Ειδήσεις, σάτιρα, απόψεις, περίεργα και άλλα πολλά. Αυτό είναι το ΒΡΩΜΙΚΟ@blogspot.com , το blog μας.
Τετάρτη 10 Απριλίου 2019
Εμιλιάνο Ζαπάτα: 5 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για τον επαναστάτη του Μεξικού
Ανήμερα της επετείου των 100 χρόνων από τη δολοφονία του εμβληματικού Μεξικανού επαναστάτη Εμιλιάνο Ζαπάτα, το News 24/7 θυμίζει πέντε σημαντικά πράγματα που οφείλει να ξέρει κανείς για την προσωπικότητά του και το "μύθο" που άφησε πίσω του.
Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα έγραψε τη δική του ξεχωριστή ιστορία στην πολιτική ιστορία του Μεξικού, θέλοντας να χαρίσει στους συμπατριώτες του αγρότες αυτό που διαχρονικά τους έλειπε: Δική τους γη και αξιοπρέπεια. Πάλεψε με νύχια και με δόντια για να οργανώσει τον πληθυσμό, ηγήθηκε της επανάστασης, ενέπνευσε τους φτωχούς και κατατρεγμένους χωρικούς μέχρι που έπεσε θύμα προδοτικής ενέδρας πριν ακριβώς 100 χρόνια, στις 10 Απριλίου του 1919.
Το News 24/7 θυμίζει πέντε σημαντικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για το βίο και την πολιτεία του:
1. Βίωσε από μικρός την αδικία
Γεννήθηκε το 1879 σε αγροτική οικογένεια αλλά έμεινε ορφανός από την ηλικία των πέντε ετών γεγονός που τον έφερε από παιδί στη βιοπάλη. Εργάστηκε ως ξυλοκόπος για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Η αδικία που υφίσταντο οι χωρικοί αγρότες από τους γεωκτήμονες που ουσιαστικά άρπαζαν το βιός τους χωρίς αντίτιμο γέννησε μέσα του το αίσθημα της αδικίας και τον οδήγησε στον επαναστατικό δρόμο.
2. Η καταναγκαστική στράτευση του 1908
Το 1906, σε ηλικία 27 ετών, συμμετείχε στη Συνέλευση της Κουαούτλα για την υπεράσπιση της γης των χωρικών, γεγονός που τον οδήγησε στην καταναγκαστική στράτευσή του το 1908, ενώ το 1909 εξελέγη επικεφαλής της Συνέλευσης για την Υπεράσπιση της Γης στο Ανενεκουΐλκο, ξεκινώντας και τη θεωρητική του ανάλυση για τους νόμους περί αγροτικής μεταρρύθμισης. Ο ίδιος πάντως δεν ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος αλλά φρόντιζε μέσα από την ενασχόλησή του με το κίνημα να εμπλουτίζει τις γνώσεις του τις οποίες συνδύαζε με το ηγετικό προφίλ του.
3. Η "προδοσία" του Μαδέρο και το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του Ζαπάτα
Τον Νοέμβριο του 1910 ξέσπασε μεγάλη αγροτική εξέγερση στη χώρα, υπό τον Φρανσίσκο Μαδέρο. Ο Ζαπάτα προσχώρησε στην Επανάσταση μαζί με τους Πάντσο Βίγια και Πασκουάλ Ορόσκο.Τελικά όμως ο Μαδέρο, ενώ κατάφερε η επανάσταση να επιβληθεί, παρέκλινε από τις θέσεις της Επανάστασης αρνούμενος να διατάξει αναδιανομή της γης. Τότε ο Ζαπάτα προχώρησε, με τη βοήθεια του αναρχικού δασκάλου Οτίλιο Μοντάνιο Σάντσες, σε κατάρτιση δικού του επαναστατικού αγροτικού προγράμματος (με την ονομασία "πρόγραμμα Αγιάλα"), που προέβλεπε δήμευση και διανομή στους ακτήμονες του ενός τρίτου των κτημάτων, επιστροφή στους μικροϊδιοκτήτες όλων των κατασχεθέντων λόγω χρεών περιουσιών τους και παροχή συντάξεων στις χήρες και τα ορφανά όλων των πεσόντων στην επανάσταση.
