Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Καπετάν Διαμαντής: Σεμνός, στρατηγικός νους και αποφασισμένος μέχρι το τέλος


Από το βαθυ κοκκινο:
Ο Γιάννης Αλεξάνδρου, κομμουνιστής από τα φοιτητικά του χρόνια, βρίσκεται από τους πρώτους δύο φορές στο βουνό. Το 1942 και το 1946. Η συμμετοχή στην Αντίσταση και στο Γοργοπόταμο. Τα εντυπωσιακά στρατηγήματα στον Εμφύλιο και η αφοσίωση του: «Θα πάω όπου με στέλνων»

Πηγή: Του Γιάννη Μπαζού, συγγραφέα - HotDoc History

Το πραγματικό tου όνομα ήταν Γιάννης Αλεξάνδρου. Ο πατέρας του λεγόταν Κομνάς, όπως και ο συγχωριανός τους Κομνάς Τράκας, ήρωας του ’21. Γεννήθηκε το 1914 στην Κάτω Αγoριανή (Λιλαία) και καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο προπάππος του Λουκάς Αλεξάνδρου ήταν συμπολεμιστής του Οδυσσέα Ανδρούτσου στο Χάνι της Γραβιάς. Ο Γιάννης Αλεξάνδρου τελείωσε το γυμνάσιο στην Αμφίκλεια (Δαδί). Οργανώνεται στην ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας) ως φοιτητής της Νομικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και λίγο αργότερα γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Συμμετέχει δραστήρια σε όλους τους φοιτητικούς και λαϊκούς αγώνες. Υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του το 1935, στο 42ο Σύνταγμα Ευζώνων στη Λαμία.

Οταν το 1936 εγκαταστάθηκε η δικτατορία Μεταξά, ο Αλεξάνδρου -φοιτητής τότε- συνελήφθη, υπέστη βασανιστήρια και τελικά αποφυλακίστηκε στις 9 Απριλίου 1940, αφού προηγουμένως υπέγραψε «δήλωση μετάνοιας». Ο Αλεξάνδρου υπέμενε στωικά την ανθρώπινη αυτή αδυναμία του: «Ο ίδιος, παρά την ηφαιστειώδη του δραστηριότητα, δεν ζήτησε ποτέ να αποκατασταθεί, ούτε κατά την Κατοχή ούτε κατά τον εμφύλιο πόλεμο». Λόγω όμως της σεμνότητας, του ήθους, της παλικαριάς και της αντιστασιακής του δράσης, για την οποία έγινε γνωστός στο πανελλήνιο, το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στις 3 Νοεμβρίου του 1947 αποφάσισε να θεωρήσει τη δήλωσή του «ως μη γενομένη» [Γεώργιος. Δ. Ματζώρος, «Καπετάν Διαμαντής, Ο Σταυραετός της Ρούμελης» σελ. 282-283],
Οταν κηρύχτηκε ο πόλεμος του 1940 υπηρέτησε στο αλβανικό μέτωπο και πιθανότατα ήταν χειριστής οπλοπολυβόλου, γιατί σ’ αυτό το όπλο θα έχει ιδιαίτερη αδυναμία μέχρι τον θάνατό του.

Το αγωνιστικό ψευδώνυμο «Διαμαντής» προέκυψε από ένα τυχαίο περιστατικό. Προπολεμικά, σε μια παράνομη σύσκεψη του κόμματος στη Λαμία, ο Γιάννης Αλεξάνδρου και οι σύντροφοί του έπεσαν σε ενέδρα της Χωροφυλακής. Ο Γιάννης κατόρθωσε να ξεφύγει και έφτασε ως το κοντινό χωριό Κόμα, όπου κάθισε στο καφενείο για να μην κινήσει υποψίες. Σε λίγο κατέφθασαν οι χωροφύλακες. Μπήκαν στο καφενείο και έριξαν μια ματιά. «Εσύ πώς λέγεσαι;» τον ρώτησαν οι χωροφύλακες καχύποπτα. «Διαμαντής» απάντησε. Οι Διαμανταίοι είχαν καλό όνομα στο χωριό. Οι χωροφύλακες δεν τον γνώριζαν προσωπικά και έτσι γλίτωσε. Οταν αργότερα βγήκε αντάρτης, το θυμήθηκε και έγινε ο Καπετάν Διαμαντής.

Μετά την κατάρρευση του μετώπου της Αλβανίας γυρνά στο χωριό του, όπου περνά τον πρώτο χρόνο της Κατοχής. Ομως η σκέψη του είναι στην Αντίσταση και το βλέμμα του συνέχεια στραμμένο κατά τα βουνά. Το 1941 συγκροτείται το Κομματικό Γραφείο στο οποίο μετέχει. Συμβάλλει αποφασιστικά στην οργάνωση του κόσμου στο ΕΑΜ. Στις αρχές του 1942 έρχεται ο Αρης Βελουχιώτης για να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση για τον ένοπλο αγώνα. Ετσι αρχίζουν όλα.

Οι πρώτοι του Παρνασσού - Ιούλιος 1942

Στις 24 Ιουλίου του 1942 βγαίνει στον Παρνασσό η περίφημη «8η Ομάδα» ανταρτών. Ετσι υπέγραψε εκείνη η πρώτη ομάδα στο χαρτί που άφησε στο στήθος του προδότη φαρμακοποιού Π. Δρίβα, που αποτέλεσε το πρώτο θύμα της. Ηταν ένα κόλπο για να μην ξέρουν οι εχθροί πως οι αγωνιστές ήταν λίγοι νέοι άντρες από τα γύρω χωριά...

0 δικηγόρος Λουκάς Καθούλης και ο γεωπόνος Γιώργος Καρούμπης ανέβηκαν από το Δαδί, ο Γιώργης Χουλιάρας δάσκαλος από τη Λαμία, ο Γιάννης Αλεξάνδρου φοιτητής της Νομικής, ο Κώστας Αφέντης και ο Γιάννης Λάζος, όλοι τους από τη Λιλαία, ο Μήτσος Δημητρίου τελειόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, ο Γιάννης Σουραβλής από την Αγόριανη, ο Γιώργος Τούμπας από την Κουκουβίσια. Λίγο αργότερα θα ανέβαιναν τρεις καινούργιοι από το Δαδί, ο Λεωνίδας Σάσος, ο Μήτσος Σταματόπουλος και ο Λάμπρος Κουμπούρας. Δώδεκα όλοι κι όλοι!
«Αλλος με ένα γκρα με πέντε σφαίρες, άλλος με αραβίδα δίχως κλείστρο, άλλος με ένα ιταλικό ελαφρό [...] και τα παπούτσια ολονών θ’ αντέχανε για καμιά βδομάδα...» [Ματζώρος, σελ. 33].

