Ανακαλύπτοντας την Street Αrt στα Εξάρχεια

Περιπλανηθήκαμε σε σοκάκια φωτογραφίζοντας τοίχους κτιρίων γεμάτους χρώμα και συζητήσαμε με τέσσερις καλλιτέχνες που ξέρουν καλά την περιοχή. Alex Martinez, Bleeps, Skitsofrenis και WD μιλούν στο NEWS247 για τα δικά τους Εξάρχεια. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου-Watkinson

Μαρίνα Χατζηδημητρίου

 

Ο αέρας σχίζει μια παλιά αφίσα όπως ο χρόνος σχίζει τις ζωές μας... Νοέμβριος... Εξάρχεια, παραλλάσσοντας λίγο τους στίχους του Στάθη Δρογώση

Εξάρχεια, ώρα 9:30 το πρωί. Αφίσες, χρώματα, συνθήματα, παιδικές φωνές από το σχολείο "διακόπτουν" ευχάριστα την ησυχία της γειτονιάς που ακόμα δείχνει να κοιμάται. Δύο τρία άτομα λιάζονται στην πλατεία, ένας τύπος με ράστα μιλάει στο τηλέφωνο και κόβει βόλτες, μια κυρία έχει βγάλει βόλτα το σκύλο της και μας χαμογελά.

Συνειδητοποιείς πως τα Εξάρχεια είναι μια ωραία γειτονιά, μια γειτονιά όπως όλες οι άλλες, η οποία έγινε γνωστή για λάθους λόγους. "Τα Εξάρχεια έχουν ελεύθερο πνεύμα όπως και οι άνθρωποι που ζουν ή κινούνται εδώ", μου λέει ο street artist WD. "Για εμένα τα Εξάρχεια ακόμα και στις ημέρες που ζούμε σημαίνουν μια όαση για την διαφορετικότητα, την αντίθετη άποψη και την ελεύθερη έκφραση. Βλέπω και χαίρομαι ακόμα αρκετούς (όχι πολλούς δυστυχώς) που δεν χώρεσαν σε καλούπια", συμπληρώνει ο Κώστας Λούζης aka Skitsofrenis.

Ο Alex Martinez εξομολογείται πως νιώθει τα Εξάρχεια σαν ένα αναρχικό χωριό. "Παρόλο που είμαι ξένος, νιώθω πως τα Εξάρχεια με έχουν αγκαλιάσει. Όποτε είμαι Αθήνα η πρώτη γειτονιά που θα κάνω βόλτα είναι τα Εξάρχεια", αναφέρει, ενώ με τη σειρά ο Bleeps κάνει λόγο για μια περιοχή "καπηλειό".

Τέσσερις street artists που αγαπούν τα Εξάρχεια, οι Alex Martinez, Bleeps, Skitsofrenis και WD, χάνονται στα σοκάκια τους, γεμίζοντάς τα με χρώμα. Το NEWS247 συζήτησε μαζί τους για αυτή την κάπως "παρεξηγημένη" γειτονιά. Οι τέσσερις καλλιτέχνες μας περιέγραψαν πως ζουν εκείνοι τα Εξάρχεια, με τι έργα γεμίζουν τους τοίχους, αν τους αγκάλιασαν οι κάτοικοι και αν οι ίδιοι αισθάνονται φόβο όταν κυκλοφορούν εκεί. Υπάρχει όντως το λεγόμενο "άβατο" που ακούμε συνέχεια να λένε αρκετοί;

 

 

Αναλυτικά όλα όσα είπαν στο NEWS247 οι Alex Martinez,Bleeps, Skitsofrenis και WD

- Πότε ξεκίνησαν τα Εξάρχεια να αποκτούν "χρώμα"; Γιατί καλλιτέχνες σαν εσάς επιλέγουν αυτή τη γειτονιά για να εκφραστούν;

Alex Martinez: Εγώ είμαι σχετικά καινούριος στην όλη φάση των Εξαρχείων, δεν είμαι Αθηναίος ούτε έχω μεγαλώσει εδώ, είμαι από το τελευταίο κύμα μπορείς να πεις που έρχεται στη περιοχή για να ζωγραφίσει. Τα Εξάρχεια είναι μια περιοχή όπου μπορείς να έχεις ελεύθερη έκφραση. Έχω μάθει σιγά σιγά πως η περιοχή είναι λιγάκι "no go" για την αστυνομία. Μαζί δηλαδή με την ελεύθερη έκφραση υπάρχει και η καφρίλα, ο βανδαλισμός. Είναι γνωστό άλλωστε και στον κόσμο στο εξωτερικό πως στα Εξάρχεια μπορείς να δεις λογιών λογιών street art , από χιουμουριστικά, πολιτικά κτλ. Έχει γίνει αυτό που γίνεται συνήθως στο εξωτερικό, μια δηλαδή υποβαθμισμένη περιοχή όπου πάνε οι καλλιτέχνες, δημιουργούν, γίνεται trendy, ανοίγουν εμπορικά μαγαζιά και σιγά σιγά τα φτιάχνουν όλα σούπερ κυριλέ. Και έτσι αυτοί που βοήθησαν στο να γίνει trendy και όμορφο δεν μπορούν να ζουν εκεί πια. Όπως λένε στο εξωτερικό εκεί που εμφανίζεται το street art , το επόμενο στάδιο είναι να μπουν οι real estate μέσα. Από "επαναστατικό",  γίνεται καπιταλιστικό το πράγμα. Εκεί που ζωγραφίζω το σκέφτομαι και αυτό και δε θέλω να είμαι μέρος ενός τέτοιου πράγματος. Ωστόσο, αυτό είναι το πάθος μου και δε γίνεται διαφορετικά πολλές φορές, έχω γνωρίσει άπειρα ενδιαφέροντα άτομα στα Εξάρχεια.

 

Bleeps: Δεν γνωρίζω πότε τα Εξάρχεια άρχισαν να αποκτούν χρώμα στους τοίχους κι αν τελικά πρόκειται περί χρώματος, αλλά σίγουρα η οικιστική ασφυξία τους σχετίζεται με την περίοδο της αντιπαροχής. Για μένα η ενασχόληση με τη συγκεκριμένη περιοχή αποτέλεσε ανταπόκριση στους διαχειριστές του νεοκλασικού επί των οδών Εμμανουήλ Μπενάκη και Δερβενίων. Ήθελα να πραγματοποιήσω μια υπαίθρια έκθεση με τη χρήση pseudo-frames, ως στοιχείο της τοποθέτησης μου για τη διαχείριση του δημόσιου χώρου, από τις ποικίλες υποκειμενικότητες.

