ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ...

Γερμανική αποικιοκρατία: Μία γενοκτονία πριν από το Ολοκαύτωμα

Τα άγνωστα εγκλήματα

Ρατσισμός, γενοκτονία, πόλεμοι. Η ιστορία της γερμανικής αποικιοκρατίας βρισκόταν χρόνια στο περιθώριο. Το Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο του Βερολίνου αναδεικνύει (ακόμη) μία σκοτεινή πτυχή του παρελθόντος.

Η γερμανική αποικιοκρατία υπήρξε σχετικά σύντομη. Μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι γερμανικές αποικίες στην Αφρική περιήλθαν στον έλεγχο των νικητριών δυνάμεων, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, του Βελγίου και της Πορτογαλίας.

Αυτός υπήρξε και ένας από τους λόγους που το θέμα της αποικιοκρατίας στη Γερμανία βρέθηκε σε δεύτερη μοίρα στο πλαίσιο της λεγόμενης δημόσιας ιστορίας.

Παράλληλα, σύμφωνα με τη Deutsche Welle, η επίμονη αποτίμηση του ναζιστικού παρελθόντος που ακολούθησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και η αντιπαράθεση της Γερμανίας με το Ολοκαύτωμα έθεσαν το ζήτημα στο περιθώριο.

Η Ναμίμπια, η Γκάνα και το Τόγκο στη δυτική και το Καμερούν στην κεντρική Αφρική τέθηκαν το 1884 υπό γερμανική κυριαρχία. Ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε η Τανζανία.

Ο Όττο φον Μπίσμαρκ, πρώτος καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε δέκα χρόνια περίπου μετά την ίδρυσή της «προστατευόμενες περιοχές», όπως λέγονταν, στην Ασία και την Αφρική.

Μία γενοκτονία πριν από το Ολοκαύτωμα

Ανισότητες, ρατσισμός και βία χαρακτήρισαν τα χρόνια της γερμανικής κυριαρχίας στην Αφρική.

Ιδιαίτερα σκοτεινή υπήρξε η γερμανική εξουσία στη λεγόμενη γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική. «Τριάντα χρόνια πριν από τους ρατσιστικούς νόμους του ναζιστικού καθεστώτος υπήρξε ήδη μία «'ρατσιστική νομοθεσία' στη Νοτιοδυτική Αφρική» λέει ο ιστορικός Γιούργκεν Τσίμερερ. «Απαγόρευση των μεικτών γάμων, στιγματισμός των σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ Γερμανών και γυναικών από την Αφρική».

Τους νόμους αυτούς ακολούθησε η διαταγή εξόντωσης των φιλών Χερέρο και Νάμα. Μέχρι το 1908 το 80% του πληθυσμού των Χερέρο είχε εξοντωθεί, γύρω στους 80.000 ανθρώπους, ύστερα από την αποτυχημένη εξέγερση της φυλής ενάντια στους αποικιοκράτες το 1904. Ενώ οι Νάμα εξοντώθηκαν κατά το ήμισυ μετρώντας περίπου 10.000 θύματα. Τα γεγονότα αποτέλεσαν την πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα 30 χρόνια πριν από το Ολοκαύτωμα.

Μία πολιτική έκθεση

Η έκθεση του Γερμανικού Ιστορικού Μουσείου του Βερολίνου πραγματοποιείται μετά τον επίσημο χαρακτηρισμό της εξόντωσης των Χερέρο και των Νάμα ως γενοκτονίας από τη γερμανική κυβέρνηση τον Ιούλιο του 2016.

Την ίδια ώρα το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών επεξεργάζεται τη διατύπωση μίας δημόσιας συγγνώμης με τη μορφή κοινής διακήρυξης με τη Ναμίμπια.

Η έκθεση τηρεί κριτική στάση όχι μόνο απέναντι στην αποικιοκρατία, αλλά και στην ίδια την «κληρονομιά» του Μουσείου, γράφει η Deutsche Welle. 