4. Η ενέδρα θανάτου
Οι αντίπαλοί του, σκοπεύοντας στη διάλυση του επαναστατικού κινήματός του, του εξύφαναν μία παγίδα: κάνοντάς τον να πιστέψει πως ο πιστός στον Καράνσα, Πάβλο Γκονάλες, θα περνούσε στις τάξεις του και θα του εξασφάλιζε βοήθεια και πολεμοφόδια, ο επικεφαλής των κυβερνητικών στρατευμάτων κατά του ζαπατιστικού κινήματος συνταγματάρχης Χεσούς Γουαχάρδο τον παρέσυρε σε μυστική συνάντηση στο κτήμα Τσιναμέκα, στο Μορέλος. Όταν ο Ζαπάτα, συνοδευόμενος από δέκα άνδρες του, εισήλθε στο κτήμα, οι στρατιώτες που προσποιούνταν το τιμητικό άγημα τον γάζωσαν από κοντινή απόσταση. Ηταν η 10η Απριλίου του 1919. Ο Ζαπάτα ήταν 40 ετών.
5. Ο θρύλος φτάνει μέχρι σήμερα
Μπορεί ο Εμιλιάνο Ζαπάτα να δολοφονήθηκε το 1919, ο θρύλος όμως του Εμιλιάνο Ζαπάτα παραμένει σχεδόν αναλλοίωτος μέχρι σήμερα. Καθόλου τυχαία, το κίνημα των Ζαπατίστας που άρχισε επίσημα τη δράση του την Πρωτοχρονιά του 1994, πήρε το όνομά του από τον Ζαπάτα. Η εξέγερση, η φωτιά της οποίας μπήκε πρώτα στην επαρχία της Τσιάπας, είναι ακόμα και σήμερα ενεργό και εν πολλοίς εμπνέεται από τη δράση και τις ιδέες του Ζαπάτα, προσαρμοσμένο όμως στις ανάγκες του σύγχρονου κόσμου.
Αντίστροφη μέτρηση: Σήμερα θα δούμε πιθανότατα πώς μοιάζει μια "μαύρη τρύπα"
Η ανθρωπότητα θα έχει σήμερα τη δυνατότητα να δει για πρώτη φορά τη φωτογραφική απεικόνιση μιας "μαύρης τρύπας", σε μία από τις πλέον βαρυσήμαντες επιστημονικές ανακοινώσεις των τελευταίων ετών.
Τραγωδία στον Έβρο με 22χρονο Τούρκο φοιτητή
Μία ανθρώπινη τραγωδία εκτυλίχθηκε στον Έβρο προ ημερών. Ένας Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας, μόλις 22 ετών, που είχε εκδιωχθεί από το καθεστώς Ερντογάν, βρέθηκε νεκρός στα νερά του ποταμού, τον οποίο προσπάθησε να διασχίσει διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον, μακριά από την πατρίδα.
Ο 22χρονος Μαχίρ Μετέ Κουλ ήταν φοιτητής στο Τμήμα Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Beykent της Κωνσταντινούπολης.
Παρά το γεγονός ότι το μέλλον του διαγραφόταν λαμπρό, ο πέλεκυς έπεσε βαρύς για τον ίδιο από το καθεστώς Ερντογάν, το οποίο τον καταδίωκε με την κατηγορία της τρομοκρατίας.
Ο Μαχίρ, γιος επίσης πολιτικής πρόσφυγος, είχε βιώσει με τον πιο βίαιο τρόπο τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο «σουλτάνος» και το περιβάλλον του προκειμένου να αποσιωπηθεί κάθε διαφορετική φωνή που του εναντιώνεται.
Σε μικρότερη ηλικία ο φοιτητής είχε παραμείνει έγκλειστος για 10 μήνες στη φυλακή με κατηγορίες για τρομοκρατία λόγω της συμμετοχής του σε διαμαρτυρίες που διεξήχθησαν από την ομάδα Επαναστατική Νεολαία στα Λύκεια.
Ο Μαχίρ είναι ένα από τα πολλά παιδιά που έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να εγκαταλείψουν την Τουρκία και να περάσουν μέσω Έβρου τα σύνορα, διεκδικώντας μια καλύτερη τύχη, μακριά από μία χώρα όπου η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί τον νόμο κι όχι την εξαίρεση και η έννοια της ανθρώπινης αξίας είναι άγνωστη για την πολιτική ηγεσία.