 

Skitsofrenis: Δεν γνωρίζω πότε άρχισαν να γεμίζουν με χρώμα τα Εξάρχεια καθώς εγώ μόλις τα τελευταία χρόνια τα επισκέπτομαι, προσωπικά τα επιλέγω γιατί έχουν την μεγαλύτερη ποικιλία σε προσωπική έκφραση από πολλούς καλλιτέχνες εκεί. Στα Εξάρχεια οι τοίχοι και τα ρολά των καταστημάτων λένε τις ωραιότερες ιστορίες, όταν βρεθώ εκεί νιώθω οικεία ζωγραφίζοντας τους τοίχους, είτε μόνος είτε με παρέα.

WD: Ήρθα στην Αθήνα το ᾽06 οπότε δεν έχω προσωπική εικόνα για το πότε ξεκίνησε όλο αυτό. Για μένα λίγο πολύ πάντα έτσι ήταν. Τα Εξάρχεια έχουν ελεύθερο πνεύμα όπως και οι άνθρωποι που ζουν ή κινούνται εδώ, οπότε είναι λογικό να βάφω συχνά σ᾽αυτή τη γειτονιά της Αθήνας. Τώρα τελευταία είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα γιατί δεν υπάρχουν πια άδειοι τοίχοι.

Στα Εξάρχεια οι τοίχοι και τα ρολά των καταστημάτων λένε τις ωραιότερες ιστορίες

 

 

 

-Τι σημαίνουν τα Εξάρχεια για σας;

Alex Martinez: Παρόλο που είμαι ξένος, νιώθω πως τα Εξάρχεια με έχουν αγκαλιάσει. Όποτε είμαι Αθήνα η πρώτη γειτονιά που θα κάνω βόλτα είναι τα Εξάρχεια, τα νιώθω σαν χωριό, σαν ένα αναρχικό χωριό.

Bleeps: Δύο πράγματα:

Α) Μια μερίδα ανθρώπων που ζουν εκεί και πρέπει να συμβαδίσουν με όλο το εμβόλιμα εξωγενές.

Β) Μια ελευθεριακή κακοσμία. 

Skitsofrenis: Για εμένα τα Εξάρχεια ακόμα και στις ημέρες που ζούμε σημαίνουν μια όαση για την διαφορετικότητα , την αντίθετη άποψη και την ελεύθερη έκφραση. Βλέπω και χαίρομαι ακόμα αρκετούς (όχι πολλούς δυστυχώς) που δεν χώρεσαν σε καλούπια.

WD: Είναι κάτι σαν το Γαλατικό χωριό της Αθήνας. Αγαπάω τα Εξάρχεια κι έχω πολλές στιγμές να θυμάμαι από δω.

Είναι κάτι σαν το Γαλατικό χωριό της Αθήνας

 

-Τι θέλετε να περάσετε μέσω των έργων σας στα Εξάρχεια; Έχει αλλάξει το περιεχόμενο αυτών που κάνετε σε σχέση με παλαιότερα; Τι θέματα δηλαδή επιλέγατε και τι επιλέγετε σήμερα; Φταίει ίσως η κρίση;

Alex Martinez: Σχεδόν ποτέ δεν έχω ένα καθαρό μήνυμα που θέλω να περάσω. Μου αρέσει γενικά να έχω μια έμπνευση, χωρίς να έχω στο νου μου ένα συγκεκριμένο μήνυμα και να το "ξεδιπλώνω" στους τοίχους. Άλλωστε ο κόσμος βγάζει τα δικά του συμπεράσματα και τα ερμηνεύει από τη δική του σκοπιά. Αυτό το βλέπω συνέχεια και μου αρέσει γιατί είναι σαν ένα μυστήριο, σαν ένα παζλ, είναι διασκεδαστικό. Μπορεί πχ να περάσει ένας ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του πιο ψαγμένος στα καλλιτεχνικά και να ψάχνει να δει γιατί χρησιμοποίησα το τάδε χρώμα, γιατί έκανα έτσι το χέρι ή το πόδι και πολλές φορές τέτοιες ερμηνείες δεν πλησιάζουν καν στο σκεπτικό μου. Δεν είμαι τόσο του μηνύματος, η πράξη μου είναι το ίδιο το μήνυμα, ότι μπορείς να βγαίνεις στο δρόμο και να δημιουργείς.

Bleeps: Τα έργα που πραγματοποίησα στα Εξάρχεια είχαν ως σκοπό να εξερευνήσουν μέσω οπτικοποιημένης κριτικής θεώρησης και σημειωτικής το πολιτικό, αλλά και από την άλλη πλευρά το υπαρξιακό ζήτημα εν μέσω "προσομοιωτικής πραγματικότητας". Τα θέματα που διαπραγματεύομαι δεν αποτελούν κάτι πρόσκαιρο, αλλά διαχρονικές εκδηλώσεις, επομένως δεν μπορώ να πω ότι αλλάζουν, ωστόσο αναδιαμορφώνονται. Ο καπιταλισμός βασίζεται στην κρίση για το λόγο αυτό θριαμβεύει, όσο κι αν τέτοιες πικρές διαπιστώσεις και από θεωρητικούς, όπως ο Žižek, με φέρνουν αντιμέτωπο με το "τι τελικά μπορεί να γίνει;".

Skitsofrenis: Στα πολύπαθα και πολύπειρα Εξάρχεια συνηθίζω να ''διαπιστώνω'' πράγματα πάνω στους τοίχους παρά να προτείνω με δασκαλίστικο ύφος καθώς θεωρώ ότι ειδικά αυτό το μέρος είναι πολύ λίγα αυτά που δεν γνωρίζει. Έχουν και τα Εξάρχεια σκοτεινιάσει λίγο στον πυρήνα τους και είναι απόλυτα φυσικό γι αυτό και σε σχέση με παλιότερα προσπαθώ να υπενθυμίζω με λίγο παραπάνω φως τα όμορφα της ζωής. Παλιότερα ήμουν πιο σκοτεινός, για να κοντράρω την χαζοχαρουμενιά των γύρω μου αλλά τώρα πια με τόσο σκοτάδι νομίζω χρειαζόμαστε φως, γι αυτό επιλέγω όλο και πιο φωτεινά θέματα. Επίσης ,δεν έχουμε κρίση αλλά παρακμή σε αυτό τον τόπο και δεν φταίει αυτή, είναι το άθροισμα των επιλογών μας, δηλαδή ένα νομοτελειακό συμβάν.