Στο πρώτο ραντεβού στο βουνό ο Διαμαντής εμφανίστηκε με ένα καλοδιατηρημένο αγγλικό οπλοπολυβόλο πιασμένο με σύρμα σε μια μεριά γιατί είχαν χαλάσει οι βόλτες από τις βίδες συναρμολόγησης, που μπορεί να είχε μία μόνο ταινία με σφαίρες, αλλά ήταν το καλύτερο όπλο της ομάδας. Το παρέδωσε ένας πατριώτης ενωμοτάρχης της Χωροφυλακής στον σύντροφό τους Τάσο Μούκα, παρότι ήξερε πως ο τελευταίος ήταν κομμουνιστής, κι αυτοί το πήραν με χίλιες προφυλάξεις δίνοντας μεσονύχτιο ραντεβού στο νεκροταφείο της Σουβάλας.

Με το οπλοπολυβόλο στον ώμο και με το «φύλλο πορείας» της Αχτιδικής Επιτροπής του ΚΚΕ, ο Διαμαντής πήρε τον ανήφορο για τον Παρνασσό. Τον συνόδευαν οι ευχές και οι «εγγυήσεις» των συντρόφων του, οι οποίοι ανέφεραν ως προτερήματά του την κοινωνική-ταξική του προέλευση, την κομματική του συνέπεια, τη συμμετοχή του στους αγώνες, τη σωματική αντοχή και τη στρατιωτική του εκπαίδευση, την εμπειρία της φτώχειας και της ανέχειας που τον καθιστούσε ανθεκτικό στις στερήσεις, τη «λαϊκή του πονηριά» (ορολογία που καθιέρωσε ο Αρης), την έξωθεν καλή μαρτυρία και την αφοσίωσή του στην υπόθεση του λαού και, τέλος, την υπομονή και την ακλόνητη θέλησή του.

Ο κάπτεν Διαμαντής (3ος από αριστερά 'ορθιος) με αντάρτες, έχντας δεξιά του τον υπεύθυνο του ΕΑΜ Θόδωρο Καμαρά

Η πρώτη οργανωμένη μάχη κατά των Ιταλών έγινε στις 9 Σεπτεμβρίου 1942. Η ομάδα Παρνασσίδας και οι Καραλιβαναίοι ειδοποίησαν τον Αρη ότι στην «Ταράτσα» της Γκιώνας θα γίνονταν ρίψεις εφοδίων από τους Αγγλους. Πράγματι έπεσαν κάποια κιβώτια, αλλά τα περισσότερα παρασύρθηκαν από τον αέρα και τα πήραν οι τσοπάνηδες. Οταν οι αντάρτες τα άνοιξαν είδαν με χαρά πως ήταν άρβυλα, που τόσο τα χρειάζονταν. Ομως από κάποια ειρωνεία της τύχης είδαν πως όλα τα άρβυλα ήταν αριστερά. Η παρουσία του αεροπλάνου έγινε αντιληπτή από τους Ιταλούς της Αμφισσας. Ενα τσοπανόπουλο μόλις είδε τους Ιταλούς να ανεβαίνουν στο βουνό ειδοποίησε τους αντάρτες: «Ιταλικό απόσπασμα 40-50 αντρών ερευνά το δάσος για τα δέματα». Ο Αρης πρότεινε να το χτυπήσουν σε ενέδρα και όλοι συμφώνησαν. Σε λίγο πήραν την πληροφορία ότι οι Ιταλοί σταμάτησαν σε έναν εγκαταλειμμένο μύλο στην τοποθεσία Ρεικά για να διανυκτερεύσουν. Τα ξημερώματα οι αντάρτες τούς αιφνιδίασαν.

Ο Δήμος Λαραλίβανος (δεξιά) αι ο αδελφός του. Παλιοί ληστές που έλαβαν μέρος στην πρώτη οργανωμένη μάχι κατά των Ιταλών στις 9 Σεπτέμβρη 1942

Ο Λουκάς Καθούλης περιγράφει: «H μισή μας δύναμη έπιασε το νότιο μέρος και η άλλη μισή το ανατολικό. Ολες οι άλλες μεριές ήταν βράχια. Τα πυρά μας άρχισαν να πέφτουν βροχή. [...] Αριστερά μου στεκόταν ο Διαμαντής, αριστερότερα ο Καραλίβανος και πιο πέρα ο αρχηγός (Αρης)
με την αραβίδα του. Δεξιά μου ήταν ο Λευτέρης, ο Θεοχάρης και ο Τζιβάρας. Μέσα σε λίγα λεπτά ο εχθρός είχε εκμηδενιστεί. Οσοι δεν είχαν σκοτωθεί παραδόθηκαν. Ολος ο πλούσιος οπλισμός τους, ένα βαρύ πολυβόλο, πολλά οπλοπολυβόλα, χειροβομβίδες, πυρομαχικά και τρόφιμα, έπεσαν στα χέρια μας. Μαζί τους ήταν και οι αγωγιάτες με τα ζώα τους. Σ’ αυτά φορτώσαμε τα λάφυρά μας και φορτωθήκαμε κι εμείς. Οσα δεν μπορούσαμε να σηκώσουμε τους βάλαμε φωτιά. Οι εκρήξεις τους συνεχίστηκαν όλη τη μέρα. Κι όπως μάθαμε, οι Ιταλοί νομίζοντας πως συνεχιζόταν η μάχη δεν τολμούσαν επί τρεις μέρες να πλησιάσουν τον τόπο της συμπλοκής».

Οι πρώτες αντάρτικες ομάδες οπλίζονταν αφοπλίζοντας τον εχθρό. Ακολούθησαν ο αφοπλισμός των χωροφυλάκων της Υπάτης, η μάχη στο Κρίκελο (29/10/1942) και πάντα η ταχύτατη εκ των ενόντων οργάνωση.

Στον ΕΛΑΣ ο Διαμαντής φανέρωσε τις μεγάλες πολιτικές, οργανωτικές και στρατιωτικές του ικανότητες. Στον Γοργοπόταμο (25-26 Νοεμβρίου 1942) θα του ανατεθεί μια από τις πιο υπεύθυνες αποστολές. Να τοποθετήσει τους πυροδοτικούς αισθητήρες, τα λεγόμενο «βατραχάκια», τα οποία με το πάτημα του τρένου στη ρόγα θα πυροδοτούσαν τους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Η ξαφνική εμφάνιση ενός άλλου τρένου προκάλεσε τον φόβο μήπως είχαν μπει οι μηχανισμοί πριν την ώρα τους και «πάει στράφι ο αιφνιδιασμός». Ο Μήτσος Δημητρίου, που στεκόταν δίπλα στον Αρη, θυμάται: «Αλλά όχι - αναλογίστηκα. Εκεί είναι ο Διαμαντής, των αδυνάτων αδύνατον να κάμει τέτοιο λάθος ο Διαμαντής» (Δ. Δημητρίου, «Αντάρτης στα βουνά της Ρούμελης», 1965, τ. 2ος, σελ. 261)

Στα Δεκεμβριανά

Ο Διαμαντής αναδείχθηκε σε πολιτικό καθοδηγητή του Αρχηγείου Παρνασσίδας. Οταν ο ΕΛΑΣ μετεξελίχθηκε σε οργανωμένο στρατό έγινε καπετάνιος του 34ου Συντάγματος της 2ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ με χώρο ευθύνης κυρίως την Αττικοβοιωτία, καθώς λίγο καιρό προτού φύγουν οι Γερμανοί ο Διαμαντής είχε κατεβάσει τις προφυλακές του στον Ασπρόπυργο. Στην πραγματικότητα, οι Διαμαντής, Θεοχάρης και Νταλιάνης περίμεναν ένα νεύμα για να μπουν στην Αθήνα.