Ωστόσο, δεν τα κατάφερε. Είχε εξαφανιστεί από τις 24 Μαρτίου, όταν η βάρκα στην οποία επέβαινε μαζί με άλλους πρόσφυγες αναποδογύρισε. Έκτοτε αγνοείτο και οι έρευνες των Αρχών οδήγησαν στον εντοπισμό του πτώματός του.
Η μητέρα του Ουνζιλέ Αράζ, επίσης πολιτική πρόσφυγας, μετέβη στην Αλεξανδρούπολη, όπου αναγνώρισε τον γιο της.
Ο φοιτητής θα κηδευτεί στην Αθήνα, σύμφωνα με το e-evros.gr.
Τα τελευταία λόγια του Μαχίρ στη μητέρα του
«Είμαι έξω από το Κεσάν (τουρκική πόλη, 25 χιλιόμετρα από τα τουρκο-ελληνικά σύνορα) περπατάμε σε ένα χωράφι. Μιλάμε ξανά, μαμά, φιλάκια».
Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσε η μητέρα του 22χρονου από τον γιο της.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η μητέρα του Μαχίρ είναι ακόμη και τώρα καταζητούμενη από το τουρκικό κράτος, το οποίο την καταδίκασε σε 16 χρόνια κάθειρξη για πράξεις που σε άλλες χώρες δεν θεωρούνται καν παράνομες, ο αδελφός του ζει στην Τουρκία υπό τον διαρκή φόβο της καταστολής, ενώ οι δικηγόροι του βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στη φυλακή.
Από το zoygla.
Τρίτη 9 Απριλίου 2019
Ο πιο… ήσυχος σιδηροδρομικός σταθμός εξυπηρετεί ένα επιβάτη το μήνα!
Μερικοί από τους πιο πολυσύχναστους σιδηροδρομικούς σταθμούς του κόσμου βρίσκονται στην Ιαπωνία. Πράγματι, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που εμφανίστηκαν το 2013, ο πιο πολυσύχναστος είναι ο σταθμός Shinjuku στο Τόκιο (εξυπηρετεί 3,6 εκατομμύρια επιβάτες κάθε μέρα ή 1,3 δις τον χρόνο). Αντίθετα, ο σταθμός Shippea Hill στο Cambridgeshire της Βρετανίας έχει κατά μέσο όρο μόλις έναν επιβάτη ανά μήνα, γεγονός που τον καθιστά τον πιο “ήσυχο” σιδηροδρομικό σταθμό, τουλάχιστον στην Βρετανία.
Ο σταθμός εξυπηρετείται από ένα μόνο βαγόνι κατά τις εργάσιμες μέρες, που έρχεται από το Cambridge και σταματά στον εν λόγω σταθμό μόνο εφόσον ζητηθεί εκ των προτέρων. Τις περισσότερες μέρες δεν υπάρχουν επιβάτες.
Βέβαια, η κατάσταση δεν ήταν πάντα έτσι. Στις μέρες της δόξας του δύο εμπορευματικές αμαξοστοιχίες έφευγαν κάθε μέρα από εδώ φορτωμένες με λαχανικά για το Λονδίνο. Εκατοντάδες επιβάτες χρησιμοποιούσαν τον σταθμό, συμπεριλαμβανομένων των αεροπόρων από το κοντινό RAF Lakenheath. Στη συνέχεια, τα πράγματα άλλαξαν. Τα φορτηγά έκαναν τη μεταφορά των λαχανικών, ενώ το κοντινό χωριό ερήμωσε και το σχολείο έκλεισε το 1970.
Από το perierga.gr
Οι διανομείς στους δρόμους για δουλειά με δικαιώματα
Για το «μενού» της εργοδοτικής ασυδοσίας σε βάρος των διανομέων (ντελίβερι, κούριερ) έχουμε γράψει πολλές φορές (εδώ τα σχετικά δημοσιεύματα του Left.gr). Τα χρόνια της κρίσης και εν μέσω της συνολικής απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, οι συνθήκες εργασίας των περίπου 20.000 διανομέων της χώρας έγιναν ακόμη χειρότερες, με αποτέλεσμα την πρόκληση όλο και περισσότερων εργατικών ατυχημάτων (πολλά από τα οποία δεν δηλώνονται καν ως τέτοια) που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές.