WD: Τα έργα μου από το 2000 που ξεκίνησα να βάφω στο Μπαλί, είχαν συχνά κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο. Όχι, η θεματολογία μου δεν έχει αλλάξει, παραμένει η ίδια σε γενικές γραμμές: κοινωνία, φύση, τέχνη. Αυτό που ίσως έχει αλλάξει λίγο, είναι η συχνότητα με την οποία επιλέγω θέματα με σαφές μήνυμα. Νομίζω πως οι καιροί το επιβάλλουν. Μη ξεχνάμε άλλωστε ότι η τέχνη του δρόμου λειτουργεί και ως καθρέπτης της κοινωνίας. Και ο δημιουργός ως κομμάτι της, πάντα εμπνέεται από αυτήν.

Τώρα πια με τόσο σκοτάδι νομίζω χρειαζόμαστε φως, γι αυτό επιλέγω όλο και πιο φωτεινά θέματα

 

 

-Ποιο ή ποια έργα από αυτά που έχετε κάνει στα Εξάρχεια ξεχωρίζετε;

Alex Martinez: Σίγουρα το πιο γνωστό από αυτά που έχω κάνει στα Εξάρχεια είναι η "Ζούγκλα", Σολωμού και Σουλτάνη, το οποίο έχει γίνει σημείο αναφοράς στη περιοχή. Μέχρι και οι ένοικοι της πολυκατοικίας όταν τους ρωτάνε που μένουν, απαντούν στη Ζούγκλα! Προσωπικά δεν είναι το καλύτερό μου έργο, έχω κάνει σίγουρα καλύτερα αλλά δεν είναι πάντα έτσι. Μπορείς να κάθεσαι μήνες να παλεύεις για ένα έργο και  να κάνεις ένα σκιτσάκι σε δύο λεπτά και να κάνει πάταγο. Πριν φτιάξω πχ τη Ζούγκλα, ζωγράφιζα στη περιοχή και έπιασα κουβέντα με κατοίκους και ενοίκους της εν λόγω πολυκατοικίας οι οποίοι μου ζήτησαν να το βάψω, ήθελαν να κάνω κάτι ουδέτερο, κάτι χωρίς πολιτικό μήνυμα κτλ. Ακόμα και με το ουδέτερο, ο κόσμος βλέπει ένα μήνυμα, άλλος βλέπει πχ πως συμβολίζει ότι ζούμε σε μια ζούγκλα. Απλά έτυχε επίσης να έχω πολύ πράσινο σπρέι και με βόλευε και οικονομικά!

Bleeps: Κανένα διότι δεν αποδέχομαι τη λογική της ταξικοποίησης. Μπορώ να αναφερθώ όμως στο "the bail out sleep" που συμπεριλήφθηκε και να εστιάσω στο ζήτημα ειρωνικής διάθεσης έναντι στοιχείων θρησκευτικότητας με αποδιδόμενη φετιχιστική σεξουαλικότητα (πχ τα χέρια του Dürer -praying hands-), όπου το κατανυκτικό στοιχείο αποδομείται σε ερωτική υποκειμενικότητα, καθώς πλέον τα νύχια είναι βαμμένα κόκκινα. Σε αντιπαράθεση με αυτό, το μνημειακό υπόβαθρο, οι Μαντόνες με κομμένα χέρια και φωτοστέφανα από χρηματικό κολλάζ, η νεκροκεφαλή με αγκάθινο στεφάνη και εν μέσω όλου αυτού η αλυσοδεμένη ηρωίδα να κοιμάται αμέριμνη.

Skitsofrenis:  Δυστυχώς ή ευτυχώς έχω συνδέσει κάθε έργο μου στα Εξάρχεια με ανθρώπους , ιστορίες και συγκεκριμένες αναμνήσεις. Δεν ξεχωρίζει κάποιο γιατί όλα έχουν την διαφορετική τους βαρύτητα μέσα μου.

 

 

WD: Είναι το "No land for the Poor" Μπενάκη και Αραχώβης γωνία. Έγινε τη βδομάδα πριν το δημοψήφισμα το ᾽15 και όπως γράφει είναι αφιερωμένο στους φτωχούς και τους άστεγους εδώ και σε όλο τον κόσμο. Γιατί η κρίση και η φτώχεια δεν αφορά μόνο την Ελλάδα.

 

- Ποια η πραγματική εικόνα των Εξαρχείων, είναι μια "παρεξηγημένη γειτονιά"; Πιστεύετε ότι ο κόσμος φοβάται να κυκλοφορήσει εκεί; Εσείς φοβάστε; Υπάρχει "άβατο" όπως υποστηρίζουν μερικοί;

Alex Martinez: Από τη μια μπορεί τα Εξάρχεια έχουν μια φήμη για ναρκωτικά, για αναρχικούς, ΜΑΤ αλλά πια έχουν γίνει mainstream. Παρόλο που θεωρείται λίγο κάπως "επικίνδυνο" να κυκλοφορείς εκεί,  νομίζω οι τουρίστες έρχονται για αυτό το λόγο, να έχουν και λίγο "excitement". Αν δεν συμμετέχεις στη βία, δεν έχεις απολύτως κανένα θέμα να κυκλοφορήσεις. Οι κόντρες είναι συγκεκριμένες εκεί. Μάλιστα, πολλά παιδιά που συχνάζουν στα Εξάρχεια είναι από τα βόρεια προάστια, το βρίσκουν συναρπαστικό σε σχέση με εκεί που μένουν. Έρχονται για λίγη "δράση" στο κέντρο, όπως λένε, υπάρχει δηλαδή και λίγη πλάκα σε όλο αυτό. Επίσης, η όλη κατάσταση είναι και λίγο πολιτικοποιημένη, καθώς αρκετοί νέοι έρχονται σε επαφή για πρώτη φορά με την πολιτική κάπως.