Τα μισά από τα περίπου 500 εκθέματα προέρχονται από την ήδη υπάρχουσα συλλογή, γεγονός που θέτει το ζήτημα της προβληματικής οικειοποίησης των «λαφύρων» της αποικιοκρατίας από το γερμανικό κράτος.

Έτσι επιτυγχάνεται μία ματιά τόσο στην αποικιοκρατική όσο και στην μετα-αποικιοκρατική ιστορία της Γερμανίας.

Η έκθεση «German Colonialism, Fragments Past and Present», που εγκαινιάστηκε στις 14 Οκτωβρίου, διαρκεί έως τις 17 Μαΐου 2017. 

Από το tvxs.

ΤΙ ΕΧΕΙ ΤΡΑΒΗΞΕΙ...

Περίεργες δημόσιες τουαλέτες

Οι συγκεκριμένες τουαλέτες βρίσκονται στη Βασιλεία της Ελβετίας, μιας πόλης που αρχίζει να δημιουργεί παράδοση στο μοντέρνο design. Η ιδιομορφία της τουαλέτας αυτής είναι ότι είναι κατασκευασμένη από γυαλί μονής όψης που επιτρέπει σε όποιον είναι μέσα να βλέπει έξω ενώ απαγορεύει το αντίθετο. Κάτοικοι και επισκέπτες που χρησιμοποίησαν την τουαλέτα αναφέρουν ότι αισθάνθηκαν περίεργα, έστω κι αν ήταν βέβαιοι ότι κανένας δεν τους βλέπει. Εσείς θα τη χρησιμοποιούσατε;

7 Νοέμβρη 1917 (25 Οκτώβρη με το ρωσικό ημερολόγιο): Εφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ :

Γράφει η Αλέκα Ζορμπαλά

Η αφετηρία μιας μεγαλειώδους προλεταριακής αντικαπιταλιστικής επανάστασης.

Μιας επανάστασης, που συγκλόνισε τον κόσμο.

"Στις 25/10 τα επαναστατικά στρατεύματα κατέλαβαν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, υπουργεία, την κεντρική τράπεζα, το ταχυδρομείο και το τηλεγραφείο.
Τη νύχτα της 25ης προς την 26η του Οκτώβρη, κάτω από τις βροντές των κανονιών του θωρηκτού Αβρόρα, οι επαναστάτες εργάτες, φαντάροι και ναύτες κατέλαβαν τα Χειμερινά Ανάκτορα και συνέλαβαν την Προσωρινή Κυβέρνηση. Η εργατική τάξη κατακτούσε έτσι την εξουσία..."

Για πόσο όμως:

Γιατί τον παράδεισο τελικά δεν τον κατέκτησε…

Τιμούμε την αφετηρία, παραμένοντας σταθερά ενάντια στα καθεστώτα, που στη συνέχεια την δυσφήμησαν..

Αγωνιζόμενοι/ ες για τον κοινωνικό μετασχηματισμό, για την αταξική κοινωνία

 __________________

Οι δυνάμεις της επανάστασης προήλαυναν ακάθεκτες

Πηγή: 902.gr 

Στις 7 Νοέμβρη (25 Οκτώβρη με το παλιό ημερολόγιο) η εξέγερση, που είχε ξεσπάσει στην Πετρούπολη την προηγούμενη μέρα, αναπτύσσεται γοργά. Μόνο τα Χειμερινά Ανάκτορα (όπου βρίσκονταν τα μέλη της Προσωρινής Κυβέρνησης), το Γενικό Επιτελείο, το ανάκτορο Μαρίινσκι και ελάχιστα άλλα σημεία στο κέντρο της πόλης έμεναν ακόμη στα χέρια των αστικών δυνάμεων. Επαναστατικές εκδηλώσεις είχαν ξεσπάσει επίσης ταυτόχρονα στη Μόσχα, το Μινσκ, τη Κροστάνδη, κ.α.