Ζωές νέων ανθρώπων αλλά και μεγαλύτερων, οι οποίοι λόγω της κρίσης χρησιμοποιούν το μηχανάκι τους για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους, τα ένσημα που λείπουν για τη σύνταξη ή για να ξεφύγουν από την ανεργία.
Παράλληλα, το τελευταίο διάστημα πύκνωσαν οι συλλογικές δράσεις και η προσπάθεια οργάνωσης σε σωματεία, για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων των διανομέων.
Σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση αυτή, δύο περίπου χρόνια μετά την αντίστοιχη κινητοποίηση, αποτελεί η απεργία που έχει εξαγγείλει για την Πέμπτη 11 Απρίλη η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ). Στο πλαίσιο της απεργίας, θα πραγματοποιηθεί μοτοπορεία με αφετηρία το Πεδίον του Άρεως, στις 12 το μεσημέρι, η οποία αναμένεται να κάνει «στάση» και στο υπουργείο Εργασίας.
Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να ακουστεί η φωνή των ίδιων των διανομέων και των αναγκών τους.
Η «Επιτροπή Αγώνα Διανομεών» ζητά από την κυβέρνηση να προχωρήσει στην κατάρτιση και ψήφιση ενός αυστηρού νομοσχεδίου για τα θέματα του κλάδου τους, αλλά και να δημιουργηθεί ένας μηχανισμούς μόνιμου ελέγχου, ώστε - όπως είπε - να τηρείται η εργατική νομοθεσία και να μας εξασφαλιστούν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, υγιεινής και ασφάλειας. «Θα πρέπει να κλείνει οριστικά όποιος πιάνεται να παρανομεί» είχε δηλώσει η Μαργαρίτα Κουταλάκη, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού, σημειώνοντας ότι «πρέπει επιτέλους να καταστεί σαφές ότι παίζουν με ανθρώπινες ζωές».
Ο Ανδ. Νεφελούδης, από την πλευρά του, είχε προανγγείλει εντατικούς ελέγχους προκειμένου να διαπιστωθεί εάν οι εργοδότες τηρούν τα προβλεπόμενα της εγκυκλίου που εξέδωσε το υπουργείο Εργασίας (αναλυτικά εδώ οι προβλέψεις της εγκυκλίου). Αυτές τις ημέρες, με αφορμή την απεργία, αναμένεται να συναντηθεί εκ νέου με τα σωματεία του κλάδου.
Όπως υπενθυμίζουν στο δικό τους κάλεσμα οι «Reworkers», βασικές αιχμές διεκδίκησης των διανομέων είναι:
• Η καθιέρωση της υποχρέωσης του εργοδότη να παρέχει τα μέσα ατομικής προστασίας (κράνος, μπουφάν κ.λπ.) στους διανομείς (σ.σ.: ήδη προβλέπεται στην προαναφερθείσα εγκύκλιο αλλά πιθανότατα θα χρειαστούν βελτιώσεις)
• Η κατοχύρωση της ευθύνης του εργοδότη να συντηρεί το μεταφορικό όχημα
• Η θεσμοθέτηση του δικαιώματος αποζημίωσης των διανομέων από τον εργοδότη, σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος
• Η δημιουργία περισσότερων δικλείδων ασφαλείας για τους διανομείς, ώστε να μην εργάζονται σε ακραίες καιρικές συνθήκες (παγετός, καύσωνας κ.λπ.)