 

Bleeps: Δεν νομίζω ότι μπορεί να αποδοθεί πραγματική εικόνα σε μια περιοχή «καπηλειό», αφού από τη μια πλευρά μοιάζει με χώρο εκτόνωσης, από την άλλη είναι ζώνη οικιστική, ενώ μπορεί κάποιος να πιει και cappuccino σαν να ήταν στο Κολωνάκι. Δεν ξέρω τι σημαίνει «αίγλη» σε μια τέτοια περίπτωση και η έννοια του φόβου ίσως έχει και ταξικό υποπρόσημο, αφού αποτελεί και μιας μορφής kindergarden για παιδιά μεσοαστικών και αμιγώς αστικών οικογενειών. Δεν είναι πολύ "underground with strass" να κυκλοφορούν "ρεφορμιστές" αριστεροί, με φόντο ένα χάος από αφίσες για εκδηλώσεις; Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει άβατο, αλλά αυτή η εκδοχή μου φαίνεται πλέον πολύ βατή. Είναι αναπόφευκτη η ουδετεροποίηση όταν θέλεις να νιώθεις cool, ενώ προσέχεις μην σου πέσει το iphone από το χέρι.

 

Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει άβατο, αλλά αυτή η εκδοχή μου φαίνεται πλέον πολύ βατή. Είναι αναπόφευκτη η ουδετεροποίηση όταν θέλεις να νιώθεις cool, ενώ προσέχεις μην σου πέσει το iphone από το χέρι.

 

Skitsofrenis: Η εικόνα των Εξαρχείων συνοψίζεται στο εξής - Χθες, περνώντας από τα Εξάρχεια είδα μια ρακένδυτη και ηλικιωμένη κυρία, πλήρως ατημέλητη και χωρίς να την ενδιαφέρει τίποτα γύρω της να μοιράζεται το κουλούρι της που φαινόταν να το έχει φοβερά ανάγκη με τρία περιστέρια. Το μόνο που φοβάμαι από τα Εξάρχεια είναι να ξυπνήσω και να μην είναι εκεί όπως εγώ τα γνώρισα. Κανένα άβατο, πιθανόν μόνο στην ηλιθιότητα.

WD: Τα Εξάρχεια είναι μια ανοιχτή, ζωντανή γειτονιά και προσωπικά νιώθω καλά να κινούμαι, να υπάρχω ή να δημιουργώ σ' αυτά.

*Φωτογραφίες από το αρχείο του WD ©Wild Drawing

 

- Πως αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι, καλλιτέχνες σαν εσάς; Δείχνουν να σέβονται τα έργα σας ή ενοχλούνται;

Alex Martinez: Έχω κάνει έργα στα χειρότερα σημεία στα Εξάρχεια και δεν τα έχει πειράξει κανείς. Άμα δημιουργείς με τη καρδιά σου και με το σωστό τρόπο, ο κόσμος το εκτιμά και δεν θα το χαλάσει. Από τη μια είναι εκείνοι που είναι συνηθισμένοι σε μας, αλλά υπάρχει και αρκετός κόσμος που δεν του αρέσει αυτό. Αυτοί έχουν παρατήσει τα μαγαζιά τους, νιώθουν εγκαταλελειμμένοι από το κράτος, δεν το παλεύουν καν πια. Ωστόσο, μιλάω και με πολλούς ηλικιωμένους οι οποίοι κάνουν τη βόλτα τους στα Εξάρχεια και λένε καλά λόγια για τη street art εκεί. Σε γενικές γραμμές οι κάτοικοι είναι υπέρ όλης αυτής της μορφής έκφρασης.

 

Bleeps: Εμένα την περίοδο που πραγματοποιούσα έργα εκεί κάποιοι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι με αντιμετώπισαν πολύ καλά. Βέβαια η καλλιτεχνική δημιουργία είχε μια ενσυναίσθηση του πολιτικού, αλλά και του πολίτη. Άλλοι καλλιτέχνες που δρουν εκεί φρόντισαν υποστηρίζοντας το ανταγωνιστικό μοντέλο να καταστρέψουν τα έργα πολύ σύντομα. Στη λογική του "opponent" προτιμώ το "adversary", αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα και συνήθως το graffiti βασίζεται σε μια χονδροειδή λογική.

Skitsofrenis: Σε αυτό το μέρος έχω ακούσει τις σπουδαιότερες κριτικές για τα έργα μου από περαστικούς. Είναι εξοικειωμένοι με το αντικείμενο και το αντιμετωπίζουν θεωρώ στην σωστή του διάσταση. Όλο και περισσότεροι επενδύουν σε χειροποίητες δημιουργίες στους τοίχους, έχει γίνει κουλτούρα και χαίρομαι πολύ γι αυτό.

WD: Αν είχα προβλήματα με τους κατοίκους στα Εξάρχεια δεν θα μπορούσα να κάνω τόσα έργα εδώ. Οι άνθρωποι από την αρχή ήταν όχι μόνο θετικοί, αλλά και ζεστοί. Έχει τύχει να κατέβει κάποιος από το σπίτι του με μεζέ και κρασί, ή κάποιος περαστικός να μου φέρει μια μπύρα ή να μου παραχωρήσουν χώρο στην πολυκατοικία τους ν᾽αφήσω χρώματα, ρολά, κοντάρια κλπ για την επόμενη, αφού κάποια έργα δεν τελειώνουν σε μια μέρα. Μπορεί σε κάποιους να μην λένε τίποτα αυτά, για μένα όμως είναι επικοινωνία, χαρά και έμπρακτη υποστήριξη σε αυτό που κάνω. Λίγο είναι;

Σε γενικές γραμμές οι κάτοικοι είναι υπέρ όλης αυτής της μορφής έκφρασης

 

Αντί επιλόγου...

 

Κι όταν χάναμε κάθε ελπίδα

πατρίδα μας μονάχα αυτή η γωνιά, 

η γειτονιά, τα Εξάρχεια

 

*Οι φωτογραφίες από τα έργα του Bleeps είναι από το προσωπικό του αρχείο καθώς δυστυχώς τα έχουν καταστρέψει

 

 

 

Από το news247.

Ο ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ Ο ΓΛΕΙΦΤΕΙΣ...

Nέες τρομο-σκευωρίες

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ :

Δήλωση του δικηγόρου Κώστα Παπαδάκη στην εφημερίδα "ΚΟΝΤΡΑ"

Οι κυβερνήσεις φεύγουνε, αλλά η Αντιτρομοκρατική μένει. Και λειτουργεί ως κράτος εν κράτει, σε πλήρη συνεργασία με το δικαστικό μηχανισμό.