Στις 10 το πρωί η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή δημοσιεύει διάγγελμα του Β. Ι. Λένιν με τίτλο «Προς τους πολίτες της Ρωσίας!», με το οποίο αναγγέλλει τη νικηφόρα πορεία της Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Το ίδιο πρωί ο Λένιν μιλάει στην Ολομέλεια του Σοβιέτ της Πετρούπολης και δηλώνει πως η Επανάσταση πραγματοποιήθηκε.

Το βράδυ στις 11 παρά είκοσι, άρχισε στο Σμόλνι τις εργασίες του το 2ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών. Κατά την έναρξη των εργασιών του Συνεδρίου ήταν παρόντες 649 αντιπρόσωποι, από τους οποίους 390 μπολσεβίκοι, 160 εσέροι, 72 μενσεβίκοι, κ.λπ. Οι μενσεβίκοι, οι δεξιοί εσέροι και οι υπόλοιπες δυνάμεις του συμβιβασμού, όταν πείστηκαν ότι η πλειοψηφία των συνέδρων ήταν με το μέρος των μπολσεβίκων, εγκατέλειψαν επιδεικτικά τη συνεδρίαση.

Οι δυνάμεις της επανάστασης ωστόσο προήλαυναν ακάθεκτες. Ήδη στη διάρκεια των εργασιών του Συνεδρίου οι επαναστατημένοι εργάτες εφορμούσαν στα Χειμερινά Ανάκτορα τα οποία και κατέλαβαν, καταλύοντας έτσι τη Προσωρινή Κυβέρνηση. Η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση άρχιζε τη νικηφόρα πορεία της.

Η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση υπήρξε το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός στον 20ό αιώνα, που άνοιξε το δρόμο για το πέρασμα της κοινωνικής εξέλιξης στην ανώτερη βαθμίδα της, το σοσιαλισμό, με προοπτική την αταξική κομμουνιστική κοινωνία. Που ενσάρκωσε τα όνειρα και τους πόθους «των κολασμένων της Γης» για την έφοδο στο δικό τους ουρανό.

Ο Κόκκινος Οκτώβρης έγινε σταθμός και εφαλτήριο της δράσης και της τεράστιας προσπάθειας εκατομμυρίων απλών ανθρώπων του μόχθου, για την κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης. Ηταν το δημιούργημα της οργανωμένης πολιτικής πάλης των λαϊκών μαζών, με ηγετική δύναμη την εργατική τάξη, που, με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα, επιβεβαίωνε ότι η ανθρωπότητα μπήκε σε νέα ιστορική εποχή. Αυτήν, που, από τις αρχές του 20ού αιώνα, φανέρωσε πως ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα που μπορεί να κινεί τις κοινωνικές εξελίξεις προς την πρόοδο, γι' αυτό και χρειάζεται αντικατάσταση περιμένοντας το νεκροθάφτη του.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ.

Million Mask March: Χιλιάδες Γκάι Φωκς στο κέντρο του Λονδίνου

Με τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο το ετήσιο «Million Mask March», που πραγματοποιείται κάθε χρόνο ανήμερα της επετείου της “Συνωμοσίας της Πυρίτιδας”, της αποτυχημένης απόπειρας του Γκάι Φωκς (5 Νοεμβρίου του 1605) να ανατινάξει το αγγλικό κοινοβούλιο σαν αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιακώβου Α' και στα σκληρά μέτρα του προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους Καθολικούς. 

Πλήθος κόσμου, υπό δρακόντεια αστυνομικά μέτρα, φορώντας μάσκες του Γκάι Φωκς, που έγιναν παγκοσμίως γνωστές από την ταινία V for Vendetta και αναδείχθηκαν ως σύμβολο αντίστασης και των Anonymous, πραγματοποίησαν πορεία από την πλατεία Τραφάλγκαρ ως την Downing Street. Με φωτοβολίδες, πλακάτ, συνθήματα και πυροτεχνήματα εξέφρασαν την αντίθεσή τους ενάντια στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, ζητώντας περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματα για τους πολίτες. Κατά τη διάρκεια της μαζικής διαδήλωσεις σημειώθηκε μικρή ένταση και η αστυνομία προχώρησε σε περίπου 40 προσαγωγές.  