• Η ένταξη των διανομέων στη νομοθεσία για τα βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα
Η μακαρονάδα της απεργίας
Παράλληλα, στα social media κυκλοφορεί η παρότρυνση προς όλους μας να σκεφτούμε ως εργαζόμενοι και όχι ως καταναλωτές. Η... συνταγή είναι απλή:
Δευτέρα 8 Απριλίου 2019
Η ηλεκτρική καρέκλα και ο «Πόλεμος των Ρευμάτων»
Είμαι βέβαιος ότι σε χρονικό διάστημα έξι μηνών ο Γουέστινχαουζ θα σκοτώσει όποιον πελάτη ρισκάρει και προμηθευτεί οποιοδήποτε σύστημα του. Εκείνο που διαθέτει είναι ένα νέο είδος και απαιτούνται πολλά πειράματα για να μπει τελικά σε πρακτική εφαρμογή. Νομίζω ότι ποτέ δε θα είναι η χρήση του ασφαλής». O Τόμας Έντισον για τον Τζορτζ Γουέστινχαουζ και το Εναλλασσόμενο Ρεύμα (AC) του Τέσλα
Νέα Υόρκη, 6 Αυγούστου 1890, φυλακές Auburn. Δύο γεροδεμένοι δεσμοφύλακες ξύπνησαν από τις πέντε το πρωί τον τριαντάχρονο θανατοποινίτη κρατούμενο Γουίλιαμ Κέμλερ (William Kemmler, 1860-1890). O Κέμλερ είχε καταδικαστεί με την εσχάτη των ποινών. Η απόφαση ήταν τελεσίδικη, παρά την έφεση που έκανε και απορρίφθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1889. Περίμενε, λοιπόν, σήμερα την εκτέλεση της ποινής του. Αντίθετα με τους υπόλοιπους θανατοποινίτες που εκτελούνταν ως τότε με το βάρβαρο ικρίωμα, εκείνος ανέμενε να εγκαταλείψει τον «μάταιο τούτο κόσμο» μ' έναν πιο σύγχρονο και «πολιτισμένο» τρόπο. Πιο γρήγορο, πιο υγιεινό, πιο ανθρώπινο και λιγότερο επώδυνο. Έτσι τουλάχιστον το παρουσίασε δημοσίως ο διευθυντής της φυλακής Charles F. Durston. Αυτός, με την υποχθόνια παρότρυνση του Έντισον, αγόρασε από τον Α. Κ. Μπράουν, πρώην διευθυντή της Western Union και συνεταίρο του Νίκολα Τέσλα, τρεις πατέντες του Σερβοαμερικανού εφευρέτη που σχετίζονταν με γεννήτριες Εναλλασσόμενου Ρεύματος υψηλής τάσης -απαραίτητες για την κατασκευή της ηλεκτρικής καρέκλας- χωρίς αυτό να το γνωρίζει ο Γουέστινχαουζ και ο Τέσλα. Σύντομα οι αρχές της φυλακής ανακοίνωσαν πως πλέον οι εκτελέσεις δε θα γινόταν με απαγχονισμό, αλλά στην ηλεκτρική καρέκλα, η οποία θα λειτουργούσε με το Εναλλασσόμενο Ρεύμα του Γουέστινχαουζ. Άθελα του έτσι ο Μπράουν παρείχε πολύτιμες υπηρεσίες στη δυσφημιστική εκστρατεία που εξαπέλυσε ο Έντισον κατά του Εναλλασσόμενου Ρεύματος και του πολυφασικού συστήματος Τέσλα.
Πρέπει να σημειωθεί βέβαια πως ο πρώτος άνθρωπος που επρόκειτο να εκτελεστεί με βάση το νέο Νόμο περί Ηλεκτροπληξίας (Electrocution Low)της Νέας Υόρκης ήταν ο Joseph Chappleau, καταδικασμένος σε θάνατο για τη δολοφονία του γείτονά του, ωστόσο η ποινή του μετατράπηκε τελικά σε σε ισόβια κάθειρξη κι έτσι τη σειρά του πήρε ο αμέσως επόμενος, ο William Kemmler.
Ο πρώτος θανατοποινίτης-πειραματόζωο
Στην όλη διαδικασία συμφώνησε τελικά και ο ίδιος ο Κέμλερ ελπίζοντας σ' έναν «καλύτερο θάνατο». Ήταν κάτι το διαφορετικό από τον παραδοσιακό απαγχονισμό και σε κάθε περίπτωση όλοι πίστευαν πως του άξιζε. O Κέμλερ, γερμανικής καταγωγής μετανάστης, παιδί αλκοολικών γονέων που σταμάτησε το σχολείο στα δέκα του κι έκανε δουλειές του ποδαριού -με κύρια εκείνη του πλανόδιου πωλητή-, είχε καταλήξει βαρύς αλκοολικός και με πολύ βίαιη συμπεριφορά. Στις 29 Μαρτίου 1889, έπειτα από έναν ακόμη καυγά με τη σύζυγό του Matilda «Tillie» Ziegler, την κατακρεούργησε μ' ένα τσεκούρι. Συνελήφθη, ομολόγησε, και καταδικάστηκε για φόνο. Η τελική ετυμηγορία, που βγήκε την 1η Ιανουαρίου του 1890, προέβλεπε να εκτελεστεί με θάνατο δια ηλεκτροπληξίας στην πρώτη ηλεκτρική καρέκλα που θα δοκιμάζονταν ποτέ στην ιστορία. Ήταν μια ξύλινη καρέκλα (το ξύλο είναι μονωτικό υλικό και κακός αγωγός του ηλεκτρισμού) που κατασκεύασαν ειδικά γι' αυτό το σκοπό, γεμάτη με καλώδια συνδεδεμένα με μια γεννήτρια της εταιρείας Westinghouse από εκείνες που σχεδίασε το Τέσλα.