Παραθέτουμε στη συνέχεια, δελτίο Τύπου του Κώστα Παπαδάκη, συνηγόρου του Μάριου Σεϊσίδη. Είναι τόσο περιγραφικό που κάθε δικό μας σχόλιο περιττεύει:

Ως συνήγορος υπεράσπισης του Μάριου Σεϊσίδη βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να καταγγείλω για άλλη μια φορά, τη βίαιη και εξευτελιστική συμπεριφορά αντρών της «αντιτρομοκρατικής»- δεύτερη μέσα σε τρεις μήνες -απέναντι στον εντολέα μου χθες, με σκοπό τη ακούσια απόσπαση D.N.A. αμέσως μετά από την αποχώρησή του από γραφείο του ειδικού εφέτη ανακριτή στον οποίο είχε κληθεί για απολογία, πριν ακόμη λάβει αντίγραφα και γνώση της δικογραφίας και των εναντίων του κατηγοριών και ενώ είχε  υποβάλει ένσταση και αντιρρήσεις για τη νομιμότητα της διάταξης με την οποία επιβαλλόταν η απόσπαση D.N.A. και αίτημα παράστασης των τεχνικών του συμβούλων.

Η χρήση της κλήσης σε απολογία ενώπιον Ειδικού Εφέτη Ανακριτή σε ενέδρα και πρόσχημα για τη βίαιη απόσπαση D.N.A. με εξευτελιστικό τρόπο στο υπόγειο του Εφετείου Αθηνών, παρά την επίκληση αναμονής επί των αποτελεσμάτων της ένστασης και παρά την επιθυμία του να παρίστανται κατά τη λήψη οι τεχνικοί σύμβουλοι που είχε διορίσει, αποτελούν κορυφαίο φαινόμενο δικαστικής και αστυνομικής αυθαιρεσίας και ευτελίζουν τον κατηγορούμενο, τον συνήγορο και τα υπερασπιστικά του δικαιώματα, θέτοντας στο περιθώριο επιδεικτικά και περιφρονητικά την εφαρμογή της νομοθεσίας και των στοιχειωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Το βαθύ κράτος και οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί ισχυροποιούνται και επιβάλλουν επιδεικτικά την εξουσία τους, περιγελώντας κάθε αντίθετη προσδοκία που θα μπορούσε κανείς να διατηρεί από μια  «αριστερή κυβέρνηση». Η συνημμένη ένσταση που υποβλήθηκε σήμερα καταγράφει με πληρότητα όλες τις αυθαιρεσίες και παραβάσεις που σχετίζονται με τη διάταξη και τις συνθήκες  λήψης D.N.A. του εντολέα μου, οι σκοπιμότητες της οποίας παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες.

Σίγουρο είναι ότι ο Μάριος Σεϊσίδης λόγω ονόματος, πολιτικής ιδιότητας και ιστορίας βρίσκεται στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών που επιθυμούν από καιρό να εκδικηθούν στο πρόσωπό του την κατάρρευση του σεναρίου των «ληστών με τα μαύρα». Θορυβημένοι από τις μέχρι τώρα διαδοχικές  δικαστικές καταρρεύσεις και αθωώσεις των άλλων υπόπτων, οι χθεσινές εξελίξεις (απόδοση αστήρικτων κατηγοριών, βία και αυθαιρεσία για απόσπαση με σπουδή D.N.A. για άγνωστο σκοπό) κορυφώνουν τη μεροληπτική αντιμετώπιση σε βάρος του και γεννούν εύλογες ανησυχίες για τις σκοπιμότητες των διωκτικών αρχών εναντίον του.
Αθήνα, 11-11-2016
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ.

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΚΙΜ...

Σαν σήμερα 11 Νοέμβρη του 1887, εκτελούνται δι' απαγχονισμού οι τέσσερις αναρχικοί των γεγονότων στο Χεϊμάρκετ του Σικάγου το 1886, Σπάις, Φίσερ, Πάρσονς και Ένγκελ.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ :

Να θυμηθούμε τι είχε προηγηθεί πριν απ’ την εκτέλεση των αναρχικών αγωνιστών και ειδικά τι συνέβη στην δίκη τους.

Στην δίκη του Σικάγο, οι κεφαλαιοκράτες έβαλαν στο στόχαστρο τους την ηγεσία του εργατικού κινήματος για δυο βασικούς λόγους: α) άφηναν ακέφαλα τα εργατικά συνδικάτα κ. β) ασκούσαν ψυχολογική τρομοκρατία στα μέλη των σωματείων.

Στην πραγματικότητα ήθελαν δικάσουν και να καταδικάσουν την εργατική τάξη στο σύνολο της. Η κεφαλαιοκρατία με την κίνηση της αυτή ήθελε να δείξει ότι οι εργαζόμενοι ήταν ένοχοι, η εργατική τάξη αποτελούνταν από ανθρώπους επικίνδυνους για τα «χρηστά ήθη». Γι' αυτό ο σκοπός της δίκης ήταν η συλλογική τιμωρία των εργατών. Δεν θα γίνονταν διάκριση σε μέλη σωματείων και μη. Τα συνδικάτα θα διαλύονταν, ο συνδικαλισμός θα απαγορευόταν, οι επικεφαλείς θα τιμωρούνταν.

Οι μπουρζουάζοι έγιναν ανακριτές, κατήγοροι, δικαστές, ένορκοι, δήμιοι.

Η κατηγορία που αντιμετώπισαν οι μάρτυρες-αγωνιστές του Σικάγο ήταν αυτή της συνωμοσίας!!

Η δίκη άρχισε στις 21.ΙΟΥΝ. με παρόντες τους επτά από τους οκτώ κατηγορούμενους. Ο Α.Παρσονς που είχε διαφύγει την σύλληψη, εμφανίστηκε στην αρχή της διαδικασίας λέγοντας «είμαι παρόν για την δίκη μαζί με τους συντρόφους μου».

Ας δούμε ποιοι ήταν οι οκτώ κατηγορούμενοι Αλμπερτ Παρσονς-αναρχικός, Ογκαστ Σπαις-αναρχικός, Σαμουελ Φιλντεν-αναρχικός, Μαικλ Σουαμπ-αναρχικός, Αντολφ Φισερ-αναρχικός, Τζορτζ Ενγκελ-αναρχικός, Λουις Λινγκ-αναρχικός, Οσκαρ Νιμπι-αναρχικός.

Ο δικαστής Τζοζεφ Γκαρι, αντί να επιλέξει ενόρκους με κλήρο, έκανε διορισμό του Χενρι Ραις ως δικαστικού κλητήρα με δικαίωμα προσωπικής επιλογής στους ενόρκους. Φυσικά επιλέγηκαν όλοι οι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης.

Η κατηγορία της συνωμοσίας ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των διωκτών της εργατικής τάξης. Ο δικαστής Γκαρ, αντιμετώπισε εχθρικά την υπεράσπιση (ηγούνταν ο φιλελεύθερος δικηγόρος Ουιλιαμ Μπλανκ) δεν της επέτρεψε να εξετάζει ελεύθερα τους μάρτυρες. Πράγμα που δεν το στέρησε στον εισαγγελέα Γκρινελ.

Ο Γκρινελ στην τελική αγόρευση του παραδέχθηκε ωμά ότι η δίκη ήταν πολιτική λέγοντας: «Δικάζεται ο νόμος. Δικάζεται η αναρχία. Οι άνθρωποι αυτοί επιλέχθηκαν, ξεχωρίστηκαν από το σώμα των ενόρκων και μηνύθηκαν γιατί είναι οι αρχηγοί. Δεν είναι περισσότερο ένοχοι από εκείνους τους χιλιάδες που τους ακολουθούν......καταδικάστε αυτούς τους ανθρώπους, τιμωρήστε τους για παραδειγματισμό. Κρεμάστε τους κι έτσι σώζεται τους θεσμούς και την κοινωνία μας»!!!!!!!!!!

Θαυμάστε τον κυνισμό των εκπροσώπων του καπιταλισμού.

Η απόφαση εκδόθηκε στις 20 Αυγούστου μετά από μια σύσκεψη εξπρές. Εκτός του Νιμπι όλοι οι άλλοι αγωνιστές καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό. Ο Νιμπι καταδικάστηκε σε 15 χρόνια καταναγκαστικά έργα.

Στις 11 Νοέμβρη 1887 οι Πάρσονς, Ενγκελ, Σπάις, Φίσερ οδηγήθηκαν στην αγχόνη. Με τις κουκούλες στα κεφάλια και τις θηλιές στο λαιμό είπαν τα τελευταία τους λόγια.

Παρσονς: «δώστε μου την άδεια να μιλήσω, αφήστε με να μιλήσω».

Ενγκελ: «ζήτω η αναρχία».

Σπαις: «θα’ρθει μια εποχή που η σιωπή θα’ναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζεται σήμερα».

Φισερ: «αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου».

Το συμπέρασμα που κατέληξε ο Χενρι Ντειβιντ στην μελέτη του το 1936 «η ιστορία της υπόθεσης Χειμαρκετ»: «...Ενα μεροληπτικό σώμα ενόρκων, ένας προκατειλημμένος δικαστής, ψευδομαρτυρίες, μια απίθανη και αστήρικτη θεωρία για συνωμοσία και η γενική διάθεση του Σικάγου οδήγησαν στην καταδίκη. Τα στοιχεία δεν απόδειξαν ποτέ την ενοχή τους... Η ετυμηγορία δεν μπορεί έγκυρα να υποστηριχθεί».

Οι αγωνιστές-μάρτυρες του Σικάγου ας είναι το φως που μας δείχνει το δρόμο του αγώνα της ταξικής πάλης μέχρι την τελική νίκη των εργατών όλου του κόσμου. 

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ.

Εξέγερση κατά του Τραμπ στο Πόρτλαντ - Διαδηλώσεις σε όλες τις ΗΠΑ

Anti - Trump

11:28 | 11 Νοε. 2016

Τελευταία ανανέωση 11:32 | 11 Νοε. 2016

 

Για δεύτερη ημέρα και νύχτα διαδήλωσαν μαζικά κατά του νέου προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, χιλιάδες πολίτες σε πάρα πολλές πόλεις της χώρας. Σοβαρά επεισόδια με δεκάδες προσαγωγές σημειώθηκαν στο Όρεγκον με τις αρχές να κάνουν λόγο για «εξέγερση». 

Στην ανατολική ακτή, διαδηλώσεις σημειώθηκαν στην Ουάσιγκτον, στη Βαλτιμόρη, στη Φιλαδέλφεια, αλλά και στη Νέα Υόρκη. Στη δυτική ακτή, διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στο Λος Άντζελες, στο Σαν Φρανσίσκο, στο Οουκλάντ, στην Καλιφόρνια, αλλά και στο Πόρτλαντ του Όρεγκον.

Στο Πόρτλαντ, οι διαδηλωτές πέταξαν αντικείμενα στους αστυνομικούς και κατέστρεψαν πολλά οχήματα ενώ, σύμφωνα με τα τοπικά ΜΜΕ, ορισμένοι διαδηλωτές ψέκασαν γκράφιτι σε αυτοκίνητα, κτίρια και έσπασαν παράθυρα.

«Λόγω της εκτεταμένης εγκληματικής συμπεριφοράς, η διαδήλωση θεωρείται πλέον εξέγερση. Το πλήθος έχει ενημερωθεί» σημείωσε στο Twitter η αστυνομική υπηρεσία.

Δεκάδες διαμαρτυρόμενοι στη Μινεάπολη έκαναν πορεία στον διακρατικό αυτοκινητόδρομο 94, μπλοκάροντας την κυκλοφορία και στις δύο κατευθύνσεις για τουλάχιστον μία ώρα ενώ ένα μικρό πλήθος διαδηλωτών σταμάτησε για λίγη ώρα την κυκλοφορία σε ένα πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο στο Λος Άντζελες.

Στη Βαλτιμόρη, η αστυνομία ανέφερε ότι περίπου 600 άνθρωποι διαδήλωσαν στο κέντρο της πόλης. Δύο διαδηλωτές συνελήφθησαν.

Στο Ντένβερ, περίπου 3,000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν και έκαναν πορεία στο κέντρο της πόλης ενώ εκατοντάδες ήταν αυτοί που διαδήλωσαν στο Ντάλας.

Στην Ουάσιγκτον, περίπου 100 διαδηλωτές έκαναν πορεία από τον Λευκό Οίκο, όπου ο Τραμπ συναντήθηκε με τον Ομπάμα, μέχρι το ξενοδοχείο Trump International.

Διαδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί το Σαββατοκύριακο σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ.