Από το tvxs.

Η συνωμοσία κατά του «Τυφώνα» Ρούμπιν Κάρτερ

Hurricane

Ο «τυφώνας» Ρούμπιν Κάρτερ δεν ήταν απλώς ένας πυγμάχος αλλά ένα σύμβολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των αγώνων κατά των διακρίσεων των Αφροαμερικανών. Ο Κάρτερ καταδικάστηκε για μια τριπλή δολοφονία που δεν διέπραξε πότε. Στην πραγματικότητα καταδικάστηκε επειδή ήταν αφροαμερικανός. Η ιστορία του τραγουδήθηκε από τον Μπομπ Ντίλαν, ενώ έγινε και ταινία (1999) με πρωταγωνιστή τον Ντένζελ Ουάσινγκτον. Διαβάστε για τη νύχτα που στήθηκε η συνωμοσία σε βάρος του «Τυφώνα»...

Ο Ρούμπιν «Hurricane» Κάρτερ (6 Μαΐου 1937 - 20 Απριλίου 2014) διέπρεψε στα ρίνγκ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60. Για μια πενταετία, από το 1961 έως το 1966, ο Κάρτερ βρισκόταν ανάμεσα στους σπουδαιότερους πυγμάχους έχοντας 28 νίκες, 11 ήττες και 1 ισοπαλία και βάδιζε προς την κορυφή. Ωστόσο η καριέρα του στα ρινγκ ολοκληρώθηκε απότομα, καθώς συνελήφθη για μια τριπλή δολοφονία στη γενέτειρά του, το Πάτερσον, στο Νιου Τζέρσεϋ.

Στις 17 Ιουνίου του 1966, δύο άνδρες μπήκαν στο «Lafayette Bar and Grill» στο Πάτερσον και αμέσως άνοιξαν πυρ, ο ένας με καραμπίνα, ο άλλος με πιστόλι. Νεκροί από την επίθεση έπεσαν ο μπάρμαν Τζέιμς Όλιβερ και ο Φρεντ Νάγιοκς, πελάτης. Λίγο αργότερα στα τραύματά της υπέκυψε και η Χέιζελ Τάνις, επίσης πελάτισσα. Ο ίδιος υποστήριξε από την αρχή την αθωότητά του, ωστόσο η επιτροπή, που αποτελούνταν μόνο από λευκούς, τον καταδίκασε τρεις φορές σε ισόβια, αν και δεν υπήρξαν ποτέ αποδεικτικά στοιχεία. Μαζί του καταδικάστηκε ο Τζον Άρτις, συνοδηγός του Κάρτερ, την ημέρα της σύλληψης. 

Το 1974, μέσα από τη φυλακή, θα γράψει την αυτοβιογραφία του «The Sixteenth Round: From Number 1 Contender to Number 45472». Δύο χρόνια αργότερα το ανώτατο δικαστήριο του Νιου Τζέρσει ανέτρεψε την καταδίκη του λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Ωστόσο καταδικάστηκε εκ νέου σε δεύτερη δίκη το ίδιο έτος. Το 1985 ο δικαστής Χάντον Λι Σάροκιν επανεξετάζοντας την υπόθεση του Κάρτερ έκανε λόγο για «δίωξη βασισμένη σε φυλετικές διακρίσεις» και έδωσε εντολή για απελευθέρωσή του. Το 1988 η Εισαγγελία του Νιού Τζέρσεϊ απέσυρε οριστικά τις κατηγορίες.

Ο «Τυφώνας» παρέμεινε στη φυλακή για 19 ολόκληρα χρόνια δίνοντας μια πολυετή δικαστική μάχη για τη δικαίωσή του.  Όπως λέει o φίλος και συγκρατούμενός του Τζον Άρτις, ο Κάρτερ «ήταν ένας Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ του δικαστικού συστήματος». Μιλώντας στο Democracy Now, ο Άρτις αναφέρει πως ο Κάρτερ «απεχθανόταν την αδικία και υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των αδύναμων». Οι δυο τους γνωρίστηκαν μέσω ενός κοινού φίλου. 

Τι συνέβη εκείνη τη νύχτα του 1966; Ο Τζον Άρτις διηγείται:

Τον συνάντησα τυχαία στην πόλη εκείνο το βράδυ. Του ζήτησα να με πάει μέχρι το «Nite Spot» ένα από τα διασημότερα νυχτερινά μαγαζιά στο Πάτερσον. Με ακολούθησε και στη συνέχεια να με πετάξει στο σπίτι. Είπε «εντάξει». Έξω από το μαγαζί ένας ακόμη γνωστός του ζήτησε να πάει μέχρι το σπίτι. Δέχτηκε και έτσι οι τρεις μπήκαμε στο αμάξι. Ωστόσο ο Ρούμπιν ήθελε αρχικά να περάσει από το δικό του σπίτι που ήταν στα ανατολικά. Στη διαδρομή μας σταμάτησε η αστυνομία.

Ένας αστυνομικός μας πλησίασε. Κοίταξε μέσα στο αυτοκίνητο και ζήτησε την άδεια και το δίπλωμα από τον Κάρτερ. Ο αστυνομικός τον αναγνώρισε. «Ε! Πρωταθλητή δεν σε αναγνώρισα...», του είπε. Ο Κάρτερ ρώτησε: «Λοιπόν ποιον είναι το πρόβλημα;». «Ψάχνουμε για δύο νέγρους», του απάντησε. Ωστόσο στο αυτοκίνητο ήμασταν τρεις, έτσι μας επέτρεψαν αν φύγουμε. Τελικά πήγαμε στο σπίτι του Ρούμπιν και στη συνέχεια αφήσαμε τον γνωστό στο σπίτι. Συνεχίσαμε για το δικό μου σπίτι. Μας σταμάτησε ο ίδιος αστυνομικοί σε μια διασταύρωση. Όταν έφτασαν και οι υπόλοιποι αστυνομικοί δεν ανέφερε ποτέ μας είχε κάνει έλεγχο και νωρίτερα όταν ακόμη ήμασταν τρεις. Τώρα πλέον είχαμε μείνει δύο (*όσοι και οι δράστες της δολοφονίας). Μας πήγαν στον τόπο του εγκλήματος και αυτή ήταν η αρχή του εφιάλτη μας.

Μας ανάγκασαν να σταθούμε μπροστά από το κατάστημα, με την πλάτη γυρισμένη σε αυτό. Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί μας κοίταζε, ενώ την ίδια ώρα έβγαζαν από μέσα τα θύματα της επίθεσης, πάνω στα φορεία, και τα έβαζαν στα ασθενοφόρα. Στη συνέχεια μας έβαλαν σε ένα περιπολικό κα μας οδηγήσαν στο αρχηγείο.

Στον Ρούμπιν Κάρτερ και τον Τζον Άρτις απαγγέλθηκαν κατηγορίες για τριπλή δολοφονία. Βρέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και μετά από έξι εβδομάδες ανακοινώθηκε η απόφαση. «Μας είπαν να σηκωθούμε και μας έκριναν ένοχους για τις δολοφονίες. Τα πόδια μου λύγισαν. Δεν είχαν ξανανιώσει πιο φοβισμένος σε όλη μου τη ζωή γιατί γνώριζα πως στη συνέχεια το δικαστήριο θα ανακοίνωνε την ποινή μας». Κρίθηκαν ένοχοι αλλά με την δυνατότητα απόδοσης χάριτος. «Σε αντίθετη περίπτωση θα είχαμε καταδικαστεί σε θάνατο και όχι σε ισόβια», αναφέρει ο Άρτις.