Μετά το πρωινό και μια προσευχή, ένας κουρέας ξύρισε το κεφάλι του θανατοποινίτη. Στη φυλακή επικρατούσε μια περίεργα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, καθώς άρχισαν να καταφθάνουν επίσημοι, μάρτυρες και δημοσιογράφοι. Στις 6:38 π.μ. μετέφεραν αλυσοδεμένο τον Κέμλερ στην αίθουσα εκτέλεσης, όπου ο διευθυντής των φυλακών παρουσίασε τον θανατοποινίτη στους 17 μάρτυρες που είχαν προσκληθεί ειδικά γι' αυτό τον σκοπό. Ο Κέμλερ κοίταξε την ηλεκτρική καρέκλα και είπε: «Κύριοι, σας εύχομαι καλή τύχη. Πιστεύω ότι θα πάω σε ένα καλύτερο μέρος και είμαι έτοιμος να πάω». Οι μάρτυρες παρατήρησαν ότι ο Κέμλερ αρχικά «απολάμβανε» την εκτέλεσή του. Δεν ούρλιαζε, δεν έκλαιγε, δεν αντιστέκονταν και δεν διαμαρτυρόταν. Κάθισε στην ηλεκτρική καρέκλα, αλλά κατόπιν διατάχθηκε να σηκωθεί από τον φύλακα, ώστε να μπορέσει να κόψει μια τρύπα στο κοστούμι του, μέσω της οποίας έπρεπε να συνδεθεί ένα δεύτερο ηλεκτρικό καλώδιο. Αφού έγινε αυτό, ο Κέμλερ κάθισε και πάλι στην ηλεκτρική καρέκλα. Το πρόσωπό του καλύφθηκε με κουκούλα και ένα μεταλλικό κράνος με ηλεκτρικά καλώδια και υγρό σφουγγάρι τοποθετήθηκε στο ξυρισμένο του κεφάλι. Τότε ο Κέμλερ είπε κυνικά στους δήμιους του: «Πάρτε το εύκολα και κάντε το σωστά. Δεν βιάζομαι...» Τότε ο διευθυντής των φυλακών Charles Durston του απάντησε: «Αντίο, Γουίλιαμ!». Και αμέσως διέταξε τον «κρατικό ηλεκτρολόγο» Edwin F. Davis να ανοίξει τον διακόπτη του ρεύματος...
Η αποτυχημένη πρώτη απόπειρα
Η πρώτη απόπειρα εκτέλεσης δια ηλεκτροπληξίας ήταν φρικιαστικά αποτυχημένη. Μετά από ένα ηλεκτροσόκ 1.000 volt Εναλλασσόμενου Ρεύματος και διάρκειας 17 δευτερολέπτων ο θανατοποινίτης ήταν ακόμη ζωντανός. Το ηλεκτροσόκ προκάλεσε απώλεια των αισθήσεων, αλλά απέτυχε να σταματήσει την καρδιά και την αναπνοή του Κέμλερ. Οι παρευρισκόμενοι γιατροί, Edward Charles Spitzka και Carlos F. MacDonald, πήγαν να εξετάσουν τον Κέμλερ. Αφού επιβεβαίωσαν πως ήταν ακόμα ζωντανός, ο Spitzka φαίνεται να φώναξε στους ηλεκτροδήμιους: «Ανοίξτε το ρεύμα ξανά, γρήγορα και χωρίς καθυστέρηση!». Ωστόσο η γεννήτρια χρειάστηκε χρόνο για να επαναφορτιστεί. Στο μεταξύ ακούγονταν τα τρομακτικά ουρλιαχτά και βογκητά του Κέμλερ, ο οποίος είχε υποστεί φρικτά εγκαύματα από το πρώτο ηλεκτροσόκ. Όταν η γεννήτρια ήταν έτοιμη, προσπάθησαν ξανά, αυτή τη φορά με 2.000 volt Εναλλασσόμενου Ρεύματος. Φρικτότερο θέαμα δεν είχε ξαναδεί κανείς από τους μάρτυρες, αλλά ο θάνατος του κατάδικου ήταν αδιαμφισβήτητος.
Η όλη εκτέλεση κράτησε περίπου οκτώ φρικιαστικά λεπτά. Ένας δημοσιογράφος, που ήταν μάρτυρας της εκτέλεσης, ισχυρίστηκε ότι ήταν «ένα φοβερό θέαμα, πολύ χειρότερο από το κρέμασμα». Ο Τζορτζ Γουέστινχαουζ, όταν έμαθε τις λεπτομέρειες της εκτέλεσης, σχολίασε πικρόχολα: «θα το έκαναν πολύ καλύτερα αν χρησιμοποιούσαν τσεκούρι!». Έτσι γεννήθηκε η ηλεκτρική καρέκλα, μια από τις χειρότερες συνεισφορές της Αμερικής στο σύγχρονο τεχνολογικό πολιτισμό μας.
Η δυσφημιστική εκστρατεία του Έντισον
Ο Έντισον ήταν κατευχαριστημένος. Το σύστημα των Γουέστινχαουζ και Τέσλα ήταν αποδεδειγμένα θανατηφόρο για τους ανθρώπους. Με μια κατάλληλη διαφημιστική εκστρατεία θα μπορούσε να πείσει την αμερικανική κοινή γνώμη πως το Εναλλασσόμενο Ρεύμα ήταν ακατάλληλο για μαζική χρήση. Οι σκανδαλοθηρικές εφημερίδες, ωθούμενες κι από τον Έντισον που είχε πολλές και ισχυρές διασυνδέσεις, έγραφαν εδώ και χρόνια για την επικινδυνότητα του Εναλλασσόμενου Ρεύματος, δημοσιεύοντας με φρικιαστικές λεπτομέρειες ιστορίες ηλεκτροπληξίας. Πλέον έγραφαν ανοιχτά και ειρωνικά για τον φόβο της επερχόμενης «Γουεστινχαουζοποίησης» (Westinghoused), δηλαδή της ξαφνικής και φρικιαστικής θανάτωσης με ηλεκτροπληξία από Εναλλασσόμενο Ρεύμα.
Ο όρος αυτός υιοθετήθηκε για κάποια χρόνια ακόμη κι από έγκυρες εφημερίδες της εποχής, όπως οι The Times, που μισούσαν τη λέξη Ηλεκτροπληξία(Electrocution), η οποία και τελικά υιοθετήθηκε. Μάλιστα ένας από τους δικηγόρους του Έντισον έγραψε σε συνάδελφό του ότι οι προτεινόμενοι όροι dynamort, ampermort και electromort δεν ήταν καλοί διότι ο Έντισον θεωρούσε τον όρο «Γουεστινχαουζοποίηση» (Westinghoused) ως την καλύτερη επιλογή. Ο λόγος ήταν προφανής: μαζί με το Εναλλασσόμενο Ρεύμα ο Έντισον, με την πρωτοφανή δυσφημιστική εκστρατεία που εξαπέλυσε, επιδίωκε να στοχοποιήσει και να δυσφημίσει τον βασικό επιχειρηματικό ανταγωνιστή του, τον Τζορτζ Γουέστινχαουζ.
Ο «Πόλεμος των Ρευμάτων»
O «Πόλεμος των Ρευμάτων» (War of the Currents) ήταν μια εμβληματική σύγκρουση στα τέλη της δεκαετίας του 1880 και στις αρχές του 1890, που αφορούσε την εισαγωγή δύο ανταγωνιστικών συστημάτων παραγωγής, μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στις ΗΠΑ. Ήταν, ίσως, η πιο καθοριστική εμπορική μονομαχία της σύγχρονης ιστορίας. Μια πολυεπίπεδη, μακροχρόνια κι εξοντωτική μάχη ανάμεσα στο Συνεχές Ρεύμα (Direct Current – DC), το οποίο υποστήριζε και προωθούσε η εταιρεία του Έντισον (Edison Electric Light Company), και στο Εναλλασσόμενο Ρεύμα (Alternating Current – AC), το οποίο υποστήριζε και προωθούσε η εταιρεία του Τζορτζ Γουέστινχαουζ (Westinghouse Electric Company).
