Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

3D εκτυπωτής έχτισε σπίτι σε 48 ώρες



Τα σπίτια που χτίζονται από τρισδιάστατους εκτυπωτές γίνονται όλο και πιο δημοφιλή. Μπορεί όμως ένα τέτοιο σπίτι να κατασκευαστεί σε μόλις 48 ώρες;

Ο Ιταλός αρχιτέκτονας Μασιμιλιάνο Λοκατέλι απέδειξε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό  και παρουσίασε πως θα είναι τα κτίρια του μέλλοντος στην Εβδομάδα Design στο Μιλάνο.
Πρόκειται για μια πλήρως εκτυπωμένη κατοικία, εμβαδού 100 τετραγωνικών μέτρων.
Η CLS Architetti δήλωσε ότι το σπίτι έχει σχεδιαστεί με μια νέα επαναστατική τεχνολογία, καθώς χτίστηκε με ειδικό κονίαμα ταχείας πήξης ονόματι CyBe MORTAR, που σταθεροποιείται μέσα σε 5 λεπτά και στερεοποιείται πλήρως μέσα σε ένα 24ωρο.
Το σπίτι διαθέτει τέσσερα δωμάτια και καμπυλωτούς τοίχους, ενώ τα παράθυρα, οι πόρτες και η σκεπή προστέθηκαν στο τέλος.
Η δομή του μάλιστα του επιτρέπει να αποσυναρμολογηθεί και να συναρμολογηθεί οπουδήποτε, ακόμα και στη Σελήνη, όπως αναφέρουν οι αρχιτέκτονες.
Για την κατασκευή του σχεδίου 3D Housing 05 «δούλεψε», ένα φορητό ρομπότ, το οποίο αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα τα κατάφερε μια χαρά.
Στόχος των δημιουργών ήταν να αποδείξουν ότι η τρισδιάστατη εκτύπωση μπορεί να μειώσει δραματικά τα οικοδομικά απόβλητα δημιουργώντας παράλληλα ωραίους χώρους.
Από το tvxs.

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Γιαγιά έγινε viral επειδή είναι ίδια ο Τραμπ

news247:

Τον σωσία του αμερικανού Προέδρου στο πρόσωπο μίας ηλικιωμένης αγρότισσας βρήκανε οι χρήστες των Social Media στην Ισπανία και η φωτογραφία της έγινε viral

Ο ένας είναι ο ισχυρότερος άνδρας του κόσμου. Ο πλανητάρχης. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Η άλλη, είναι αγρότισσα στην Ναντόν κοντά στην πόλη Λα Κορούνια στην ισπανική Γαλικία. Kαι όμως η ομοιότητά τους είναι απίστευτη!
Η Ντολόρες Λέις Άντελο, την προηγούμενη εβδομάδα έδωσε συνέντευξη στην τοπική εφημερίδα La Voz de Galicia(Η Φωνή της Γαλικίας), όταν η φωτογραφία της έγινε viral εξαιτίας της ομοιότητάς της με τον Ντόναλντ Τραμπ.
Όπως έγραψαν πολλοί σχολιάζοντας την φωτογραφία της Ντολόρες, αν αλλάξεις την τσάπα που κρατάει με ένα μπαστούνι του γκολφ, δεν θα μπορείς να καταλάβεις την διαφορά.
Γιαγιά έγινε viral επειδή είναι ίδια ο Τραμπ
"Φαίνεται πως η φωτογραφία μου ταξίδεψε μακριά", λέει η ίδια."Νομίζω πως αυτό έγινε εξαιτίας του χρώματος των μαλλιών μου". Όπως λέει η ίδια, δεν έχει καμία επαφή με τον ψηφιακό κόσμο, ενώ δεν διαθέτει ούτε κινητό τηλέφωνο. Οι κόρες μου είπαν πως αυτή η φωτογραφία θα με κάνει διάσημη, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί".
"Φαντάζεσαι να ανακαλύψουμε ότι ο Τραμπ είναι συγγενής μας", διερωτάται η κόρη της, αστειευόμενη. Η ίδια, πάντως, όπως λέει, δεν σκοπεύει να χτίσει τείχος γύρω από την φάρμα της.
Πηγή: 

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων

Υπήρξε το κίνημα που έβαλε οριστικό τέλος στη φασιστική δικτατορία Σαλαζάρ στην Πορτογαλία.
Ένα σχεδόν αναίμακτο κίνημα του πορτογαλικού στρατού που εκδηλώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Απριλίου 1974 τερματίζοντας μια στυγνή δικτατορία που διήρκεσε περίπου μισό αιώνα.
Η κίνηση που «έριξε» τη χούντα της Πορτογαλίας, έμεινε στην ιστορία με το όνομα «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», καθώς οι χιλιάδες Πορτογάλοι που ξεχύθηκαν στους δρόμους προέτρεψαν τους κυβερνητικούς στρατιώτες να ενωθούν με τους επαναστάτες και να βάλουν στις κάννες των όπλων τους από ένα κόκκινο γαρίφαλο σε ένδειξη ειρήνης και συμφιλίωσης.

Στις 28 Μαΐου του 1926, πραξικοπηματίες στρατιωτικοί εγκατέστησαν στην Πορτογαλία μια φασιστική δικτατορία με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ. Το δικτατορικό καθεστώς ονομάστηκε «Estado Novo» (Νέο Κράτος) και έμεινε στην εξουσία έως το 1974, δηλαδή για 48 χρόνια. Από το 1968 και μετά τον Σαλαζάρ διαδέχθηκε ο Μαρσέλο Καετάνο.


Από το 1961 έως το 1974 το καθεστώς διεξήγαγε πόλεμο για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική. Είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός και ξεσήκωσε τις αντιδράσεις των φιλοδημοκρατικών και φιλοκομμουνιστικών μελών του Πορτογαλικού στρατού. Συγκροτήθηκε λοιπόν το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων που στράφηκε εναντίον της πορτογαλικής Χούντας.