Ο Τζον Άρτις έχει αποκαλύψει και στο παρελθόν πως του ζητήθηκε από την αστυνομία να αναγνωρίσει ως μοναδικό δράστη της δολοφονίας τον Τζον Κάρτερ ώστε να αφεθεί ελεύθερος. «Μου το πρότειναν στην αρχή, αλλά και μετά από δέκα χρόνια. Αρνήθηκα να το κάνω», λέει.

Ο Τζον Άρτις αφέθηκε πρώτος ελεύθερος με αναστολή το 1981, δίνοντάς του τη δυνατότητα να συνεχίσει να παρακολουθεί μαθήματα στο κολέγιο. Όπως αναφέρει ο λόγος που τον απελευθέρωσαν ήταν η στάση που κράτησε κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης το 1971. Είχε ταχθεί κατά της δολοφονία ομήρων που είχαν πιάσει οι κρατούμενοι και οι αρχές του Νιου Τζέρσεϊ άλλαξαν στάση απέναντι του μειώνοντάς του την ποινή στο ελάχιστο λόγω καλής διαγωγής.

Ο Ρούμπιν Κάρτερ απελευθερώθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 7 Νοεμβρίου του 1985, όταν το δικαστήριο επανεξετάζοντας την υπόθεση απεφάνθη πως «τα κριτήρια για την καταδίκη μας ήταν περισσότερο φυλετικά, παρά λογικά και τα περισσότερα επιχειρήματα ήταν προϊόν απόκρυψης και όχι αποκάλυψης». «Όταν ο δικαστής Χάντον Λι Σάροκιν ανακοίνωσε την απόφαση έτρεξα στον Ρούμπιν και τον αγκάλιασα. Είχα την αίσθηση πως όλα θα πήγαιναν καλά στο εξής. Ο Σάροκιν είπε στους εισαγγελείς του Νιου Τζέρσεϊ πως στην υπόθεση υπήρξε κατάφωρη παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων». Ο «τυφώνας» αφέθηκε ελεύθερος το 1985 και οι κατηγορίες αποσύρθηκαν οριστικά το 1988.

Οι Ρούμπιν Κάρτερ και Τζον Άρτις έμειναν αχώριστοι μέχρι το θάνατο του πρώτου πριν από λίγες ημέρες από καρκίνο. «Ένιωθε υπεύθυνος για αυτό που μου είχε συμβεί, καθώς όπως έλεγε η παγίδα είχε στηθεί για αυτόν. Αυτά τα 48 χρόνια ο ένας υποστήριζε και προστάτευε τον άλλο. Ήταν ο ορισμός της φιλίας. Ο Ρούμπιν ήταν πιστός σε μένα και εγώ έμεινα πιστός στον Ρούμπιν». Ο Άρτις βοήθησε τον φίλο του μέχρι την τελευταία στιγμή της μάχης του με την επάρατη νόσο.

Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση του, το 1994, ο Ρούμπιν Κάρτερ θα μιλήσει στο Πανεπιστήμιο «Queen» στον Καναδά. «Υπάρχουν φυλακές και φυλακές. Μπορούν να φαίνονται διαφορετικές αλλά είναι ίδιες. Όλες έχουν ως στόχο τον περιορισμό. Τον περιορισμό της ελευθερία σας. Σας πετούν στην απομόνωση χτυπώντας την αυτοεκτίμησή σας. Υπάρχουν φυλακές από τούβλα, τσιμέντο και χάλυβα, αλλά υπάρχουν και φυλακές χωρίς ορατούς τοίχους, οι φυλακές της φτώχειας, του αναλφαβητισμού και του ρατσισμού. Πολλές φορές άνθρωποι καταδικάζονται σε αυτές τις φυλακές. Το δικό μας το καθήκον είναι να αναγνωρίζουμε την αλληλοσύνδεση και την ομοιότητα αυτών των φυλακών και να δράσουμε ενάντια σε αυτές. Γιατί καμία φυλακή δεν μου είναι αρεστή», είχε πει μεταξύ άλλων προς τους παρευρισκόμενους, επισημαίνοντας πως «η πραγματική ελευθερία» είναι η παιδεία.

Here comes the story of the Hurricane....

Από το tvxs.

ΕΤΣΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Αγρια καταστολή, ξυλοδαρμοί και συλλήψεις στην Τουρκία

Με το άκουσμα της είδησης ότι συνελήφθησαν οι ηγέτες του κουρδικού κόμματος HDP, και με δικαστική εντολή προφυλακίστηκαν οι δυο συμπρόεδροι του ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς και η Φιγκέν Γιουκσέκνταγ σε μια σειρά πόλεις της Τουρκίας χιλιάδες κόσμου ξεχύθηκε στους δρόμους ενώ υπήρξαν άγριες συμπλοκές με τις δυνάμεις καταστολής.


Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι 55 άτομα συνελήφθησαν στην Σμύρνη, στην Αγκυρα οι διαδηλωτές δέχτηκαν βάρβαρο ξυλοκόπημα, ενώ αδιευκρίνιστος είναι ο αριθμός συλλήψεων, όπως και στην Κωνσταντινούπολη.

Κι αυτή είναι η εισαγωγή στα όσα θα ακολουθήσουν. Μετά το αρχικό μούδιασμα του κόσμου και την αυθόρμητη προσέλευση σε πορείες διαμαρτυρίας, η παλικαρίσια δήλωση που έκανε μέσω του δικηγόρου του ο συλληφθέντας Ντεμιρτάς και με την οποία φτύνει κατάμουτρα τους διώκτες του έγινε το κύριο θέμα συζητήσεων στον κόσμο που έχει συγκεντρωθεί στις λαϊκές γειτονιές αρκετών πόλεων.

«Είμαστε οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού. Δεν εκπροσωπούμε τους εαυτούς μας αλλά τις μάζες που μας εξέλεξαν. Είμαστε μέλη της Βουλής με κοινοβουλευτική ασυλία.Δεν θα επιτρέψω την ασέβεια στη θέληση του λαού. Αρνούμαι να είμαι μαριονέτα σε αυτό το δικαστικό θέατρο που ξεκίνησε επειδή το διέταξε ο Ερντογάν. Δεν θα απαντήσω στις ερωτήσεις σας. Ακόμα και ότι με φέρατε εδώ είναι παράνομο. Είτε στη φυλακή, είτε στη Βουλή, θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τις ιδέες μας και τον αγώνα μας.

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα απαλλάξουμε τη χώρα μας και τον λαό μας από αυτό το φασιστικό καθεστώς υπό το όνομα της Προεδρίας. Αργά ή γρήγορα ο δημοκρατικός αγώνας θα νικήσει. Το καθεστώς του Ερντογάν θα αλλάξει.

Δεν ζητώ τίποτα ούτε περιμένω τίποτα από εσάς. Μόνο ο λαός μου μπορεί να με ανακρίνει για τις πολιτικές μου ιδέες». 

Από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ.

Το διαδίκτυο "γλεντάει" με τον ανασχηματισμό

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ :

Κι αυτό είναι ένα δείγμα το πόσο έχει απαξιωθεί η αστική πολιτική στα μάτια των πολιτών. Αν ρίξει κάποιος μια ματιά στα κοινωνικά δίκτυα θα διαπιστώσει ότι κανείς δεν ασχολείται στα σοβαρά με τον κυβερνητικό ανασχηματισμό. Ακόμα και οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες έχουν τηλεγραφικούς σχολιασμούς. Αντίθετα το χιούμορ και η σάτιρα ξεχειλίζει.

Μια γεύση σας δίνουμε με τις παρακάτω φωτογραφικές "συνθέσεις"

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ.