιμοποιηθούν ξανά. Επίσης, αν και, σύμφωνα με τον Ζανγκ, η τεχνική θεωρείται «πολύ ασφαλής», ξεκίνησαν τα σχετικά τεστ τοξικότητας σε ποντίκια.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