Το ξημέρωμα της 25ης Απριλίου 1974, με αρχηγό τον ταγματάρχη Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο εκδηλώθηκε η εξέγερση.  Στις 12.20 τα ξημερώματα ακούστηκε από το ραδιόφωνο το τραγούδι «Γκράντολα, μελαψή πόλη» («Grandola, Vila Morena») του αντιστασιακού τραγουδιστή Ζέκα Αφόνσο που αποτέλεσε το γενικό πρόσταγμα της επανάστασης.
Τα μέλη του Κινήματος κατέλαβαν στρατηγικά σημεία εξουσίας σε όλη χώρα. Αν και απηύθυναν έκκληση στους κατοίκους της Λισαβόνας να μείνουν στα σπίτια τους, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους και αναμείχθηκαν με τους στρατιώτες των επαναστατών, βάζοντας γαρίφαλα στις κάννες των όπλων τους. Έξι ώρες μετά η Χούντα είχε καταρρεύσει. Οι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώνονται από τις φυλακές, οι εργάτες καταλαμβάνουν τα εργοστάσια, ενώ ακτήμονες αγρότες καταλαμβάνουν εκτάσεις γαιοκτημόνων και δημιουργούν αυτοδιοικούμενους συνεταιρισμούς. Επιπλέον αμέσως μετά την Επανάσταση, η Πορτογαλία προχώρησε σε συνομιλίες για την ανεξαρτησία των αποικιών της στην Αφρική.


Στις 28 του Απρίλη επιστρέφει στην Πορτογαλία από το Παρίσι ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μάριο Σοάρες. Δυο μέρες αργότερα επιστρέφει από τη Μόσχα και γίνεται δεκτός από δεκάδες χιλιάδες λαού ο ηγέτης του Κομουνιστικού Κόμματος, Αλβάρο Κουνιάλ. Οι δύο ηγέτες είναι οι ομιλητές στην κεντρική εκδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς, που μετατρέπεται σε ογκωδέστατο συλλαλητήριο για τον εορτασμό της Επανάστασης.

Τη διακυβέρνηση της Πορτογαλίας θα αναλάβει για τα επόμενα δύο χρόνια η επταμελής «Χούντα Εθνικής Σωτηρίας», με επικεφαλής τον στρατηγό Αντόνιο Ριμπέιρο ντε Σπίνολα. Την περίοδο αυτή δόθηκε στους κόλπους σκληρή μάχη για την εξουσία μεταξύ αριστερών και δεξιών αξιωματικών. Επικράτησε η λογική της μετριοπάθειας.


Στις 25 Απριλίου του 1975 διοργανώθηκαν στην Πορτογαλία οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, για την ψήφιση νέου συντάγματος. Το 1976 έγιναν εκ νέου εκλογές και η πρώτη συνταγματική πλέον κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα. Στην Προεδρία ανήλθε ο στρατηγός Αντόνιο Ραμάλιο Εάνες και στην πρωθυπουργία ο σοσιαλιστής Μάριο Σοάρες. Η Πορτογαλία είχε μπει οριστικά σε μια δημοκρατική πορεία και το 1986 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μαζί με τη Χούντα τερματίστηκε και η αποικιοκρατική εποχή της Πορτογαλίας. Το 1974 ανεξαρτητοποιήθηκε η Γουϊνέα - Μπισάου και σύντομα ακολούθησαν η Μοζαμβίκη, η Αγκόλα, το Σάο Τομέ ε Πρίνσιπε και τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Όμως το κίνημα δεν περιορίστηκε στα σύνορα της Πορτογαλίας, αλλά αποτέλεσε ένα εφαλτήριο για αντίστοιχα κινήματα σε όλη την Ευρώπη. Η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» ήταν η αρχή του «τρίτου κύματος εκδημοκρατισμού», όπως έμεινε στην ιστορία, το οποίο εξαπλώθηκε στην Ελλάδα, την Ισπανία αλλά και τη Λατινική Αμερική.
Από το tvxs.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Η ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

Η Μάντσεστερ Γιουνάιεντ είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αγγλίας, που εδρεύει στην πόλη του Μάντσεστερ και συγκεκριμένα στη συνοικία Ολντ Τράφορντ, όπου και το γήπεδό του. Ομάδα – θρύλος, με παγκόσμια ακτινοβολία, έχει στη συλλογή της, μεταξύ άλλων, 3 Τσάμπιονς Λιγκ, 20 Πρωταθλήματα και 12 Κύπελλα Αγγλίας.

Ιδρύθηκε το 1878 ως Νιούτον Χιθ (Newton Heath LYR), από εργαζόμενους στην τοπική σιδηροδρομική εταιρεία και έδρευε στην ομώνυμη συνοικία του Μάντσεστερ. Αρχικά, έδινε αγώνες με άλλες ομάδες της σιδηροδρομικής εταιρείας και στη συνέχεια συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα. Το 1892 ανεξαρτητοποιήθηκε από τη σιδηροδρομική εταιρεία και εντάχθηκε στην Α’ Κατηγορία της Αγγλίας. Δύο χρόνια αργότερα υποβιβάστηκε στη Β’ Κατηγορία.
Τον Ιανουάριο του 1902 λόγω χρεών απειλήθηκε με διάλυση. Τότε πήρε την κατάσταση στα χέρια του ο αρχηγός της ομάδας Χάρι Στάφορντ, ο οποίος έπεισε τέσσερις τοπικούς επιχειρηματίες να επενδύσουν στην ομάδα. Στις 24 Απριλίου 1902, η Νιούτον Χιθ μετονομάστηκε σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και μετακόμισε στο Ολντ Τράφορντ. Πρώτος πρόεδρός της ανέλαβε ο ένας από τους τέσσερις επενδυτές, ο Τζον Ντέιβις. Η ομάδα κατέθεσε αμέσως τα αγωνιστικά της διαπιστευτήριά στο νησί, κερδίζοντας δύο πρωταθλήματα (1908, 1911), ένα Κύπελλο (1908) και δύο Σούπερ Καπ (1908, 1911). Στη συνέχεια, όμως, περιέπεσε σε αφάνεια μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η πορεία της ομάδας άλλαξε, όταν τις τύχες της ανέλαβε τον Οκτώβριο του 1945 ο 36χρονος σκωτσέζος Ματ Μπάσμπι, που μόλις είχε κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Ο Μπάσμπι δημιούργησε ένα νεανικό σύνολο με μέσο όρο ηλικίας τα 22 χρόνια, που άρχισε να σαρώνει τους τίτλους στην Αγγλία τη δεκαετία του ‘50. «Οι μπέμπηδες», όπως ονομάστηκαν, πρόλαβαν να κατακτήσουν τρία πρωταθλήματα, ένα κύπελλο και τρία σούπερ-καπ, προτού αφανιστούν στο τραγικό αεροπορικό δυστύχημα του Μονάχου το 1958. Ο Μπάμπι, αφού κατόρθωσε να διασωθεί, άρχισε τη δημιουργία μιας νέας γενιάς «μπέμπηδων», που έφθασε στην κορύφωσή της το 1968 με την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης (σημερινό Τσάμπιονς Λιγκ).
Ο Μπάσμπι αποχώρησε οριστικά από τον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1971 και ύστερα από μία μεταβατική περίοδο 15 ετών, ένας άλλος σκωτσέζος, ο Άλεξ Φέργκιουσον, ανέλαβε τις τύχες της και βάλθηκε να ξεπεράσει τις επιδόσεις του συμπατριώτη του. Στα 27 χρόνια (1986-2013) που κάθισε στον πάγκο της οδήγησε τους «κόκκινους διαβόλους» σε συνολικά 38 τίτλους, από τους οποίους ξεχωρίζουν τα 2 Τσάμπιονς Λιγκ (1999, 2008), τα 13 πρωταθλήματα και τα 6 κύπελλα Αγγλίας. Η εμφάνιση της ομάδας παραμένει η ίδια από την εποχή της μετονομασίας της: κόκκινη φανέλα, λευκό παντελονάκι και μαύρες κάλτσες. Το προσωνύμιο «κόκκινοι διάβολοι» πρωτοεμφανίσθηκε τη δεκαετία του ‘60 και απεικονίζεται στο έμβλημα του συλλόγου, μαζί με το καραβάκι, που είναι το διακριτικό της πόλης του Μάντσεστερ. Το «μπέμπηδες» σιγά - σιγά εγκαταλείφθηκε και μόνο κάποιας ηλικίας φίλαθλοι το θυμούνται.
Οι μεγάλοι αντίπαλοι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι η συμπολίτισσά της Μάντσεστερ Σίτι και οι «γειτόνισσες» Λίβερπουλ και Λιντς. Το ντέρμπι του Μάντσεστερ συνεγείρει την πόλη, καθώς η Σίτι έχει μεγαλύτερες συμπάθειες στην πόλη απ’ ό,τι η αντίπαλός της. Η αντιπαλότητα Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Λίβερπουλ ανάγεται στη Βιομηχανική Επανάσταση, όταν το Μάντσεστερ ήταν το κέντρο της υφαντουργίας και το Λίβερπουλ το μεγάλο εξαγωγικό λιμάνι. Με τη Λιντς η αντιπαλότητα πάει αρκετούς αιώνες πίσω, στον λεγόμενο «Πόλεμο των Ρόδων», που ξέσπασε το 1455, μεταξύ των Οίκων του Λάνκαστερ και της Υόρκης (Γιορκ) για το θρόνο της Αγγλίας. Το Λιντς βρίσκεται στην περιφέρεια του Λάνκαστερσαϊρ και το Μάντσεστερ σ’ αυτή του Γιόρκσαϊρ.
Η Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ είναι μία από τις δημοφιλέστερες και πλουσιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες του κόσμου. Διατηρεί περισσότερους από 200 αναγνωρισμένους συνδέσμους φιλάθλων σε 24 χώρες και σύμφωνα με έρευνες οι οπαδοί της υπολογίζονται από 75 έως 333 εκατομμύρια σ’ όλο τον κόσμο.

Τίτλοι

  • Πρωταθλήματα Αγγλίας (20): 1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1993, 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2007, 2008, 2009, 2011, 2013.
  • Κύπελλα Αγγλίας (12): 1909, 1948, 1963, 1977, 1983, 1985, 1990, 1994, 1996, 1999, 2004, 2016.
  • Λιγκ Καπ (5): 1992, 2006, 2009, 2010, 2017.
  • Σούπερ Καπ (21): 1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1977, 1983, 1990, 1993, 1994, 1996, 1997, 2003, 2007, 2008, 2010, 2011, 2013, 2016.
  • Τσάμπιονς Λιγκ (3): 1968, 1999, 2008.
  • Κύπελλο Κυπελλούχων (1): 1991
  • Γιουρόπα Λιγκ (1): 2017
  • Σούπερ Καπ (1): 1991
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο (1): 1999
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (1): 2008

Η Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ με ελληνικές ομάδες

ΠερίοδοςΔιοργάνωσηΑντίπαλοςΣκορ
1991 – 1992Κύπελλο Κυπελλούχων (Α’ Γύρος)Αθηναϊκός0-0, 0-0
2000 – 2001Τσάμπιονς Λιγκ (Φάση των Ομίλων)Παναθηναϊκός3-1, 1-1
2001 – 2002Τσάμπιονς Λιγκ (Φάση των Ομίλων)Ολυμπιακός Π.3-0, 2-0
2002 – 2003Τσάμπιονς Λιγκ (Φάση των Ομίλων)Ολυμπιακός Π.4-0, 3-2
2003 – 2004Τσάμπιονς Λιγκ (Φάση των Ομίλων)Παναθηναϊκός5-0, 1-0
2013 – 2014Τσάμπιονς Λιγκ (Φάση των 16)Ολυμπιακός Π.3-0, 0-2
Από το ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Ζωολογικοί κήποι με ανθρώπους

Συνέβη μόλις πριν από εξήντα χρόνια, στην παγκόσμια έκθεση του 1958, όταν το Βέλγιο παρουσίασε μεταξύ άλλων εκθεμάτων, ανθρώπους. Εν προκειμένω, Αφρικανούς. Πώς ήταν ο τελευταίος «ανθρώπινος ζωολογικός κήπος» στην καρδιά της Ευρώπης και για ποιούς λόγους οι Βέλγοι δεν τολμούν ακόμη να κοιτάξουν το εφιαλτικό αποικιακό παρελθόν τους στην Αφρική. 
Η παγκόσμια έκθεση του 1958, ήταν μια λαμπρή γιορτή της μεταπολεμικής Ευρώπης με ό,τι αυτό συνεπάγεται όσον αφορά τα επιτεύγματα της τεχνολογικής κυρίως, προόδου.
Σύμφωνα με τον Guardian, το γεγονός αυτό, του «ανθρώπινου ζωολογικού κήπου» διατηρεί μέχρι σήμερα μια «σημαντική θέση στη συλλογική μνήμη του βελγικού λαού». Εξού και σε μία προσπάθεια επαναπροσέγγισης, επαναπροσδιορισμού του αποικιακού παρελθόντος του, το Βέλγιο οργανώνει σειρά εκδηλώσεων στο φουτουριστικό τοπόσημο των Βρυξελλών, το Atomium*. 
Η έκθεση μαύρων ανδρών, γυναικών και παιδιών σε «φυσικές συνθήκες» για την «εκπαίδευση και διασκέδαση» των λευκών Ευρωπαίων, έμελε να είναι ο τελευταίος «ανθρώπινος ζωολογικός κήπος» στον κόσμο.
Το 1958, το Βέλγιο εξακολουθούσε να διαφεντεύει το Κονγκό** -μια χώρα περίπου 80 φορές μεγαλύτερη από το μέγεθος του και την ίδια στιγμή, πηγή μεγάλης εθνικής υπερηφάνειας. Το πλούσιο σε ορυκτά κράτος της Κεντρικής Αφρικής δεν ήταν «μόνο» εξαιρετικά προσοδοφόρο οικονομικά, αλλά το γεγονός ότι ήταν αποικία του Βελγίου, του μικρού ευρωπαϊκού κράτους που ζούσε στη σκιά της Βρετανίας και της Γαλλίας, προσέδιδε στη χώρα κύρος.
Ο πολιτικός κόσμος του Βελγίου έβλεπε την Expo ’58 σαν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να παρουσιάσει στον πλανήτη μια καλογυαλισμένη εικόνα του Βελγικού Κονγκό.
«Kongorama»
Στην είσοδο του Ατόμιουμ -που στήθηκε ως «απάντηση» στον γαλλικό Πύργο του Άιφελ- και βεβαίως, στο πιο κεντρικό σημείο της έκθεσης, οι Βέλγοι είχαν στήσει επτά περίπτερα αφιερωμένα στο Κονγκό -στις εξορύξεις, τις μεταφορές και τη γεωργία- γνωστό ως «Kongorama».
Κάπου εκεί, μέσα σε «τροπικούς κήπους», «τοποθετούσαν» καθημερινά άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ντυμένους με παραδοσιακές φορεσιές, σαν σε βιτρίνα, η οποία χωριζόταν από τους επισκέπτες με μία περίφραξη από μπαμπού.
Δεν επρόκειτο για κάποια καινοτομία. Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι παρουσιάζονταν σε τακτική βάση στη Δύση ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, στο Λονδίνο, το Όσλο και το Αμβούργο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι ότι το 1906 στη Νέα Υόρκη, ένας νεαρός Κονγκολέζος με ακανόνιστα δόντια εκτέθηκε στον ζωολογικό κήπο του Μπρονξ, στο σημείο που ήταν οι πίθηκοι.
Το καλοκαίρι του 1897, ο βασιλιάς Λεοπόλδος ο ΙΙ, έφερε στις Βρυξέλλες 267 Κονγκολέζους. Τους έβαλε να κωπηλατούν με τα κανό τους στις βασιλικές λίμνες του αποικιακού Μουσείου Tervuren, ανατολικά των Βρυξελλών και οι Βέλγοι έσπευσαν: 1,3 εκατ. άτομα -από τα 4 εκατ. του συνολικού πληθυσμού- πήγαν να  απολαύσουν το «σόου» περπατώντας πάνω σε μία γέφυρα από σχοινιά προκειμένου να εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή θέα.
Το καλοκαίρι εκείνο ήταν ιδιαιτέρως ψυχρό. Επτά από τους Κονγκολέζους πέθαναν από πνευμονία και γρίπη. Οι Βέλγοι πέταξαν τα σώματα τους σε ένα μαζικό τάφο στο τοπικό νεκροταφείο, χωρίς καμία σήμανση.
Αλλά ήταν τόσο μεγάλη η δημοφιλία του «ζωολογικού κήπου» και άλλων παρόμοιων «εκθεμάτων» ώστε λίγο αργότερα δημιουργήθηκε στο ίδιο σημείο μόνιμη έκθεση. Αρχικά έλαβε το όνομα Μουσείο του Κονγκό, πλέον ονομάζεται Βασιλικό Μουσείο για την Κεντρική Αφρική.
Η έκθεση του 1958 ήταν μικρότερης κλίμακας, αλλά παρόμοιου περιεχομένου. Οι Βέλγοι έστησαν ένα «τυπικό» χωριό, στο οποίο υποτίθεται ότι οι Κονγκολέζοι περνούσαν τις μέρες τους φτιάχνοντας χειροποίητες κατασκευές στις αχυρένιες καλύβες τους, ενώ οι λευκοί άνδρες και γυναίκες περνούσαν, τούς χάζευαν και ως επί το πλείστον, τούς χλεύαζαν.
Όπως έγραφε ένας δημοσιογράφος της εποχής «στην περίπτωση κατά την οποία δεν υπήρχε αντίδραση, τους έριχναν νομίσματα ή περνούσαν από τα ανοίγματα της περίφραξης, μπανάνες». Σύμφωνα με άλλο δημοσίευμα «οι νέγροι στους ζωολογικούς κήπους» ήταν προσφιλές θέμα συζήτησης.
Για τις ανάγκες της έκθεσης έφεραν από την Αφρική 598 Κονγκολέζους: 273 άνδρες, 128 γυναίκες και 197 παιδιά (συνολικά 183 οικογένειες).
Η δρ Sarah Van Beurden, ιστορικός με πεδίο έρευνας την Κεντρική Αφρική, σημειώνει μάλιστα ότι, η αρμόδια υπηρεσία ήταν «ιδιαιτέρως ανήσυχη όσον αφορά την παραμονή ενός τόσο μεγάλου αριθμού Κονγκολέζων στο Βέλγιο». Στο απομονωμένο κτίριο που τους κρατούσαν -και από το οποίο τους πήγαιναν και τους έφερναν από την Έκθεση- οι Αφρικανοί διαμαρτυρήθηκαν τόσο για την καθημερινή κακοποίηση την οποία υφίσταντο, ως εκθέματα, όσο και για επιμέρους θέματα όπως η στέγαση τους στον περιορισμένο χώρο που τους είχαν στοιβάξει. Μέχρι τον Ιούλιο, οι περισσότεροι δεν άντεξαν και γύρισαν στην πατρίδα τους. Ο «ανθρώπινος ζωολογικός κήπος» έκλεισε και η έκθεση συνεχίστηκε. Έμελε να είναι ο τελευταίος, καθώς το 1960 το Κονγκό απέκτησε την ανεξαρτησία του.