Οι πιο τρομακτικοί πλανήτες που έχουν βρεθεί ποτέ, σύμφωνα με τη NASA

Με την ευκαιρία του Χάλογουϊν στις ΗΠΑ, όπου το έθιμο επιτάσσει...να τρομάζει ο ένας τον άλλον, η NASA παρουσιάζει στοιχεία και εικόνα του εξωπλανήτη HD 189733b, τον
οποίο χαρακτηρίζει έναν από τους πιο τρομακτικούς πλανήτες που έχουν βρεθεί ποτέ- που επάξια κερδίζει τη θέση του στη λίστα των εξωγήινων κόσμων του «Γαλαξία του Τρόμου» (galaxy of horrors), όπου παρατίθενται οι πιο...αφιλόξενοι εξωπλανήτες που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα.

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ένας σχετικά «νορμάλ» μπλε πλανήτης, ωστόσο στην πραγματικότητα, σύμφωνα με την αμερικανική διαστημική υπηρεσία, ο καιρός του είναι τρομερός, με ανέμους ταχύτητας μέχρι 2 χλμ/ δευτερόλεπτο, οι οποίοι θα εξόντωναν κάθε επισκέπτη. Επίσης, η βροχή είναι ακόμα χειρότερη, καθώς αποτελείται από κομμάτια γυαλιού, που κινούνται σε φοβερές ταχύτητες.

Όσον αφορά στην ατμόσφαιρά του, το μπλε χρώμα προκύπτει από νέφη γεμάτα σωματίδια πυριτίου. 
Η λίστα με τους άλλους τρομακτικούς πλανήτες περιλαμβάνει έναν τον οποίο «καταβροχθίζει» το άστρο του, τον πιο θερμό κόσμο που έχει βρεθεί ως τώρα, άγονους κόσμους γύρω από ένα νεκρό άστρο, έναν πλανήτη ο οποίος είναι μισός λάβα και μισός σκοτάδι και έναν πλανήτη όπου βασιλεύει αιώνια το σκότος. 
















huffingtonpost.gr

Δεκαπέντε σκίτσα για τη νίκη του Τραμπ

Τα Σκίτσα

Ο Ντόναλντ Τραμπ «πήρε» τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ και οι σκιτσογράφοι πήραν το πενάκι τους… 

Ο Ντόναλντ Τραμπ γίνεται ο νέος πλανητάρχης και ο κόσμος παρακολουθεί εμβρόντητος.

« “Νίκη Τραμπ”… Απίστευτο. Κάποια μέρα θα μπορούμε να λέμε στα εγγόνια μας για αυτό… ελπίζω», γράφει ένα από τα σκίτσα. 

Πατήστε πάνω στις εικόνες για να τις δείτε ολόκληρες. Δείτε εδώ και το σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου

«Not my president»: Διαδηλώσεις και επεισόδια κατά της εκλογής του Τραμπ

Με σύνθημα: «Not my President» εκατοντάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους, σε διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ, για να διαμαρτυρηθούν εναντίον της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ. 

Φωνάζοντας «Δεν είναι ο πρόεδρός μου» (σ.σ. ο Ντόναλντ Τραμπ) νέοι κυρίως άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν και μπροστά στο Λευκό Οίκο. 

Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας εκδηλώθηκαν στην Καλιφόρνια και το Όκλαντ, όπου υπήρξαν και επεισόδια. Οι διαδηλωτές πυρπόλησαν ομοίωμα του Τραμπ, λάστιχα αυτοκινήτων, κάδους απορριμμάτων και έσπασαν βιτρίνες καταστημάτων.

Φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί και διαμαρτύρονται στα Πανεπιστήμια του Μπέρκλει και της Καλιφόρνια. «Δεν είσαι εσύ η Αμερική, Εμείς είμαστε η Αμερική», είναι το βασικό τους σύνθημα. 

Από το tvxs.

Εισβολή στο Αμερικανικό προξενείο στην Θεσ/νικη για την επίσκεψη Ομπάμα

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ :

Σήμερα το μεσημέρι μέλη της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης καθώς και της Αναρχικής Συλλογικότητας Ρουβίκωνας πραγματοποιώντας συμβολική διαμαρτυρία για την επίσκεψη Ομπάμα στην χώρα μας, εισέβαλαν στο αμερικανικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη, ανοίγοντας πανό και πετώντας τρικάκια με συνθήματα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα καθεστωτικών ΜΜΕ υπήρξε άμεση παρέμβαση της αστυνομίας που διέκοψε την κινητοποίηση και προχώρησε σε έξι προσαγωγές.

 Στην ιστοσελίδα indymedia αναρτήθηκε το κείμενο της παρέμβασηςτο οποίο και παραθέτουμε:

Η επίσκεψη του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά εθιμοτυπική είναι. Πέρα από το ισχυρό συμβολικό βάρος της επίσκεψης ενός αμερικανού προέδρου τις παραμονές της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (και μάλιστα υπό μια «κυβέρνηση της αριστεράς») το περιεχόμενο του ερχομού του Ομπάμα θα μπορούσε να συνοψιστεί στο “business as usual”. Όπως είναι γνωστό βέβαια αυτές οι δουλειές είναι πάντα λερωμένες με το αίμα των λαών.

Ο κόσμος σήμερα δεν έχει καμία σχέση με τα φληναφήματα περί «τέλους της ιστορίας» που διατυπώθηκαν έπειτα από τη λήξη του ψυχρού πολέμου και προσπάθησαν να αποτελέσουν τη θεωρητική δικαιολόγηση της παγκόσμιας μονοκρατορίας των ΗΠΑ. Εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ιμπεριαλισμών έχουν μετατρέψει τεράστιες περιοχές του πλανήτη σε σφαγεία, την ίδια στιγμή που ο επελαύνοντας καπιταλισμός επιτίθεται με σφοδρότητα στις ζωές των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων ακόμη και σε χώρες όπου μέχρι τώρα ο κόσμος της εργασίας διατηρούσε κάποια από τα δικαιώματα που κέρδισε με αγώνες κι αίμα τον προηγούμενο αιώνα.

Η ατζέντα της επίσκεψης Ομπάμα στην Ελλάδα είναι πολυποίκιλη. Αρχικά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ΗΠΑ εμπλέκονται ενεργά στην ελληνική κρίση. Ο βορειοαμερικάνικος καπιταλισμός ήδη από την εποχή του Πινοσέτ προωθεί μέσω του ΔΝΤ την πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και τη μετωπική επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα. Με δεδομένη την πρόθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ να ανοίξει το ζήτημα του εργασιακού σκοπεύοντας στο τελικό ξεκαθάρισμα με ότι έχει απομείνει να θυμίζει εργατικό συνδικαλισμό μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τα αποτελέσματα της συζήτησης. Ο κύριος λόγος όμως της επίσκεψης Ομπάμα δεν είναι άλλος από τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής μεσογείου και της Μ. Ανατολής. Οι ΗΠΑ αφού προώθησαν τη μετεξέλιξη της αραβικής άνοιξης σε διαδικασία που να βολεύει τα σχέδιά τους για την περιοχή, αφού πριμοδότησαν τα πιο αντιδραστικά τζιχαντιστικά κομμάτια όπως το ISIS, έχουν εμπλακεί σε έναν αδιέξοδο ανταγωνισμό με άλλους ιμπεριαλισμούς (όπως ο ρώσικος) κυρίως στο μέτωπο της Συρίας και του Ιράκ αλλά και στη Λιβύη, την Υεμένη, κλπ. Έχουν μετατρέψει ένα μεγάλο μέρος της Μ. Ανατολής σε πεδίο ανοιχτών πολεμικών συρράξεων με αβέβαιo μέλλον. Το ελληνικό κράτος, πιστό στις ΝΑΤΟϊκές δεσμεύσεις του συμμετέχει άμεσα κι έμμεσα σε αυτή τη σύγκρουση. Λόγω των γεωπολιτικών ισορροπιών είναι επιτακτικό για τις ΗΠΑ να σταθεροποιήσουν αυτή τη συμμετοχή. Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε το κλασικό εμπόριο όπλων που κάνουν οι ΗΠΑ με τους 2 καλύτερους πελάτες της περιοχές, το ελληνικό και το τουρκικό κράτος.

Εμείς από την  πλευρά μας δεν έχουμε αυταπάτες. Δεν εναντιωνόμαστε στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας να συμμαχήσουμε με κάποιον άλλο ιμπεριαλισμό. Δεν φαντασιωνόμαστε «λαϊκά» ή εθνικά μέτωπα ταξικής συνεργασίας απέναντι στον «εξωτερικό» εχθρό. Εχθρός μας είναι συνολικά η παγκόσμια κυριαρχία, το κράτος, ο καπιταλισμός κι ο ιμπεριαλισμός όποια μορφή ή προσωπείο κι αν παίρνει. Αντιλαμβανόμαστε πως οι από-τα-κάτω, οι προλετάριοι κι οι καταπιεσμένοι αυτού του πλανήτη δεν έχουν κανένα συμφέρον από την κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου, είτε αυτά έχουν εθνικό είτε υπερεθνικό-διακρατικό πρόσημο, δεν έχουν κανένα συμφέρον από την κλιμάκωση των πολεμικών συρράξεων που προκαλούνται από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Αντίθετα αυτό που πρέπει να τους ενώνει είναι ο αγώνας για μια πανανθρώπινη κοινωνία ελευθερίας κι ισότητας, η πάλη για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Για αυτόν τον λόγο στεκόμαστε πλάι σε όσους παλεύουν ενάντια στην καταπίεση. Στους Κούρδους της Συρίας με τους οποίους οι ΗΠΑ παίζουν ένα πολύ βρώμικο παιχνίδι, βοηθώντας τους στρατιωτικά ενάντια στο ISIS αλλά στηρίζοντας παράλληλα το δολοφονικό καθεστώς Ερντογάν που δε χάνει ευκαιρία να τους επιτίθεται. Στους Παλαιστίνιους που εδώ και δεκαετίες δε σκύβουν το κεφάλι και παλεύουν για την ελευθερία τους. Σε όλους τους λαούς της Μ. Ανατολής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής που αρνούνται να υποταχτούν.

Ακόμα και στην καρδιά του κτήνους όμως, στο εσωτερικό των ΗΠΑ αναπτύσσονται αντιστάσεις. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τις μεγάλες πανεθνικές απεργίες των εργαζόμενων στον επισιτισμό που απαιτούσαν και κατάφεραν αυξήσεις στον κατώτατο μισθό. Το κίνημα Black Lives Matter παλεύει επίσης εδώ και χρόνια ενάντια στην αστυνομική βία και τις δολοφονίες αλλά κι εν γένει ενάντια στην ρατσιστική και ταξική καταπίεση που ποτέ δεν έπαψαν να υφίστανται οι αφροαμερικάνοι. Επίσης ένα μεγάλο κίνημα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στις φυλακές όπου οι φυλακισμένοι συνδυάζοντας πολλές μορφές πάλης όπως απεργίες, εξεγέρσεις και απεργίες πείνας αντιστέκονται στην απλήρωτη καταναγκαστική εργασία που εξαναγκάζονται να παρέχουν σε ιδιωτικούς εργολάβους, αντιστέκονται δηλαδή στη μετατροπή τους σε σύγχρονους σκλάβους.  Οι ιθαγενείς Σιου ξέθαψαν πρόσφατα το τσεκούρι του πολέμου αντιστεκόμενοι στη διέλευση ενός καταστροφικού αγωγού πετρελαίου μέσα από τα εδάφη τους. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα των αγώνων των καταπιεσμένων στις ΗΠΑ που μας υπενθυμίζουν ότι η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό δεν έχει εθνικά χρώματα, δεν καθορίζεται από τα εθνικά σύνορα ούτε μπορεί να επιτευχθεί συμμαχώντας με τις διάφορες αστικές τάξεις.

Σήμερα, Τρίτη 8 Νοέμβρη κάναμε παρέμβαση στο Αμερικάνικο Προξενείο της Θεσσαλονίκης. Θέλουμε με αυτόν τον τρόπο να συμμετάσχουμε από νωρίς στις κινητοποιήσεις ενάντια στην άφιξη του προέδρου των ΗΠΑ. Καλούμε όλους/ες να κατέβουν στον δρόμο τις μέρες της επίσκεψης Ομπάμα ενάντια στον πόλεμο, το κράτος, τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.

ΝΑ ΞΕΘΑΨΟΥΜΕ ΤΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ-ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Αναρχική Συλλογικότητα Ρουβίκωνας

- μέλη της Αναρχικής Ομοσπονδίας

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ.