Taichung: Ένα χωριό γεμάτο σχέδια και χρώματα!

Στην Ταϊβάν, κοντά στην πόλη Taichung υπάρχει ένα μικρό χωριουδάκι που θα ήταν άγνωστο στον πολύ κόσμο αν δεν είχε μια ιδιαιτερότητα: Είναι ζωγραφισμένο απ΄ άκρη σ’ άκρη με χαρούμενα σχέδια και χρώματα που το κάνουν να ξεχωρίσει με την πρώτη ματιά. Το “μικρό Taichung”, όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι, γεμάτο χρώματα και κύριος υπεύθυνος γι αυτό είναι ο κ. Huang Yongfu, 90 ετών σήμερα. Ο Huang γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει ακόμα στο χωριό του, το οποίο αποφάσισε κάποια στιγμή να ζωγραφίσει ο ίδιος, εξ ολοκλήρου στο χέρι, θέλοντας να το διατηρήσει από την αλλοίωση του σύγχρονου πολιτισμού.

Θέλησε με τον τρόπο αυτό να επιστήσει την προσοχή στην ομορφιά του, διατηρώντας έτσι το παλιό χωριό από το να κατεδαφιστεί για να δημιουργηθούν στη θέση του νεότερα κτίσματα. Ο δεύτερος λόγος της καλλιτεχνικής δημιουργίας αφορά στη… μονοτονία: Ήθελε ο άνθρωπος να δημιουργήσει έναν όμορφο τόπο, όχι μονότονο, για τους συνταξιούχους. Το χωριό μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν άγνωστο στους περισσοτέρους, όταν ένας φωτογράφος βρέθηκε στο διάβα του και διέσπειρε στη συνέχεια τις φωτογραφίες που τράβηξε. Από τότε αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο της χώρας και το επισκέπτονται ετησίως πολλοί τουρίστες.

Οδοντιατρικά εργαλεία άλλων εποχών!

Ευτυχώς αυτές τις εποχές δεν τις ζήσαμε. Κι αν κάποιοι φοβούνται τον τροχό η επίσκεψη στον οδοντίατρο της εποχής πρέπει να ήταν τρομακτική εμπειρία.

πηγή: newsbeast.gr

ΦΟΡΟΥΣ ΠΛΗΡΩΣΕΣ;

ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ...;

"ΑΜΑΝ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟ..."

Το κίνημα MOVE και ο βομβαρδισμός του

Στις 13 Μαΐου ήταν 30ή επέτειος από την μαζική αστυνομική επιχείρηση στη Φιλαδέλφεια, που κατέληξε στην από αέρος βομβιστική επίθεση των κεντρικών γραφείων μιας ριζοσπαστικής ομάδας γνωστή ως MOVE («Κίνηση») για την απελευθέρωση των μαύρων,  στο Powerton Village. Η φωτιά από την επίθεση σκότωσε έξι ενήλικες και πέντε παιδιά, και κατέστρεψε 65 σπίτια.Επιμέλεια: Τόνια Γκόρου

Παρά τις επανειλημμένες δικαστικές έρευνες, διαπιστώθηκε ότι κανείς από την κυβέρνηση δεν διώχθηκε ποινικώς. Το κίνημα MOVE έχει ως ιδεολογική του βάση την «Black liberation» και σε πιο τρόπο ζωής κοντά στη φύση. Το πιστεύω του MOVE είναι η ζωή. Τα μέλη του ακολουθούν τις διδασκαλίες του John Africa και υιοθετούν το επώνυμο Africa. Έχουν μια ακλόνητη πίστη στις ιδέες τους και αυτή η δέσμευση τους ενώνει, τους δίνει δύναμη, τους κάνει μια οικογένεια.

Tο χρονικό της ωμής επίθεσης

Το 1981, η έδρα του MOVE μεταφέρθηκε στο Powerton Village της Φιλαδέλφεια από την περιοχή Cobbs Creek της δυτικής Φιλαδέλφεια. Οι γείτονες για χρόνια έκαναν παράπονα ότι τα μέλη του μετέδιδαν τα πολιτικά τους μηνύματα μέσω τηλεβόα όλες τις ώρες δημιουργώντας συνεχώς φασαρία. Επιπλέον, οι σωροί των προϊόντων που ήταν προς κομποστοποίηση αποτελούσε κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Στα μέλη απαγγέλθηκαν κατηγορίες για παραβιάσεις αναστολών, οπλοκατοχή, ασέβεια στο δικαστήριο και παράνομη οπλοκατοχή.

Στις 13 Μαΐου 1985, ξανά μετά από καταγγελίες η αστυνομία εισβάλει στο κτίριο για να συλλάβει τα μέλη του MOVE. Αυτό οδήγησε στη σύγκρουση. Η αστυνομία εισβάλει με δακρυγόνα και ανοίγει πυρ, και τα μέλη του MOVE ανταπέδωσαν τα πυρά.

^{Ο ιδρυτής του MOVE, John Africa.}

Ο αρχηγός της αστυνομίας της Φιλαδέλφειας Gregore Sambor διέταξε στη συνέχεια τον βομβαρδισμό του κτιρίου. Το ελικόπτερο της αστυνομίας με πιλότο τον υπολοχαγό Frank Pauel προχώρησε στην ρίψη δύο βομβών του ενός κιλού. Από τις εκρήξεις ξεκίνησε φωτιά που κατέστρεψε 65 γειτονικά σπίτια. Έντεκα άνθρωποι ανάμεσα τους και ο ιδρυτής του κινήματος αλλά και μικρά παιδιά ηλικίας 7-13, έχασαν τη ζωή τους.

Η Ramona Africa,  μία από τους επιζώντες δήλωσε ότι η αστυνομία άνοιξε πυρ σε μέλη που προσπαθούσαν να φύγουν από το φλεγόμενο κτίριο. Από την πλευρά της η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι τα πυρά ήταν από τα μέλη του MOVE.

^{Η Ramona Africa}

^{Απο το TVXS.}

Εστιατόριο… απαγορεύει τις γραβάτες!

Είστε υπέρμαχος της γραβάτας και του επίσημου ντυσίματος; Τότε μάλλον δεν έχετε θέση στο Pinnacle Peak Patio Steakhouse στην Αριζόνα των ΗΠΑ, ένα εστιατόριο που είναι διάσημο για τις λαχταριστές μπριζόλες του αλλά και για τις… κομμένες γραβάτες που κρέμονται από το ταβάνι. 

Μάλιστα, καλά διαβάσατε. Αν κάποιος μπει στο κατάστημα φορώντας γραβάτα, ο υπεύθυνος έρχεται στο τραπέζι με ένα ψαλίδι, την κόβει και την κρατά ως… λάφυρο!

Απο το zoygla.

Η απίστευτη ιστορία του ήρωα Σοβιετικού κολυμβητή Σαβάρς Καραπετιάν (photos)

Ο απαράμιλλος ηρωισμός του, εξαιτίας του οποίου σώθηκαν δεκάδες ζωές, παραμένει μνημείο αλτρουισμού και σεμνότητας.Ο Καραπετιάν ήταν κάτοχος 11 παγκόσμιων ρεκόρ, είναι 17 φορές πρωταθλητής κόσμου, 13 φορές πρωταθλητής Ευρώπης και 7 φορές πρωταθλητής Σοβιετικής Ένωσης, στην κολύμβηση.

Το πρωινό της 16ης Σεπτεμβρίου του 1976, ο Καραπετιάν έκανε τη συνηθισμένη του προπόνηση κοντά στο φράγμα του Ερεβάν, στην Αρμενία, όταν ένα μεγάλο λεωφορείο με 92 επιβαίνοντες μετά από ολίσθηση έφυγε από το δρόμο και κατέληξε στα παγωμένα νερά του φράγματος.

Από τη σύγκρουση οι επιβάτες έχασαν τις αισθήσεις τους και το λεωφορείο βυθίστηκε σε βάθος 10 μέτρων. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο πρωταθλητής βούτηξε στο νερό.

 Χρησιμοποίησε τα πόδια του για να σπάει το πίσω παρμπρίζ του λεωφορείου και διέσωσε έναν προς έναν 20 ανθρώπους. Στην πραγματικότητα ανέσυρε περισσότερους από 20 αλλά δεν τα κατάφεραν όλοι.

Πέρασε περίπου 20 λεπτά στο παγωμένο νερό και πραγματοποίησε περισσότερες από 30 καταδύσεις στα συντρίμμια του λεωφορείου. Ο αδερφός του Κάμο επίσης κολυμβητής αναλάμβανε τα θύματα μόλις ο Σαβάρς τα έβγαζε στην επιφάνεια.
Περαστικοί ανέφεραν ότι η πλάτη του και τα πόδια του ήταν γεμάτα θραυσματα γυαλιών και πως αιμορραγούσε.

Ο ίδιος όταν το ρώτησαν για το πιο τρομακτικό μέρος αυτού του περιστατικού απάντησε:

«Ήξερα ότι δεν μπορούσαν να τους σώσω όλους. Φοβόμουν μήπως κάνω κάποιο λάθος. Ήταν τόσο σκοτεινά εκεί κάτω που δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα. Σε μία από τυς καταδύσεις μου κατά λάθος άρπαξα ένα κάθισμα. Θα μπορούσα αντ’αυτού να είχα σώσει μία ακόμη ζωή. Αυτό με στοιχειώνει ακόμα στα όνειρά μου.

Μετά την 30η κατάδυση ο Καραπετιάν έχασε τις αισθήσεις του. Ο ηρωισμός του είχε βαρύ κόστος. Υπέστη βαριά πνευμονία και μόλυνση στο αίμα από τα μολυσμένα νερά. Έμεινε σε κώμα 46 μέρες, μέχρι που συνήλθε αλλά δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στις 19 Φεβρουαρίου του 1985, ο Καραπετιάν έτυχε να είναι κοντά σε ένα φλεγόμενο κτήριο με εγκλωβισμένους. Μπήκε μέσα και ξεκίνησε να βγάζει έναν - έναν τους ανθρώπους. Υπέστη βαριά εγκαύματα και χρειάστηκε πολύμηνη νοσηλεία.

Σήμερα ζει μια απλή ζωή, όντας ιδιοκτήτης ενός εμπορικού καταστήματος παπουτσιών στη Μόσχα το οποίο έχει ονομάσει «Δεύτερη Αναπνοή»

Η ιστορία του Λας Βέγκας

  

Πόλη των ΗΠΑ στην Πολιτεία της Νεβάδας με 600.000 κατοίκους. Κατέχει επάξια τον τίτλο της παγκόσμιας πρωτεύουσας του τζόγου, αφού στην επικράτειά της υπάρχουν 1701 χώροι αφιερωμένοι στη Θεά Τύχη. Las Vegas σημαίνει στα ισπανικά «Οι Λειμώνες», εξαιτίας του πράσινου και των πολλών υδάτων που υπάρχουν στην περιοχή. Είναι μια όαση στην καρδιά της ερήμου Μοχάβε και μέχρι το 1848 ανήκε στο Μεξικό.

Οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στο Λας Βέγκας στις 15 Μαΐου του 1905 και ήταν υπάλληλοι σιδηροδρομικών εταιρειών που ανεφοδίαζαν τους συρμούς, που περνούσαν από την περιοχή. Στις 16 Μαρτίου 1911 έγινε επισήμως πόλη με 800 κατοίκους. Η πόλη φυτοζωούσε έως το 1930, όταν με απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης εγκρίθηκε η κατασκευή του γιγαντιαίου φράγματος Μπάουλντερ (σήμερα Χούβερ) στον ποταμό Κολοράντο. Χιλιάδες Αμερικανοί συνέρρευσαν στο Λας Βέγκας για να διεκδικήσουν τις 5.000 θέσεις εργασίας στην κατασκευή του φράγματος. Η πόλη άλλαξε όψη από τη μία μέρα στην άλλη. Ο παράνομος τζόγος άρχιζε να ανθίζει και η Ποτοαπαγόρευση καταργήθηκε στην πράξη.

Έτσι, οι αρχές αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και να νομιμοποιήσουν τον τζόγο, προκειμένου να εισρεύσει ζεστό χρήμα στα δημόσια ταμεία στην εποχή της Μεγάλης Ύφεσης. Όλα έγιναν μεθοδικά και οργανωμένα και η πρώτη άδεια δόθηκε το 1931 στο Northern Club. Η άρση της Ποτοαπαγόρευσης το 1933 και η νομιμοποίηση της πορνείας ήταν άλλα δύο μέτρα που συμπλήρωσαν το σκηνικό και χάρισαν στο Λας Βέγκας το προσωνύμιο «Αμαρτωλή Πόλη» (Sin City).

Στη δεκαετία του '40 άρχισαν να χτίζονται τα πρώτα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα με καζίνο στην περίφημη Las Vegas Strip, με την καθοριστική συμβολή όλων των κλάδων της Αμερικανικής Μαφίας (ιρλανδικής, ιταλικής και εβραϊκής). Συνδύαζαν διακοπές σε εξωτικό περιβάλλον και τζόγο. Ονομαστό ήταν το Καζίνο «Φλαμίνγκο», ιδιοκτησίας των γκάνγκστερ Μπάγκσι Σίγκερ και Μέγιερ Λάνσκι. Ο κόσμος, παρότι υποψιαζόταν ότι το οργανωμένο έγκλημα ήλεγχε τον τζόγο, συνέρρεε κατά εκατομμύρια στην «Πόλη που δεν κοιμάται ποτέ». Τη λάμψη τους στην πόλη δάνειζαν μεγάλα ονόματα της σόου-μπιζ, όπως ο Έλβις Πρίσλεϊ, ο Φρανκ Σινάτρα, οι Άμποτ και Κοστέλο, ο Ντιν Μάρτιν και πολλοί άλλοι, που έδιναν συναυλίες και παραστάσεις στις ευρύχωρες αίθουσες των καζίνο.

Με την πάροδο του χρόνου, το Λας Βέγκας έκανε πολλά βήματα για να απεξαρτηθεί από τον τζόγο. Στις μέρες μας λανσάρεται ως κατά βάση τουριστικός προορισμός και ο τζίρος από τα καζίνο αντιπροσωπεύει μόλις το 20% των εσόδων της πόλης. Ο συνεδριακός τουρισμός είναι μια νέα χρυσοφόρα πηγή, έχοντας ξεπεράσει σε τζίρο τα καζίνο, ενώ οι αρχές, με γενναία οικονομικά κίνητρα που φθάνουν μέχρι την πλήρη φορολογική απαλλαγή, ευνοούν την εγκατάσταση επιχειρήσεων νέων τεχνολογιών και τραπεζών. Σταθερή αξία για το Λας Βέγκας παραμένει η ανθούσα βιομηχανία γάμων, με πάνω από 300 ημερησίως. Γίνονται σχεδόν αυτόματα, με χαμηλό κόστος (35$) και χωρίς πολλές διατυπώσεις. Αντίθετα, το διαζύγιο κοστίζει ακριβότερα (430$).

Το Λας Βέγκας σε αριθμούς

• Κάτοικοι: 600.000
• Κάτοικοι ευρύτερης περιοχής: 900.000
• Καζίνο: 1701
• Κουλοχέρηδες: 197.144
• Μέσος όρος ημερήσιας παραμονής στο καζίνο: 3,9 ώρες
• Παίζει στο καζίνο: το 87% των επισκεπτών
• Μέσος όρος δαπάνης σε καζίνο κατ' άτομο: 480$
• Επισκέπτες σε ετήσια βάση: 39.000.000
• Ετήσια ακαθάριστα έσοδα: 32.8 δισ. δολάρια (2003)
• Ετήσιος τζίρος από τζόγο: 6.1 δισ. δολάρια
• Ετήσιος τζίρος από συνεδριακό τουρισμό: 6.5 δισ. δολάρια
• Γήπεδα Γκολφ: 37

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr

Γκράφιτι ενάντια στο ρατσισμό στο 1ο Γυμνάσιο-Λύκειο Δραπετσώνας

Σπουδαίο μήνυμα έστειλαν οι μαθητές του 1ου Λυκείου Δραπετσώνας,οι οποίοι ζωγράφισαν το σχολείο τους με γκράφιτι ενάντια στον ρατσισμό

Μια μεγάλη τοιχογραφία ενάντια στο ρατσισμό δημιουργήθηκε στο 1ο Γυμνάσιο-Λύκειο Δραπετσώνας, στο πλαίσιο της αντιρατσιστικής εκστρατείας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.). Την εικαστική παρέμβαση υλοποίησαν οι καλλιτέχνες Kez και Pupet από την ομάδα Urban Act, που δρα υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων.

«Στόχος μας ήταν να απαντήσουμε με χρώμα στο μαύρο πρόσωπο του ρατσισμού», ανέφερε η Καίτη Κεχαγιόγλου, υπεύθυνη του Τομέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης της Υ.Α. «Πάνω στους τοίχους να γκρεμίσουμε τα στερεότυπα, με όπλο την τέχνη να προβάλουμε το αίτημα για ειρηνική συνύπαρξη κι αλληλοσεβασμό».

Στην τοιχογραφία απεικονίζεται μια πολύχρωμη πέτρα ως αναπόσπαστο τμήμα ενός λόφου από βράχια, ο οποίος συμβολίζει το κοινωνικό σύνολο. Δύο άνθρωποι επιχειρούν να αφαιρέσουν την πέτρα, με αποτέλεσμα ολόκληρο το οικοδόμημα να ετοιμάζεται να καταρρεύσει επάνω τους. «Η διαφορετικότητα αποτελεί θεμέλιο λίθο της κοινωνίας. Το σχέδιο καλεί τους πολίτες να σκεφτούν τους κινδύνους από την εξάλειψή της», εξήγησε η κ. Κεχαγιόγλου.

Η τοιχογραφία πραγματοποιήθηκε με τη στήριξη του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας. «Στην περιοχή μας, που ήταν προσφυγούπολη, επιχειρούμε να δείξουμε την ομορφιά του διαφορετικού», δήλωσε ο δήμαρχος, Χρήστος Βρεττάκος. «Οι προκαταλήψεις και στερεότυπα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος εν μέσω κρίσης. Με τη βοήθεια της εικόνας, λοιπόν, στέλνουμε το μήνυμα ότι η πόλη μας επιθυμεί να ενώνει τους ανθρώπους, να δίνει ίσες ευκαιρίες και δυνατότητες σε οποιονδήποτε επιλέγει να βρίσκεται σε αυτή. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ύπατη Αρμοστεία, γιατί χωρίς εκείνη θα ήταν δύσκολο να αποτυπωθεί το μήνυμα που είχαμε στο μυαλό μας».

Στη δράση συμμετείχαν και οι μαθητές του Λυκείου, ζωγραφίζοντας πολύχρωμα πρόσωπα σε χαμηλότερες επιφάνειες του σχολικού συγκροτήματος. «Θεωρώ πολύ σημαντική την παρέμβαση του σχολικού περιβάλλοντος, σε συνδυασμό με την επικοινωνία με τους γονείς, ώστε να καταλάβουν τα παιδιά ότι ‘Και 1 θύμα ρατσισμού είναι πολύ’, όπως επισημαίνει η Ύπατη Αρμοστεία. Πρέπει να εξηγήσουμε στους μαθητές ότι είμαστε μια χώρα που έχει στείλει πολλούς μετανάστες στο εξωτερικό και ότι οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τον Άλλο με τρόπο που δείχνει τον πολιτισμό και την ανθρωπιά μας», πρόσθεσε ο διευθυντής του σχολείου Κυριάκος Πατριαρχέας.

Το έργο πραγματοποιήθηκε στο διάστημα 27 Απριλίου – 6 Μαΐου 2015. Ευχαριστούμε τις εταιρείες χρωμάτων Berling, Posca και Flame, οι οποίες στήριξαν την ενέργεια.

Φωτογραφικό υλικό:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή unhcr.gr