Αλλά για τον Guido Gryseels, γενικό διευθυντή του Βασιλικού Μουσείου για την Κεντρική Αφρική (RMCA), η μάχη κατά των προκαταλήψεων που ήταν στον πυρήνα της ιδέας του «ζωολογικού κήπου» βρίσκεται στην κορυφή των προτεραιοτήτων του.
Θέλουν να ξεχάσουν το Ολοκαύτωμα στο Κονγκό 
Την 1η Δεκεμβρίου, μετά από μια ανακαίνιση που κόστισε 75 εκατ. ευρώ, το RMCA θα ανοίξει ξανά τις πύλες του στο κοινό μετά από πέντε χρόνια. Το Μουσείο διαθέτει ένα νέο κέντρο επισκεπτών και ένα τεράστιο υπόγειο που διπλασίασε τον εκθεσιακό χώρο του σε 11.000 τετραγωνικά μέτρα. Αλλά πέρα από τον κτιριακό μετασχηματισμό, μια πολύ πιο σημαντική αλλαγή είναι προ των πυλών.
Όταν το 2001, ο Gryseels ανέλαβε τη διεύθυνση του Μουσείου, η μόνιμη έκθεση ελάχιστα είχε αλλάξει από τη δεκαετία του 1920. Που σημαίνει ότι επί της ουσίας, παρουσίαζε το αφήγημα μίας αποικιοκρατικής χώρας που «έφερε το φως εκεί που πριν υπήρχε σκοτάδι».
«Επί 100 χρόνια είμαστε ένα ίδρυμα για την αποικιοκρατία. Για τους περισσότερους Βέλγους η πρώτη γνωριμία τους με την Αφρική γίνεται στο μουσείο μας και η αρχική εικόνα είναι ότι ο λευκός άνθρωπος είναι ανώτερος από τον μαύρο άνθρωπο. Ότι δηλαδή, πήγαμε εκεί για να τους εκπολιτίσουμε. Οι Αφρικανοί παρουσιάζονται στο μουσείο γυμνοί με ένα δόρυ στο χέρι, χωρίς καμία αναφορά στον δικό τους πολιτισμό» λέει ο Gryseels.
Η αδράνεια του μουσείου οφείλεται, κατά τον διευθυντή της, στο γεγονός ότι οι Βέλγοι στην πραγματικότητα αρνούνται να κοιτάξουν στο αποικιακό παρελθόν τους.
«Πρόκειται για ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Κάθε βελγική οικογένεια έχει τουλάχιστον ένα μέλος της που έχει εργαστεί στο Κονγκό. Μπορεί να ήταν ιεραπόστολος, μπορεί δάσκαλος, μπορεί υπάλληλος της δημόσιας διοίκησης. Όποιον Βέλγο και να ρωτήσετε θα σας απαντήσει ότι κάποιος δικός του ήταν στο Κονγκό. Είναι μια συζήτηση έντονα συναισθηματικά φορτισμένη».
Ο Gryseels εξηγεί ότι ο δημόσιος διάλογος για το αποικιακό παρελθόν ξεκίνησε στο Βέλγιο πολύ αργά, με τη δημοσίευση του βιβλίου του καθηγητή Δημοσιογραφίας στο Μπέρκλεϊ, Adam Hochschild, με τίτλο «King Leopold’s Ghost» το 1998. Πρόκειται για το χρονικό ενός Ολοκαυτώματος, από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των λευκών στην Αφρική, που ξεχάστηκε σκοπίμως.
«Η συζήτηση άνοιξε σιγά σιγά. Όμως ακόμα και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στα βελγικά σχολεία μέχρι πρόσφατα ήταν στη γραμμή ότι ‘εμείς πήγαμε τον πολιτισμό’» λέει ο Gryseels.
Υπάρχουν φωνές από τη διασπορά του Κονγκό που ζητούν τον «αποχαρακτηρισμό» του μουσείου, ακόμη και το κλείσιμό του. Αλλά ο Gryseels λέει ότι η δουλειά του τους επόμενους εννέα μήνες είναι να αφηγηθεί μια νέα ιστορία για τον ρόλο του Βελγίου στο Κονγκό.
Σύμφωνα με τον Guardian, την ημέρα των εγκαινίων ο υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου θα αναφερθεί κατά την ομιλία του στο αποικιακό παρελθόν του Βελγίου παρουσία δε, της βασιλικής οικογένειας.
«Έχουμε ευθύνη να ασχοληθούμε με τη στάση που οι περισσότεροι Βέλγοι έχουν υιοθετήσει ότι, είναι ανώτεροι από τους μαύρους», δηλώνει ο Gryseels. «Αυτό αλλάζει. Αλλά θα πάρει λίγο χρόνο…» καταλήγει.
Το Ατόμιουμ που κατασκευάστηκε το 1958 -σχεδιασμένο αρχικά για να διαρκέσει μόνο έξι μήνες, όσο η  Εχpο 1958- είναι ένα μνημείο με ύψος 103 μ. που αναπαριστά την κυψελίδα ενός κρυστάλλου σιδήρου, μεγεθυμένη κατά 165 δισεκατομμύρια φορές, που τελικώς επέζησε και κατέστη δημοφιλές τουριστικό θέλγητρο, σε σημείο που κατά κάποιους συγκαταλέγεται στα εθνικά σύμβολα του Βελγίου. Στα τέλη του 1950, καθώς η υφήλιος εισερχόταν στην εποχή των διαστημικών ταξιδιών, το σχέδιο του αρχιτέκτονα Αντρέ Ουότερκιν αποτελούσε τον τέλειο αντικατοπτρισμό της νέας εποχής. Καθεμιά από τις εννέα σφαίρες που το αποτελούν είναι ένα μουσείο με διάμετρο 18 μέτρα. Όλες οι σφαίρες συνδέονται με ανελκυστήρες.
** Οι Βέλγοι άρχισαν να εξερευνούν το Κονγκό τη δεκαετία του 1870, αρχικά με τον Σερ Χένρι Μόρτον Στάνλεϊ, ο οποίος ανέλαβε το «εγχείρημα» με επιχορήγηση του βασιλιά Λεοπόλδου ΙΙ του Βελγίου. Ο Λεοπόλδος σχεδίαζε να γίνει το Κονγκό αποικία. Απέκτησε επισήμως τα δικαιώματα του Κονγκό στο Συνέδριο του Βερολίνου το 1885, το μετέτρεψε σε ιδιόκτητη έκταση -σήμερα θα το λέγαμε, προσωπική εταιρεία- και το ονόμασε Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό. Το 1908, το Βελγικό Κοινοβούλιο, αν και δίστασε αρχικά, λύγισε από την διεθνή πίεση (ιδιαίτερα της Βρετανίας) και κατέλαβε το ελεύθερο κράτος από τον βασιλιά Λεοπόλδο. Τις 18 Οκτωβρίου, το Βελγικό Κοινοβούλιο υπερψήφισε την προσάρτηση του Κονγκό ως βελγική αποικία. Την περίοδο 1885-1908, πέντε έως οκτώ εκατομμύρια Αφρικανοί πέθαναν εξαιτίας της απάνθρωπης εκμετάλλευσής τους από τους αποικιοκράτες Βέλγους