Τα βασικά επίπεδα αυτής της επικής σύγκρουσης ήταν τρία: Πρώτον, ο εμπορικός πόλεμος ανάμεσα σ' αυτές τις δύο ανταγωνιστικές εταιρείες. Δεύτερον, ο ανταγωνισμός για την υιοθέτηση από την αμερικανική αγορά των υπό ανάπτυξη συστημάτων τους. Και τρίτον η σύγκρουση τους γύρω από τη «διαχείριση του φόβου» της κοινής γνώμης σχετικά με τους κινδύνους ηλεκτροπληξίας από υψηλής τάσης Εναλλασσόμενο Ρεύμα, που χρησιμοποιήθηκε εργαλειακά για την προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων του Έντισον και τη δυσφήμιση αντίστοιχα εκείνων του Γουέστινχαουζ. Ήταν επίσης και μια αρχετυπική σύγκρουση και πνευματική μονομαχία, που έλαβε μυθιστορηματικές διαστάσεις, ανάμεσα στον Τόμας Έντισον και τον Νίκολα Τέσλα, οι οποίοι αντιπροσώπευαν δύο αντικρουόμενες κοσμοαντιλήψεις και δύο διαφορετικά οράματα για το μέλλον.
* O Γιώργος Στάμκος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος.
Σαν σήμερα το 1973 πεθαίνει ο Ισπανός κομμουνιστής ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο
Επίσης ο Πικάσο εκτός από ζωγράφος,υπήρξε χαράκτης, γλύπτης και δραματουργός. Υπολογίζεται ότι σε όλη την καλλιτεχνική του πορεία δημιούργησε περίπου 20.000 έργα κάθε μορφής.
Στις 16 Φλεβάρη του 1948 ο "Ριζοσπάστης" αναδημοσιεύει στην πρώτη του σελίδα την συνέντευξη που έδωσε ο Π. Πικάσσο, σε αμερικανική Επιθεώρηση όπου και διαβάζουμε:
Η προσχώρησή μου στο Κομμουνιστικό Κόμμα είναι η λογική συνέπεια όλης μου της ζωής, όλου μου του έργου γιατί, είμαι υπερήφανος γι' αυτό, δεν πήρα ποτέ τη ζωγραφική σαν διασκέδαση ή ψυχαγωγία. Θέλησα με το σχέδιο και το χρώμα, αυτά ήταν το όπλα μου, να μπω όσο μπορούσα πιο μέσα στην ανθρώπινη ψυxή, πιο βαθιά στη γνώση του κόσμου που μας λυτρώνει κάθε μέρα και περισσότερο. Προσπάθησα με το δικό μου τρόπο να εκφράσω αυτό που νόμιζα πιο αληθινό, πιο δίκιο, πιο υψηλό, κι όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ξέρουν καλά πως αυτό είναι και το πιο ωραίο.
...Ναι, τώρα ξέρω πως αγωνίστηκα με τη ζωγραφική μου πάντα σαν αληθινός επαναστάτης, κατάλαβα όμως ταυτόχρονα πως αυτό μόνο δε φτάνει. Τα τελευταία τούτα χρόνια της τρομερής καταπιέσεως μου δείξανε πως είχα την υποχρέωση να πολεμήσω όχι μόνο για την τέχνη μου μα με ολόκληρο το είναι μου.
Και τότε πήγα προς το Κομμουνιστικό Κόμμα χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, γιατί στο βάθος ήμουνα πάντα μαζί του. Ο Ελυάρ, ο Αραγκόν, ο Κασσού, ο Φουζερόν, όλοι μου οι φίλοι το ξέρουν καλά, κι αν ως τα τώρα δεν είχα προχωρήσει επίσημα, αυτό οφείλονταν σε ένα είδος "αφέλειας" γιατί νόμιζα πως το έργο μου κι η καρδιά μου που ήτανε μαζί του φτάνανε. Μέσα μου όμως πάντα αυτό ήταν το Κ ό μ μ α μου.
Πολύ περισσότερα διαβάστε στην ανάρτηση που τιτλοφορείται: Πάμπλο Πικάσο: «Η προσχώρησή μου στο Κομμουνιστικό Κόμμα είναι η λογική συνέπεια όλης μου της ζωής》.
Από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ.
Κυριακή 7 Απριλίου 2019
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)