Υπέκυψαν στα τραύματά τους δύο Παλαιστίνιοι από πυρά Ισραηλινών στρατιωτών

Δύο Παλαιστίνιοι που είχαν τραυματιστεί από τα πυρά Ισραηλινών στρατιωτών στο πλαίσιο του κινήματος διαμαρτυρίας κατά μήκος της μεθορίου μεταξύ του Ισραήλ και της Λωρίδας της Γάζας υπέκυψαν στα τραύματά τους ανεβάζοντας σε 40 τον συνολικό αριθμό των Παλαιστινίων που έχουν σκοτωθεί από τα τέλη του Μαρτίου, ανακοίνωσε σήμερα το υπουργείο Υγείας στη Λωρίδα της Γάζας.
Ο ένας Παλαιστίνιος που υπέκυψε στα τραύματά του ήταν ο 20χρονος Αμπντουλάχ Σαμάλι, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρά στην κοιλιακή χώρα κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων μεταξύ των διαδηλωτών και των Ισραηλινών στρατιωτών την περασμένη Παρασκευή, πρόσθεσε το υπουργείο, σημειώνοντας ότι με τον θανατό του ανέρχονται σε 5 οι Παλαιστίνιοι που έχασαν τη ζωή τους από τα πυρά Ισραηλινών στρατιωτών στις διαδηλώσεις της περασμένης Παρασκευής, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ένας 15χρονος.
Ο έτερος Παλαιστίνιος που υπέκυψε στα τραύματά του είναι ο 18χρονος Ταχρίρ Ουαχάντα, ο οποίος είχε τραυματιστεί από σφαίρα στο κεφάλι στις 6 Απριλίου στην Χάν Γιουνές, στο νότιο τμήμα της περιοχής, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Λωρίδας της Γάζας.
Ο θάνατος των δύο Παλαιστινίων ανεβάζει σε 40 τον συνολικό αριθμό των Παλαιστίνιων διαδηλωτών που έχουν χάσει τη ζωή τους από τις 30 Μαρτίου που άρχισε το κίνημα που ονομάστηκε «Πορεία της Επιστροφής».
Η πλειοψηφία από αυτούς έχει σκοτωθεί από τα πυρά στρατιωτών που φρουρούν στον φράκτη ασφαλείας που βρίσκεται μεταξύ του Ισραήλ και της Λωρίδας της Γάζας. Ορισμένοι έχουν επίσης χάσει τη ζωή τους από τα πυρά του πυροβολικού ή της ισραηλινής αεροπορίας.
Εκατοντάδες Παλαιστίνιοι έχουν τραυματιστεί εξάλλου από σφαίρες ή από την εισπνοή δακρυγόνων, σύμφωνα με τα σωστικά συνεργεία.
Χιλιάδες Παλαιστίνιοι διαδηλώνουν εδώ και τέσσερις συνεχόμενες Παρασκευές. Ορισμένοι πετούν πέτρες ή ελαστικά που καίγονται στους Ισραηλινούς στρατιώτες, οι οποίοι απαντούν με πραγματικές σφαίρες.
Η χρήση πραγματικών σφαιρών από τους Ισραηλινούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων αποτέλεσε αντικείμενο επικρίσεων από οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προκάλεσε αιτήματα για τη διεξαγωγή ανεξάρτητων ερευνών από την πλευρά του ΟΗΕ και της ΕΕ.
Ο ισραηλινός στρατός έχει απαντήσει ότι ανοίγει πυρ μόνον όταν είναι απαραίτητο για να προστατεύσει τους στρατιώτες του ή τον φράκτη ασφαλείας που έχει εγείρει. Κανένας τραυματισμός δεν έχει προκληθεί στους κόλπους του.
Δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι της Λωρίδας της Γάζας συγκεντρώνονται από τις 30 Μαρτίου κοντά στα σύνορα, διεκδικώντας το δικαίωμα των Παλαιστινίων να επιστρέψουν στα εδάφη από τα οποία εκδιώχθηκαν ή έφυγαν μετά τη δημιουργία του Ισραήλ το 1948.
Οι διαμαρτυρίες αυτές γίνονται επίσης για την καταδίκη του αποκλεισμού που έχει επιβάλλει το Ισραήλ εδώ και περισσότερο από 10 χρόνια για να περιορίσει τη Χαμάς, η οποία βρίσκεται στην κυβέρνηση στη Λωρίδα της Γάζας.
Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Η Νάταλι Πόρτμαν αρνήθηκε να βραβευτεί από το Ισραήλ μετά τις δολοφονίες Παλαιστινίων

Η διάσημη ηθοποιός και κινηματογραφική παραγωγός του Χόλιγουντ Νάταλι Πόρτμαν αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Genesis, μετά από τις πρόσφατες δολοφονίες Παλαιστινίων κατά τη διάρκεια της «Μεγάλης Πορείας της Επιστροφής», από το κράτος του Ισραήλ.
Ειδικότερα, η Πόρτμαν αρνήθηκε να παραστεί σε τελετή τον Ιούνιο για να λάβει βραβείο που συνοδεύεται από έπαθλο ενός εκατομμυρίου δολαρίων λόγω των πρόσφατων γεγονότων στη χώρα, όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές μαζί με την ακύρωση της τελετής απονομής.
Το Ισραήλ δέχεται διεθνείς επικρίσεις τις τελευταίες εβδομάδες για τα θανατηφόρα πλήγματά του στις συγκρούσεις με τους Παλαιστίνιους κατά μήκος της μεθορίου με τη Γάζα. Τριάντα πέντε Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί και εκατοντάδες τραυματιστεί από τις 30 Μαρτίου, όταν άρχισε η κινητοποίηση των Παλαιστινίων «Πορεία της Επιστροφής». Το Ισραήλ δηλώνει ότι κάνει αυτό που πρέπει για την υπεράσπιση των συνόρων του.
Σε ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του, το Genesis Prize Foundation αναφέρει ότι «δεν έχει άλλη επιλογή παρά να ακυρώσει την τελετή που είχε προγραμματιστεί για τις 28 Ιουνίου» με στόχο να απονείμει στην ηθοποιό το βραβείο που ενίοτε αποκαλείται «εβραϊκό βραβείο Νόμπελ». Το ίδρυμα αναφέρει ότι ειδοποιήθηκε από εκπρόσωπο της Πόρτμαν που είπε ότι: «Τα πρόσφατα γεγονότα στο Ισραήλ την θλίβουν ιδιαίτερα και δεν αισθάνεται άνετα με ιδέα της συμμετοχής της σε οποιαδήποτε δημόσια εκδήλωση στο Ισραήλ».
Το ίδρυμα ανακοίνωσε ότι «θαυμάζει την υπέροχη υπόσταση της ηθοποιού και σέβεται το δικαίωμά της να διαφωνεί δημόσια με την πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ. Ωστόσο μας θλίβει που η ίδια αποφάσισε να μην παραστεί στην τελετή απονομής του βραβείου Genesis στην Ιερουσαλήμ για πολιτικούς λόγους. Φοβόμαστε ότι εξαιτίας της απόφασής της, πολιτικοποιείται η φιλανθρωπική μας πρωτοβουλία».
Το βραβείο δίδεται από το 2014 σε πρόσωπα ως ένδειξη αναγνώρισης «του έργου τους και της επαγγελματικής τους αριστείας, τα οποία εμπνέουν άλλους μέσα από την αφοσίωσή τους στην εβραϊκή κοινότητα και στις αξίες της».
Ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ, ο γλύπτης Ανίς Καπούρ, ο βιολονίστας Ιτζάκ Πέρλμαν, ο κινηματογραφικός σταρ Μάικλ Ντάγκλας ήταν μερικοί από τους νικητές του βραβείου τα προηγούμενα χρόνια, οι οποίοι έδωσαν το χρηματικό τους έπαθλο σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Η Πόρτμαν γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Το 1984, όταν ήταν τριών ετών, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ.
Από το tvxs.

21 Απριλίου 1975: Η εισβολή των διαδηλωτών στην αμερικανική πρεσβεία [Βίντεο]



Η εισβολή διαδηλωτών στην αμερικανική πρεσβεία κατά τη διάρκεια της αντιφασιστικής διαδήλωσης, ήταν το γεγονός που σημάδεψε την πρώτη επέτειο του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου μετά τη μεταπολίτευση.


Στο βίντεο ντοκουμέντο, απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ «Μαρτυρίες» του Νίκου Καβουκίδη, μας μεταφέρει στις 21 Απριλίου του 1975, παρουσιάζοντας τη μεγαλειώδη πορεία που πραγματοποιήθηκε, την εισβολή στην αμερικανική πρεσβεία και τις συγκρούσεις που ακολούθησαν... 
Από το tvxs.

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Αφιέρωμα: 51 χρόνια μετά την αμερικανοκίνητη δικτατορία των Συνταγματαρχών

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ :

Πιστεύουμε ότι παρακάτω βρίσκεται ένα απ’ τα πιο ολοκληρωμένα αφιερώματα, που υπάρχουν στο διαδίκτυο, για την αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών που επιβλήθηκε στην χώρα μας τον Απρίλη του 1967.

Το ισχυριζόμαστε αυτό γιατί πέρα από τις πολλές σχετικές αναρτήσεις που ήδη έχουμε και τις οποίες παραθέτουμε σαν παραπομπές, εμπλουτίσαμε την συγκεκριμένη θεματική ενότητα με δυο εξόχως ενδιαφέροντα πονήματα. Το πρώτο είναι ολόκληρο το βιβλίο του Παναγιώτη Κανελλάκη «ΜΑΡΤΥΡΙΑ. Στα κρατητήρια της ΕΣΑ το 1973» .(Κυκλοφόρησε σαν ένθετο στην «Εφημερίδα των Συντακτών»).

Από την εισαγωγή ακόμα του βιβλίου, την οποία υπογράφει ο Δημήτρης Ψαρράςπαίρνουμε μια εικόνα για το τι πρόκειται να διαβάσουμε στην συνέχεια. Μιλάμε για γεγονότα τα οποία βίωσε στις τις 147 μέρες της κράτησής του στα κελιά της χουντικής ΕΑΤ/ΕΣΑ το 1973, ο συγγραφέας του βιβλίου. Είναι στην κυριολεξία συγκλονιστικές οι περιγραφές που κάνει ο Παναγιώτης Κανελλάκης για τα βασανιστήρια που του έκαναν οι –κατ’ ομολογία τους σαδιστές- αξιωματικοί της ΕΣΑ.

Εξίσου ενδιαφέρον είναι και το σχετικό αφιέρωμα που υπάρχει στο περιοδικό Hot Doc History –κυκλοφόρησε μαζί με την εφημερίδα Documento-.

Τα κεφάλαια που περιλαμβάνει είναι τα εξής:

«Δικτατορία 1967. Ποιοι την έκαναν. Ποιοι την υποκίνησαν»
«Πώς οι παγκόσμιες εξελίξεις ευνόησαν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών»,
«ΧΟΥΝΤΑ: Καρπός του αμοιβαίου έρωτα ακροδεξιών αξιωματικών και ΗΠΑ»
«Πως τα μνημόσυνα για τα Δεκεμβριανά έθαψαν την δημοκρατία»

Επίσης θα σας συνιστούσαμε να διαβάσετε από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830 -1974» ολόκληρο το κεφάλαιο που έχει με τίτλο "Η 21η Απριλίου 1967"

Η κατάληψη της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο μία εβδομάδα μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967

Ήταν βράδυ της 28ης Απριλίου του 1967. Μια ολόκληρη εβδομάδα μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα και στην οδό Upper Brook του Λονδίνου - διεύθυνση της ελληνικής πρεσβείας - κανείς δεν είχε υποπτευθεί το φορτηγό - βαν που σταματά μπροστά στην ελληνική πρεσβεία.


Δύο γυναίκες που κρατάνε συμβολικά λουλούδια - νάρκισσους, κατεβαίνουν και χτυπούν την πόρτα. O θυρωρός ανοίγει και τότε.. ταχύτατα, από το πίσω μέρος του φορτηγού θα ξεπηδήσουν 50 διαδηλωτές που θα τρέξουν μέσα και θα κάνουν κατάληψη. Ήταν -ίσως- η πρώτη μεγάλη διεθνής θεαματική αντίδραση στην χούντα των συνταγματαρχών, που για χρόνια δεν έγινε γνωστή και μόνο όταν άνοιξαν προφανώς τα εθνικά βρετανικά αρχεία, (πιθανολογείται το 2004) ήρθε στη δημοσιότητα στην Μεγάλη Βρετανία.



Σύμφωνα με το ερευνητικό περιοδικό Searchlight που δημοσιεύει αφιέρωμα στην επέτειο των 50 χρόνων από τη χούντα, oι διαδηλωτές ήταν -κυρίως- υποστηρικτές της «Eπιτροπής των 100», μιας μη βίαιης και ειρηνευτικής οργάνωσης «άμεσης δράσης» αλλά και μερίδας φοιτητών τότε, του London School of Economics.

«Διεισδύσαμε στο κτίριο, προσέχοντας να μην βλάψουμε τίποτα και να μην προκαλέσουμε καμία καταστροφή», δήλωσε περιγράφοντας την ιστορία η ακτιβίστρια Diana Shelley που πήρε μέρος στην κατάληψη.

Σαράντα λεπτά αργότερα η αστυνομία έφτασε. Ένας διαδηλωτής, που μεταδίδει ειδήσεις με «ντουντούκα» από την κατάληψη από ένα παράθυρο, τελείωσε με τις λέξεις: «Η αστυνομία εισέρχεται τώρα σε αυτό το δωμάτιο στο κτίριο. Θα πρέπει να σταματήσουμε τη μετάδοση. Σώστε τη δημοκρατία στην Ελλάδα!"

«Είχαμε μεταφερθεί σε κλούβες της αστυνομίας, λέει η Diana Shelley, χωρίς να αντισταθούμε. Σε μία όμως από τις αστυνομικές κλούβες, οι συλληφθέντες ξέφυγαν όταν είδαν την πόρτα ξεκλειδωμένη και κανένας αξιωματικός της αστυνομίας δεν καθόταν πίσω.. Σαράντα δύο άτομα κατηγορήθηκαν για «προσβολή» και «απειλητική συμπεριφορά», και ο Terry Chandler ιδιαίτερα για επίθεση εναντίον ενός αστυνομικού.»

Ένα μήνα αργότερα, υπογραμμίζει η Diana Shelley, αντικαταστάθηκαν με σοβαρότερες κατηγορίες: υποκίνηση ταραχών και βιαίας εισόδου, η τελευταία κατέπεσε στις διαδικασίες κράτησης, μαζί με όλες τις κατηγορίες κατά ενός κατηγορούμενου που ήταν έξω από την Πρεσβεία.

Στο Old Bailey (Ποινικό Δικαστήριο Αγγλίας και Ουαλλίας) ήμασταν αντιμέτωποι με έναν συμβιβασμό και μετά από πολλά επιχειρήματα συμφωνήσαμε ότι όλοι θα παραδεχόμασταν μόνο την ενοχή για παράνομη συνάθροιση - όπως επίσης και «ταραχή αλλά χωρίς βία» και έτσι η κατηγορία της «συνωμοσίας για κατάληψη δημόσιου κτιρίου» όσο και η υποτιθέμενη επίθεση του Terry θα κατέπιπταν. Χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις όμως, το Δικαστήριο αποφάσισε να χαρακτηρίσει «αρχηγούς» από προηγούμενες καταδικαστικές αποφάσεις τους και έτσι: ο Terry καταδικάσθηκε σε 15 μήνες, ο Michael Randle σε 12 και ο Del Foley έξι. Σε 12 άτομα επιβλήθηκαν πρόστιμα και οι υπόλοιποι απαλλάχθηκαν υπό όρους.

Η κατάληψη αυτή κατέδειξε, σύμφωνα με την Diana Shelley, την αντίθεση στο πραξικόπημα, την ίδια μέρα που η κυβέρνηση των Εργατικών αναγνώρισε το καθεστώς των συνταγματαρχών. Στην Ελλάδα οι πολιτικοί κρατούμενοι όμως, και άλλοι άκουσαν και ενθουσιάστηκαν από αυτή την πράξη διεθνούς αλληλεγγύης».

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ αναζήτησε σε βρετανικά αρχεία τις αναφορές στο συγκεκριμένο περιστατικό.



Σε έκθεση που φέρει τον κωδικό FCO 9/225 και υπάρχει στο διαδίκτυο με τίτλο «αφορά τις διπλωματικές και διεθνείς επιπτώσεις της κατάληψης της ελληνικής πρεσβείας 28-4-1967, μία εβδομάδα μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. (Αρχείο Γραφείου Εξωτερικών & Κοινοπολιτείας, βλέπε 13-8-04» μεταξύ των άλλων αναφέρονται με την μορφή σημειώσεων τα εξής:

«Αρκετά έγγραφα έχουν ημερομηνία 29-4-67 (την επόμενη ημέρα από τα γεγονότα):
-Ο Έλληνας Πρέσβης πρότεινε εντελώς ανεπίσημα, χωρίς να ενημερώσει την Αθήνα, το υπουργείο εξωτερικών να εκδώσει ανακοίνωση για εκδήλωση χουλιγκανικών ταραχών - του είπαν στη μέση της νύχτας ότι μετάνιωσαν για το SoS... το μήνυμα στάλθηκε.

-η επίσημη δήλωση πριν από την εκδήλωση διαμαρτυρίας μπορεί να φανεί υπερβολική

-έθεσε ερωτήματα: τι συνέβη, πόσοι μπήκαν, πώς μπήκαν, ποιες προφυλάξεις για να αποφευχθούν παρόμοια στο μέλλον; Ετοιμάστηκε έκθεση. 42 συμπεριλαμβανομένων των κυριότερων αρχιταραξιών συνελήφθησαν οπότε υπήρχε πιθανότητα περαιτέρω ζημίας.

-στην Αθήνα: 1 νεαρή Ελληνίδα και άλλοι όλοι Βρετανοί; η αστυνομία λέει ότι είναι μια μικτή ομάδα που περιλαμβάνει αναρχικούς, τροτσκιστές και C100, και πολλοί είναι «επαγγελματίες υποκινητές».

-Ο Πρεσβευτής είπε ότι τέτοια πράγματα δεν συνέβησαν ούτε καν στην Κούβα και την Αλβανία. Την ιστορία ότι 15 διέφυγαν από την ξεκλείδωτη κλούβα της αστυνομίας, την αρνήθηκε η αστυνομία.

-η αστυνομία είχε ειδοποιηθεί για πιθανό πρόβλημα, αλλά δεν είχε καμία ένδειξη εκ των προτέρων. 2 ήταν σε υπηρεσία με έναν τρίτο σε επιφυλακή. Οι εισβολείς μπήκαν μέσα με τέχνασμα. Υποτιθέμενη απειλή για την απαγωγή του πρεσβευτή και κράτησή του ως ομήρου. Συμβάντα στην Ελλάδα.

-η σχέση μεταξύ της αξιοπιστίας της πολιτικής εξέλιξης στην Ελλάδα και της αποτελεσματικότητας της ταραχής.

-στην Αθήνα: ίσως θελήσετε να λάβετε προφυλάξεις εναντίον πιθανών αντιδιαδηλώσεων

-Μοναδικός τραυματίας ένα αστυνομικός, όχι σοβαρά»

Πρεσβευτής της Ελλάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο εκείνη την περίοδο ήταν ο κ. Δημήτριος Νικολαρεΐζης (από το 1964 ως το τελευταίο τρίμηνο του 1967).

Οι προκηρύξεις που κυκλοφόρησαν μετά το περιστατικό:






Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