Τον Δεκέμβριο του 1944, με την ένοπλη επέμβαση των Αγγλων, ο Διαμαντής πήρε μέρος με το σύνταγμά του στη Μάχη της Αθήνας. Υπερασπίστηκε ηρωικά τον τομέα του σανατορίου «Σωτηρία» στις 6/12/1944, δίνοντας σκληρότατη μάχη με τους Αγγλους και τα Τάγματα Ασφαλείας. Στις 7/12/1944 έδωσε μάχη στη Σχολή Χωροφυλακής και ύστερα από διαταγή αποσύρθηκε στην Αγία Παρασκευή. Στις 8/12/1944 κρατάει σταθερά τα στενά του Γέρακα. Στις 9/12/1944 το 2ο Τάγμα του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τους Διαμαντή, Κρόνο, Κορνιλάκη έδωσε σκληρή μάχη στον «Αράπη» Καισαριανής.

Η μάχη συνεχίστηκε τρεις μέρες καθώς το ρέμα περνούσε πότε στα χέρια του ΕΛΑΣ και πότε στα χέρια των Αγγλων. Στις 12/12/1944 το 2ο Τάγμα του ΕΛΑΣ με πολλές απώλειες μπήκε στον Βύρωνα. Στις 18/12/1944 τμήματα ανταρτών με επικεφαλής τον Διαμαντή περισφίγγουν στην Κηφισιά τα ξενοδοχεία Απέργη και Πεντελικόν, πιάνουν 27 Αγγλους αιχμαλώτους και παίρνουν άφθονο πολεμικό υλικό.

Στις 19/12/1944 οι αντάρτες μαζί με τμήματα του 5ου Συντάγματος Προαστίων έκαναν ολονύχτια επίθεση στα ξενοδοχεία Απέργη, Πεντελικόν και Σεσίλ, έπιασαν αιχμαλώτους 50 Αγγλους αξιωματικούς αεροπόρους, 700 οπλίτες αεροπόρους, έναν Αγγλο στρατηγό της αεροπορίας και τρεις Ελληνες αξιωματικούς και πήραν άφθονα λάφυρα, ιματισμό, οπλισμό, τρόφιμα και αυτοκίνητα. Στις 31/12/1944 έφτασαν στην Αγία Παρασκευή -όπου ήταν η έδρα του 34ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ- οι Αγγλοι, με συνολικά 118 τανκς και τεθωρακισμένα αυτοκίνητα γεμάτα στρατό.

Ο λόχος διοικήσεως με επικεφαλής τον Διαμαντή έδωσε σκληρή Μάχη στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής και υπό την καθοδήγησή του συμπτύχθηκαν προς τη χιονισμένη Πεντέλη. Την άλλη μέρα. Πρωτοχρονιά του 1945, ενώ πλέον είχαν πάρει διαταγή να επιστρέφουν στη Ρούμελη, ο Διαμαντής μάθαινε να οδηγεί τζιπ και έφερνε γύρους ένα δέντρο, ενώ τα αεροπλάνα μυδραλιοβολούσαν ασταμάτητα.

Πρώτος και στο δεύτερο αντάρτικο

Μετά τη Βάρκιζα ο Διαμαντής αναγκάστηκε να ξαναβγεί στον Παρνασσό, καθώς ήταν πλέον καταδιωκόμενος. Το 1946 σχημάτισε την πρώτη ομάδα ενόπλων καταδιωκομένων. Συνέβαλε στη συγκρότηση του ΔΣΕ στην Παρνασσίδα και στη Ρούμελη. Επικεφαλής του Αρχηγείου Παρνασσίδας, το 1947 έδωσε μεγάλες μάχες στην Αράχοβα, τη Λοκρίδα, την Αμφισσα. Κατατρόπωσε τον αντίπαλο και τον ανάγκασε να κλειστεί στα κέντρα του. Αχρήστευσε τις εκκαθαριστικές του επιχειρήσεις. Ελευθέρωσε όλο τον ορεινό όγκο της Ρούμελης. Επίλεκτα τμήματα του ΔΣΕ πάτησαν την Εύβοια, τον Ελικώνα και τον Κιθαιρώνα. Εφτασαν και στην Πάρνηθα.
Το 1948 ο Διαμαντής αναλαμβάνει διοικητής της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ (πρώην Αρχηγείο Ρούμελης).

Οι ράχες και οι ελιγμοί του Διαμαντή 1948 - 1949

Ο Γ. Βοντίτσος (Γούσιας) αναφέρει: «Τον Ιανουάριο του 1948 το Αρχηγείο Ρούμελης έδωσε διαταγή στον Διαμαντή που ήταν αρχηγός της Παρνασσίδας να διεισδύσει βαθιά στη Λοκρίδα στα χωριά που δεν ξαναπατήσαμε για στρατολογία, και αφού πραγματοποιήσει αυτό να κάνει ελιγμό προς Θήβα και Πάρνηθα. Ο ελιγμός έγινε με εξαιρετική επιτυχία, ο εχθρός αιφνιδιάστηκε. Τότε πιάστηκε ο βουλευτής Κουτσοπέταλος και παρά τρίχα γλίτωσαν ο εγκληματίας Ρέντης και ο «γκαουλάιτερ» Γκρίσγουολντ που την προηγούμενη μέρα ήταν εκεί.

Ο Διαμαντής, αφού έδωσε τέσσερις μέρες σκληρές μάχες μέσα στον κάμπο, αποσύρθηκε στην Αγόριανη Παρνασσού. Την ίδια μέρα που έφτανε στην Αγόριανη, το 503 Τάγμα του εχθρού ανέβηκε στον Παρνασσό, αιφνιδίασε τους λίγους άντρες που είχαν μείνει με τον ασύρματο, τα αρχεία κ.λπ. και τα πήρε. Οταν το έμαθε ο Διαμαντής κάλεσε αμέσως τους εξαντλημένους και άυπνους άντρες του και τους είπε τι είχε συμβεί. “Για μας είναι ντροπή να πάθουμε τέτοια ζημιά. Πρέπει να τους τα πάρουμε πίσω. Ξέρω πως είστε κουρασμένοι, αλλά όποιος θέλει ας με ακολουθήσει". Ολο το τμήμα έτρεξε. Περικύκλωσαν το εχθρικό τάγμα και ύστερα από δύο ώρες μάχη το εξόντωσαν, σκότωσαν και τον διοικητή του τάγματος, πήραν όλα τα υλικά του εχθρικού τάγματος και όλα τα πράγματα που είχαν πάρει του Διαμαντή».

«Ο Διαμαντής ήταν σεμνός, απλός και ανιδιοτελής άνθρωπος. [...] Η σεμνότητα του ήταν τέτοια που έφτανε σε αδυναμία. Πολλοί συναγωνιστές θα θυμούνται ότι αυτός στον ΕΛΑΣ έφτιαξε τη Δεύτερη Μεραρχία, αυτός πολεμούσε, και ο χαφιές Ορέστης (κατά την ατυχή ορολογία της εποχής) έγινε καπετάνιος της, ενώ ο Διαμαντής ήταν ο φυσικός της ηγέτης» [Γ. Γούσιας, Ματζώρος, σελ. 279-280].

Αναφέρουμε μερικές ενέργειες του Διαμαντή, όπως αυτές αποτυπώνονται από τις διηγήσεις συναγωνιστών του, για να καταδείξουμε την εφευρετικότητα και την τόλμη του καπετάνιου.
«Τον Ιανουάριο του 1947 οι αντάρτες στη Ρούμελη ήταν σχετικά ολιγάριθμοι, ήταν όμως ανάγκη να δοθεί ένα ισχυρό χτύπημα ώστε να ταραχτεί η αντίδραση και να δυναμώσει η εμπιστοσύνη του λαού στις δυνάμεις του ΔΣΕ. Ετσι πάρθηκε απόφαση να χτυπηθεί ο σιδηροδρομικός σταθμός της Γραβιάς, την Κυριακή 12 Ιανουάριου 1947, και να πιαστεί η αμαξοστοιχία που θα έφθανε από την Αθήνα στις 2 το μεσημέρι. Δύσκολο εγχείρημα, αφού ο σταθμός ήταν στον κάμπο και η επιχείρηση έπρεπε να γίνει μέρα μεσημέρι. Ο Διαμαντής ενήργησε έξυπνα περνώντας την ομάδα του από το βάθος της ενδοχώρας χωρίς να γίνει αντιληπτός. Την ώρα που θα ερχόταν το τρένο έστειλε στον σταθμό μια ομάδα μαχητών με πολιτικά ρούχα και κρυμμένο τον οπλισμό τους. Μόλις έφθασε το τρένο, η ομάδα αυτή χτύπησε αιφνιδιαστικά τους φρουρούς του σταθμού, δημιούργησε σύγχυση και κατέλαβε την αμαξοστοιχία. Η ομάδα κατόρθωσε και πήρε πολλά λάφυρα, συνέλαβε αιχμαλώτους, μίλησε στο πλήθος του σταθμού εμψυχώνοντάς το και συμπτύχθηκε αποχωρώντας συντεταγμένα» [Γούσιας, Ματζώρος, σελ. 280].

Ο Διαμαντής είχε την πληροφορία ότι θα ερχόταν με το τρένο ο αρχηγός A' Σώματος στρατού αντιστράτηγος Δ. Γιατζής για να επιθεωρήσει τη φρουρά της Λαμίας. Ομως ο Γιατζής πέρασε την προηγούμενη μέρα. Αντί του Γιατζή οι αντάρτες προσπάθησαν να αιχμαλωτίσουν τον ταξίαρχο Ασημάκη, που είχε παρόμοια «ερυθρόν ταινίαν εις το πηλίκιόν του».

Την άνοιξη του 1947 ο παρακρατικός Μπούρος με ένα τάγμα καταδρομέων έφτασε στη Γραβιά προκειμένου να κάνει επιδρομή στην ορεινή Παρνασσίδα. Ο Διαμαντής, με 25 άντρες του, έστησε ενέδρα στην τοποθεσία Λύκου Μάτι, κοντά στην Γκιώνα. Οι παρακρατικοί χτυπήθηκαν αφού μπήκαν στο στενό υποχρεωτικό πέρασμα και είχαν σοβαρές απώλειες σε νεκρούς και αιχμαλώτους. Ο Μπούρος μόλις που κατάφερε να σωθεί και έφτασε ξυπόλητος τρέχοντος ως τη Λαμία.

Τον Ιούνιο του 1947 ο Διαμαντής μπήκε στην Αράχοβα. Είχε μελετήσει καλά την αμυντική διάταξη του εχθρού και τους τόπους από όπου θα μπορούσαν να σπεύσουν οι εφεδρείες του Εθνικού Στρατού για ενίσχυσή του. Ο Διαμαντής, αφού έλαβε όλα τα μέτρα ενάντια στις εχθρικές ενισχύσεις, έριξε τις κύριες δυνάμεις του σε μια κατεύθυνση, απασχολώντας ταυτόχρονα τον εχθρό με λίγες δυνάμεις σε άλλο μέτωπο, και ύστερα από έξι ώρες σκληρών μαχών κατέλαβε την πόλη και την κράτησε για δύο μέρες, παίρνοντας πολλά λάφυρα και προμήθειες και προκαλώντας σημαντική φθορά στον εχθρό που ερχόταν για ενίσχυση. Η μάχη αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία, διότι ήταν η πρώτη επιτυχημένη μάχη σε κατοικημένο χώρο.

Υστερα από τη μάχη του Βάλτου ο Διαμαντής διείσδυσε με ταχύτητα στον κύριο όγκο Γκιώνα-Βαρδούσια. Ο εχθρός κινήθηκε εναντίον του. Εστησε όμως καλή ενέδρα και διέλυσε ολοκληρωτικά ένα εχθρικό τάγμα. Ο εχθρός κινητοποίησε τότε 12 τάγματα εναντίον του. Ο Διαμαντής τα χτύπησε διαδοχικά και προτού ο εχθρός κλείσει τον κλοιό του, ελίχθηκε και βγήκε στα μετόπισθεν του εχθρού χωρίς να γίνει αντιληπτός. Την ώρα που ο εχθρός προχωρούσε προς τις θέσεις του Διαμαντή για να τον εγκλωβίσει, αυτός χτυπάει το Λιδωρίκι (18 Απριλίου 1948), το καταλαμβάνει και πιάνει αιχμάλωτο τον ταξίαρχο Μαρκόπουλο. Εδώ έχουμε έναν υπέροχο συνδυασμό ενεδρευτικού χτυπήματος, διαδοχικού χτυπήματος κατά την κίνηση του εχθρού, ελιγμό προτού φτάσει ο εχθρός στο επίκεντρό του και χτύπημα κατοικημένου χώρου όπου πλέον οι εχθρικές δυνάμεις ήταν λίγες, αφού οι υπόλοιπες είχαν κινητοποιηθεί για την καταδίωξη του Διαμαντή.

Ο Διαμαντής όλο το 1948 αντιμετώπιζε την εκκαθαριστική εκστρατεία του στρατού με δεξιοτεχνία και θάρρος που κατέπληξε τους αντιπάλους του. Οι επιχειρήσεις του Εθνικού Στρατού στη Στερεά Ελλάδα με την κωδική ονομασία «Χαραυγή» (15 Απριλίου - 3 Μαΐου 1948) δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Αντίθετα ο Δημοκρατικός Στρατός όχι μόνο διέσωσε τις δυνάμεις του, αλλά δυνάμεις του Αρχηγείου Ρούμελης υπό την αρχηγία του Καπετάν Διαμαντή κατέφυγαν στα Αγραφα, όπου μαζί με δυνάμεις του Αρχηγείου Θεσσαλίας ανακατέλαβαν το οροπέδιο Νευρούπολης, το οποίο είχαν εγκαταλείψει έναν χρόνο νωρίτερα.

Η τελευταία μεγάλη μάχη του 1948 για τον Δημοκρατικό Στρατό είναι η επίθεση κατά της πόλης της Καρδίτσας. Η επίθεση έγινε στις 11 Δεκεμβρίου 1948, από δυνάμεις της 1ης και 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ που διοικούνταν αντίστοιχα από τον Χαρίλαο Φλωράκη (Γιώτης) και τον Γιάννη Αλεξάνδρου (Διαμαντής). Η πόλη καταλήφθηκε από τον ΔΣΕ για δύο ημέρες και μετά αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν καθώς κατέφθαναν ισχυρές δυνάμεις του στρατού. Ομως το1949 η επίθεση του στρατού (σχέδιο «Πύραυλος») ήταν πολύ ισχυρή και πολύπλευρη. Η κίνηση του Διαμαντή να συμπτυχθεί στα Αγραφα και η κατάληψη του οροπεδίου της Νευρούπολης φανερώνουν την αδυναμία να κρατηθεί πλέον η Ρούμελη και θα έπρεπε να χτυπήσει συναγερμός στο αρχηγείο του ΔΣΕ.

Διαμαντής και Γιώτης, έχοντας ανάμεσα τους τον Ορέστη

Καρπενήσι 1949

Στις αρχές Ιανουάριου του1949 αποφασίστηκε η κατάληψη του Καρπενησιού. Από τη μεριά του ΔΣΕ συνεργάστηκαν η 1η Μεραρχία Θεσσαλίας με διοικητή τον Καπετάν Γιώτη (Χαρίλαος Φλωράκης) και η 2η Μεραρχία Στερεός Ελλάδας με διοικητή τον Καπετάν Διαμαντή (Γιάννης Αλεξάνδρου), ενώ διοικητής του ΚΓΑΝΕ ορίσθηκε ο Γ. Πέτσας.

Αντικειμενικοί στόχοι του ΔΣΕ ήταν οι εξής: 1) Ο ανεφοδιασμός σε έμψυχο και άψυχο υλικό. 2) Η καθήλωση των δυνάμεων του Εθνικού Στρατού της Στερεός Ελλάδας. 3) Η απόσπαση τμημάτων στρατού από το μέτωπο της Μακεδονίας και η ανακούφιση της κατάστασης στο εκεί μέτωπο.

Η 1η Μεραρχία του ΔΣΕ (Καπετάν Γιώτης) μαζί με τις δυνάμεις του ΚΓΑΝΕ είχαν στόχο τη σύγκρουση με τις δυνάμεις του ΕΣ και την κατάληψη της πόλης του Καρπενησιού. Η 2η Μεραρχία (Καπετάν Διαμαντής) θα αναλάμβανε να σφραγίσει την περιοχή, ελέγχοντας τους δρόμους Λαμίας-Καρπενησίου και Αγρινίου-Καρπενησίου, μπλοκάροντας κάθε κίνηση εφεδρειών του Εθνικού Στρατού προς την πολιορκούμενη πόλη. Ο Διαμαντής είχε στείλει άντρες του οκτώ μέρες πριν από την επίθεση και είχαν χαρτογραφήσει όλη την οχύρωση και τις ναρκοθετήσεις του ΕΣ.

Η πόλη ήταν σχολαστικά οχυρωμένη. Στον λόφο του Αγ. Δημητρίου (νοτιοανατολικά της πόλης), στη θέση Ρόβια, και στην Αγ. Σωτήρα (ανατολικά) υπήρχαν ισχυρότατα φυλάκια του στρατού, μερικά από τα οποία έφεραν και τσιμεντένια επίστρωση. Τέλος, στον βορρά της πόλης, στη θέση Δεξαμενή, ο στρατός διέθετε ισχυρές εστίες και οχυρωμένες θέσεις, ενώ είχε δημιουργήσει θέσεις μάχης ακόμη και στις σκεπές των σπιτιών.

Το Καρπενήσι την εποχή εκείνη είχε πληθυσμό περίπου 3.000, όμως ο ΕΣ είχε μεταφέρει βιαίως στην πόλη περίπου 10.000 ανθρώπους από τα γύρω χωριά, προκειμένου να αποτρέψει τον ανεφοδιασμό του ΔΣΕ σε έμψυχο υλικό. Η αποκοπή της πόλης και το ρήγμα που επέφεραν οι μαχητές του ΔΣΕ στις αμυντικές δυνάμεις του ΕΣ έδωσαν την ευκαιρία να εισχωρήσουν οι αντάρτες στα σοκάκια της πόλης και γρήγορα να κυριαρχήσουν. Ο ΔΣΕ μπήκε στην πόλη του Καρπενησιού στις 21 Ιανουάριου 1949 και την κράτησε 19 μέρες, λύνοντας βασικά προβλήματα ανεφοδιασμού του.

Απώλειες ΕΣ: 245 νεκροί και 550 τραυματίες. Ας σημειωθεί ότι το ΓΕΣ έχει καταχωρήσει και μερικούς στρατιώτες που αυτομόλησαν ως απώλειες στη μάχη. Από τον ΕΣ αιχμαλωτίσθηκαν και περίπου 400 οπλίτες, που αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι. Απώλειες ΔΣΕ: 115 νεκροί και 50 περιστατικά κρυοπαγημάτων σε διάφορα στάδια.

Λάφυρα: 27 όλμοι με 4.080 βλήματα, 12 βαριά πυροβόλα και 6 πίατ (ΡΙΑΤ), 7.600 όπλα με 1.100.000 σφαίρες, 12 ασύρματοι και 5 ηλεκτρογεννήτριες, 10 αυτοκίνητα και 100 μεταγωγικά οχήματα, 600.000 οκάδες τρόφιμα και 400 στρατολογημένοι.
Τα παραπάνω μεταφέρθηκαν με δέκα ξεχωριστές μεταγωγικές αποστολές στην κεντρική διοίκηση στο στρατηγείο του Γράμμου [«Ριζοσπάστης», Κυριακή 27 Ιούνη 1999].
Οι αντάρτες κράτησαν το Καρπενήσι τρεις βδομάδες, φεύγοντας συντεταγμένα. Ο Διαμαντής είχε επιπλέον εκπονήσει και έναν ελιγμό αποχώρησης που αιφνιδίασε τον ΕΣ.

Στην Εφημερίδα των Ειδικών Δυνάμεων διαβάζουμε: «Στις 3 του μήνα (Φεβρουάριου), η Β' Μοίρα Καταδρομών με 3 Λόχους επιτέθηκε μέσα σε ακραίες καιρικές συνθήκες και ισχυρό ψύχος κατά της Μαύρης Ράχης, που κρατούσαν με πείσμα οι αμυνόμενοι (νότια του χωριού Δ. Φραγκίστα). Η κόπωση, ο καιρός και η ισχυρή αντίσταση των αμυνομένων είχαν σαν αποτέλεσμα τη μη επίτευξη της κατάληψης. Οι καταδρομείς έμειναν για λίγες μέρες στο Τρίκορφο προκειμένου να αναπληρώσουν δυνάμεις και ν’ ανεφοδιαστούν. Στις 7-2-49, μετά από αγώνα η Μαύρη Ράχη "έπεσε" και η Β ’ Μοίρα, σε συνδυασμό με ενέργεια της "αδελφής" Α' Μοίρας, άρχισε καταδίωξη προς το ύψωμα Προφήτη Ηλία Βίνιανης, το οποίο κατέλαβε την επόμενη μέρα. Παράλληλα, τα πρώτα τμήματα του Εθνικού Στρατού έμπαιναν στην πόλη, μετά την αποχώρηση των αντάρτικών δυνάμεων που κατόρθωσαν να διαρρεύσουν εκτός του κλοιού των αντιπάλων τους, με κατευθύνσεις διαφυγής δυτικά και νότια και όχι προς βορρά, όπως είχε εκτιμηθεί από τον Εθνικό Στρατό, με κατεύθυνση προς Προυσό και Ναυπακτία. Οι αντάρτες όμως είχαν κατορθώσει να ξεφύγουν. Εκτοτε συνέχισαν να καταδιώκονται χωρίς σταματημό! Το δόγμα του στρατού για τη διεξαγωγή του ανταρτοπόλεμου είχε αλλάξει! "Νυχθημερόν καταδίωξις"! Τμήματα ελαφριά και ταχυκίνητα χωρίς σταθερή βάση!» [Ιστορία Μονάδων Καταδρομών, ΓΕΣ/3ο ΕΠ

Μετά το Καρπενήσι οι δύο μεραρχίες του αποτραβήχτηκαν στα Αγραφα και στον Βάλτο, με σκοπό να τραβήξουν και να συμπτυχθοϋν στον Γράμμο. Επειτα από λίγο ο Διαμαντής διατάχθηκε να ξαναγυρίσει στη Ρούμελη. Ομως ο αγώνας πλέον στη Ρούμελη δεν είχε κανένα νόημα. Ο Διαμαντής είχε λίγες εκατοντάδες εξαντλημένους και πει- νασμένους μαχητές, με λίγα πυρομαχικά. Φεύγοντας είπε στον Τάσο Λευτεριά -παλιό αρχικαπετάνιο στην Κατοχή,

που τώρα ο Ζαχαρώδης τον περιόρισε στη διοίκηση ενός τάγματος- «Δεν θα με ξαναδείς, μωρέ Τάσο, το ξέρω! Μα θα πάω όπου με στέλνουν» [«Ελευθεροτυπία», Κυριακή 5 Μαρτίου 1978. Ματζώρος, σελ. 282L

Ο δεξιός τύπος πανηγυρίζει -με τον τρόπο του- για το τέλος του Διαμαντή ("Εμπρος" 22 Ιουνίου 1949)

Το δοξασμένο τέλος

Ο Διαμαντής αντιμετώπισε με τη θρυλική 2η Μεραρχία του νικηφόρα για τρεις ολόκληρους μήνες την εχθρική εκστρατεία και τελικά έπεσε στις 21 Ιουνίου 1949, «από προδοτικό βόλι» (Γ, Γούσιας, Ματζώρος, σελ. 281).

Ο Νίκος Μανιάς (Νικοτσάρας) θυμάται τις τελευταίες εκείνες ώρες. Η περιγραφή του είναι κοφτή, ακόμη θαρρείς λαχανιασμένη:

«Υστερα από πολλές περιπλανήσεις και πορείες μέσα σε περιοχή γεμάτη στρατό, βρεθήκαμε στα Αργύρια πιο κάτω. Βγάζουμε περιπολία. Το μέρος ήταν πιασμένο. Πάμε να περάσουμε. Μας βάζουν πυρά. Δεν πήραν κανέναν. Προχωρούμε. Κλεινόμαστε σ’ ένα ύψωμα κάτω χαμηλά στη ρεματιά. Ολη τη μέρα κάναμε χωσιά. Απέναντι έβαζαν φωτιές, έψαχναν, πυροβολούσαν. Εφαγαν τον τόπο. Δεν μας βρήκαν. Σαν νύχτωσε φεύγουμε σιγά σιγά και φτάσαμε στα Μάρμαρα. Ανατολικά είναι ένα αντέρεισμα που φτάνει μέχρι κάτω στη ρεματιά. Κολλήσαμε σαν βδέλλες. Ημασταν εγώ, ο Διαμαντής, ο Ηρακλής, ο Γιώργος Σαφάκας, ο Στέλιος Μασιάλας, ο Γιώργος Ραυτόπουλος, ο Ηλίας Μανούκας, ο Κώστας Κάραγιώργος, ο Θανάσης Κούμαρος, ο Θανάσης Σκαλτσάς, η Μαροϋλα Κάιλα, η Τασία, αδελφή του Βασίλη Σφήκα. Ολη νύχτα βαδίζουμε. Κατεβαίνουμε το αντέρεισμα. Πέφτουμε κάτω τη ρεματιά. Ξανανεβαίνουμε και βρισκόμαστε στο ίδιο μέρος. Νηστικοί. Εξαντλημένοι. Ρακένδυτοι. Η πλαγιά -Αη Γιάννης ονομάζεται- είναι δασωμένη, είχε μεγάλα και μικρά έλατα και ψηλές φτέρες. Τρυπώσαμε μέσα. Βγήκε ο ήλιος. Ηταν 21 του Ιούνη 1949. Βλέπουμε πέρα στο δρόμο στρατό με μεταγωγικά. Περνούσαν τη ρεματιά και τραβούσαν προς την Καστριώτισσα. Χαρήκαμε -“Άει, λέμε, Δεν θάρθουν σε μας”-

Αλλά μείναμε με τη χαρά! Αξαφνα βλέπουμε να σταματούν, να κάνουν μεταβολή και να γυρνάνε πίσω. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουμε τι έγινε. Κάποιος από μας έφυγε, πήγε παραδόθηκε και μαρτύρησε ότι ήμασταν εκεί Ηταν μια κοπέλα Ποια; Δεν θυμάμαι. “Κοιτάξτε να δείτε ποιος από μας λείπει!” είπε ο Διαμαντής. Ελειπε αυτή. Και προσθέτει: “Μας πρόδωσε!” […]
Δεν άργησαν να φτάσουν επάνω. Αρχισαν να φωνάζουν. “Παραδοθείτε! Να φάτε ψωμί! Να ζήσετε ήσυχα!”

Γίνεται μια πεταχτή σύσκεψη. Ο Διαμαντής, ο Ηρακλής, ο Ραφτόπουλος... Τι θα κάνουμε; Προς τα πάνω γεμάτο. Προς τα κάτω γεμάτο. Μόνη διέξοδος να πάρουμε δίπλα την πλαγιά. Κι αν ερχόντουσαν κι από τη μεριά της Καστριώτισσας θα πολεμούσαμε. Κι όσοι γλιτώσουμε. Έτσι θα κάνουμε!” είπε ο Διαμαντής, και με στέλνει με έναν άλλο 50 μέτρα πιο πέρα να ανιχνεύσω. “Τράβα εσύ Νίκο, να δεις από κει!” Αυτή ήταν η τελευταία του εντολή. Γυρνάω πίσω και αναφέρω. “Αρχηγέ, είναι κι από δω “.
Ωσπου να τα πω αυτά πλάκωσαν από πάνω. Επεσε πανικός. Μαζεμένοι μέσα στις φτέρες και γύρω στα ελατάκια, δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Οι περισσότεροι κάναμε τον κατήφορο. Την ώρα εκείνη ακούω έναν πυροβολισμό. Κι ένα ωχ! Μπορεί να σκότωσαν τότε τον Διαμαντή. Ποιος; Μπορεί αυτοί. Μπορεί κάποιος δικός μας. Δεν ξέρω. Αυτό ήταν το τέλος του παλληκαριού...» [Μαρτυρία Νίκου Μανιού (Νικοτσάρα), Ματζώρος, σελ. 295-296].

Δώδεκα πρώτοι ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα του καλοκαιριού του 1942 για τον Παρνασσό και δώδεκα στέκονταν τελευταίοι δίπλα στον αρχηγό τους, έτοιμοι να πεθάνουν. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε ο ακάματος, ο σεμνός και λιγομίλητος καπετάνιος, εκείνος που δεν τον έπιανε το μάτι των νεοσύλλεκτων ανταρτών και που τον «καταλάβαιναν» μόλις τους οδηγούσε στη μάχη και μετουσιωνόταν στον ήρωα καπετάνιο τους. Τον Καπετάν Διαμαντή. Τον «αχαμνό» γίγαντα της Ρούμελης!

Η «αθάνατη παρτίδα»



Ήταν 21 Ιουνίου του 1851 όταν ο Γερμανός σκακιστής Άντολφ Άντερσεν νίκησε τον Λάιονελ Κιζερίτσκι σε παρτίδα που θα μείνει στην παγκόσμια ιστορία ως «η αθάνατη παρτίδα».
Από την μία πλευρά του τραπεζιού, ο Άντερσεν ένας από τους καλύτερους σκακιστές στην εποχή του. Από την άλλη Λάιονελ Κιζερίτσκι, Γάλλος, που παρέδιδε μαθήματα σκάκι και φημιζόταν για τη δυνατότητά του να κερδίζει παρτίδες παραχωρώντας σημαντικά «κομμάτια», όπως για παράδειγμα τη Βασίλισσα.
Όμως την 21η Ιουνίου του 1851, κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος στο πλαίσιο τουρνουά στο Λονδία, ο Άντολφ Άντερσεν θα τον νικήσει με τον ίδιο τρόπο, καθώς θυσίασε τους δύο πύργους, τον αξιωματικό και τη βασίλισσά του, κάνοντας ματ με τα τρία κομμάτια που του είχαν μείνει, δύο άλογα και έναν αξιωματικό.
Ο Κιζερίτσκι φέρεται να ενθουσιάστηκε σε τέτοιο βαθμό από τις κινήσεις του Άντερσεν που κατέγραψε και τηλεγράφησε τις κινήσεις του στον σκακιστικό του σύλλογο στο Παρίσι. Το παιχνίδι δημοσιεύθηκε στο γαλλικό περιοδικό για σκάκι «La Régence», τον επόμενο μήνα, τον Ιούλιο του 1851.
Το 1855 ο διάσημος σκακιστής Ερνστ Φαλκμπερ θα δώσει στην παρτίδα το όνομα «αθάνατη» και με αυτόν τον τίτλο θα μείνει για πάντα στην παγκόσμια ιστορία του σκακιού. Η «αθάνατη παρτίδα» αποτελεί την εντυπωσιακότερη και αντιπροσωπευτικότερη καταγεγραμμένη παρτίδα του στυλ παιχνιδιού του 19ου αιώνα, που βασιζόταν στη γρήγορη ανάπτυξη και στην επίθεση.
Από το tvxs.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε

Ο Ιταλός illustrator Marco Melgrati πέρασε αρκετό καιρό παρατηρώντας τον κόσμο γύρω του… Έπειτα αποφάσισε να τον ζωγραφίσει, με τον δικό του απλό αλλά πλούσιο σε νόημα τρόπο.


Δεν χρειάζεται ένα θαύμα για να αλλάξεις δουλειά 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 1Να είσαι ο εαυτός σου 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 2Μια καινούργια γλώσσα; 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 3Κι αν;; 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 4Λύνεις τα προβλήματα σου με βάση τη λογική ή τη διαίσθηση; 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 5
Αγάπα τον εχθρό σου 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 6Αυτοδημιούργητος 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 7Ο σύγχρονος Νάρκισσος; 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 8Karma 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 9Η έμπνευση μπορεί να σου έρθει ανά πάσα στιγμή 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 10
Το σύμπαν μας 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 11ΠΡΟΣΕΧΕ! 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 12Μοντέρνα τέχνη 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 13Μάθε να αποχωρίζεσαι 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 14Αντιμετώπισε τον φόβο σου 10+5 Σκίτσα που δείχνουν σε τι τρελό κόσμο ζούμε - Εικόνα 15

Από το newside.gr

Όταν οι Μικρασιάτες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία και ζούσαν τον ρατσισμό στην Ελλάδα


Η πιο μαζική περίπτωση Ελλήνων προσφύγων που αναζήτησαν άσυλο στη Συρία, έλαβε χώρα αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή - Δείτε φωτογραφίες των ελληνικών προσφυγικών "κυμάτων" από το 1922 μέχρι το 1945


Κάποτε, στο διάβα της ιστορίας, ήταν οι Έλληνες εκείνοι που βρέθηκαν στο δρόμο της προσφυγιάς. Και η Συρία ήταν η χώρα που μας φιλοξένησε στο παρελθόν, πολλάκις.
Το 1882, κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης. Το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, στο πλαίσιο της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά και το 1939 όταν η περιοχή της Αλεξανδρέττας, μέρος της Μεγάλης Συρίας, προσαρτήθηκε στις επαρχίες της Τουρκίας.
Το εξώφυλλο από το παλαιστινιακό περιοδικό Χούνα Αλ Κουντς ( Εδώ Ιερουσαλήμ) - 11 Ιανουαρίου 1942. Λεζάντα κάτω από την φωτογραφία λέει "Διανομή τροφίμων και ρουχισμού στη Συρία στους πρόσφυγες που έφτασαν από την Ελλάδα":
Η πιο μαζική περίπτωση Ελλήνων προσφύγων που αναζήτησαν άσυλο στη Συρία, έλαβε χώρα αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Μερικές χιλιάδες, από τις εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που ξεριζώθηκαν από τη Μικρασία το δεύτερο εξάμηνο του 1922 και τις αρχές του 1923, κατέφυγαν στη Συρία, την ώρα που συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις στη Λοζάνη για την ανταλλαγή πληθυσμών.
Η οθωμανοκρατούμενη περιοχή της Συρίας (περιλάμβανε, εκτός από τη σημερινή, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και την Υπεριορδονία) είχε καταληφθεί ως εχθρικό έδαφος, ενώ διαρκούσε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος από αγγλογαλλικά στρατεύματα, αφού ο Σουλτάνος είχε ταχθεί με την πλευρά των Κεντρικών Δυνάμεων.
Μετά τη λήξη του πολέμου οι Γάλλοι έγιναν κύριοι της Δαμασκού, αντικαθιστώντας τους Άγγλους και "προλαβαίνοντας" την Αραβική Άνοιξη. Με τη συμφωνία του Σαν Ρέμο (1920) νομιμοποιήθηκε η γαλλική στρατιωτική παρουσία σε Συρία - Λίβανο στο όνομα της Κοινωνίας των Εθνών. Εκεί κατέφυγαν για προστασία χιλιάδες Έλληνες, καθώς η χώρα θα αποτελούσε για εκείνους έναν "ενδιάμεσο σταθμό".
Παρόλα αυτά, η περίοδος αυτή δεν ήταν καλή για τους Έλληνες πρόσφυγες της Συρίας και για τους πρόσφυγες γενικότερα. Η Γαλλία βομβάρδισε τη Δμασκό κατά την αραβική επανάσταση του 1925. Οι Αμερικανοί έστειλαν βοήθεια για τους πρόσφυγες, με τον Ερυθρό Σταυρό να στέλνει συνολικά 30 εκατομμύρια δολάρια, εκ των οποίων τα 3 διατέθηκαν για τους Έλληνες πρόσφυγες στη Συρία μέχρι το τέλος του καλοκαιριού του 1923.
"12.000 Έλληνες τράφηκαν από τους Αμερικανούς":
Όταν οι Έλληνες έβρισκαν καταφύγιο στο Χαλέπι της Συρίας
Όταν οι Έλληνες έβρισκαν καταφύγιο στο Χαλέπι της Συρίας  LIBRARY OF CONGRESS
Μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού του 1923, τα τρόφιμα από τους διάφορους φιλανθρωπικούς οργανισμούς είχαν τελειώσει και η κατάσταση για τους πρόσφυγες περιγραφόταν ως "τραγική και επισφαλής".
Συνολικά, στο Χαλέπι και στη Συρία βρέθηκαν το μετά το '22 πάνω από 15.000 Έλληνες. Ακόμη 2.000-3.000 βρίσκονταν στη Βηρυτό.
Από το 1917 στη Δαμασκό είχε άλλωστε δημιουργηθεί σύλλογος Ελλήνων και ο πρώτος πυρήνας της ελληνικής χριστιανικής κοινότητας.
Έλληνες φεύγουν από την έρημο του Σινά για τη νέα τους πατρίδα. Την Ελλάδα:
Όταν οι Μικρασιάτες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία και ζούσαν τον ρατσισμό στην Ελλάδα
 LIBRARY OF CONGRESS
Από τη Μέση Ανατολή, στη Σάμο, 1948. Επανένωση οικογενειών:
Όταν οι Μικρασιάτες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία και ζούσαν τον ρατσισμό στην Ελλάδα
 LIBRARY OF CONGRESS
Το δεύτερο μεγάλο προσφυγικό κύμα Ελλήνων έφτασε στη Συρία μετά την προσάρτηση της Αλεξανδρέττας στην Τουρκία. Η Αλεξανδρέττα ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον 16ο αιώνα μέχρι το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ανεξαρτητοποιήθηκε το 1918 και τέθηκε και αυτή υπό γαλλική κατοχή.
Έλληνες από την Αλεξανδρέττα φεύγουν για τη Συρία:
Όταν οι Μικρασιάτες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία και ζούσαν τον ρατσισμό στην Ελλάδα
 LIBRARY OF CONGRESS
Όταν οι Μικρασιάτες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία και ζούσαν τον ρατσισμό στην Ελλάδα
 LIBRARY OF CONGRESS
Το 1938 τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στην περιοχή με την επαρχία Χατάι, όπως ονομάστηκε, να ενσωματώνεται στην τουρκική επικράτεια.
Το 1939-1940 υπολογίζεται ότι ένας πληθυσμός περίπου 50.000 ανθρώπων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιοχή. Απ' αυτούς 11.000-12.000 ήταν Ελληνες και 26.000-27.000 Αρμένιοι.
Αύγουστος του 1939:
Όταν οι Μικρασιάτες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία και ζούσαν τον ρατσισμό στην Ελλάδα
 LIBRARY OF CONGRESS
Οι περισσότεροι Έλληνες κατέφυγαν τότε στη Δαμασκό και στο Χαλέπι, ενισχύοντας τις υπάρχουσες ελληνικές κοινότητες.
Όταν οι Μικρασιάτες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία και ζούσαν τον ρατσισμό στην Ελλάδα
 LIBRARY OF CONGRESS
Οι περισσότεροι Έλληνες πρόσφυγες της Συρίας άρχισαν να φεύγουν σταδιακά μετά το 1925 για την Ελλάδα, όπου έγιναν θύματα επιθετικής συμπεριφοράς και στάσης από τους συμπατριώτες τους.

Από την αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη:


"Έμενε ο κόσμος στα βαγόνια των σιδηροδρόμων. Έμενε εκεί που είχε καμιά αποθήκη εγκαταλειμμένη. Τσαντήρια κάνανε. Καταστροφή, μεγάλη καταστροφή. Να μην ξαναδούν τα μάτια μας τέτοια πράγματα. Το τι τραβήξανε αυτοί οι άνθρωποι δεν λέγεται. Ατιμαστήκανε. Γίνανε χάλια, χάλια, χάλια. Άσε που ήταν ατιμασμένοι από κει με τους Τούρκους που τους καταδιώκανε.
Και κατόπιν εδώ που ήρθανε τα ίδια. Προσπαθήσανε, κάνανε χίλια δυό να βρίσκουνε το ψωμί τους, μέχρι να βρουν ένα σπίτι να κάτσουνε. Αν ένας πατέρας είχε πέντε-έξη παιδιά και κορίτσια, άλλα άρπαγε ο ένας από δω, άλλα ο άλλος από κει. Καταστροφή μάνα μου…
Και οι ντόπιοι δεν τους έβλεπαν με καλό μάτι. Αλλά τους βρίζανε. Χίλια δυό. Φύγετε από δω ρε! Πηγαίνετε παρά πέρα. Δεν τους κοιτάζανε. Δεν είχαν την αγάπη να πουν για στάσου, συγγενείς μας είναι, Έλληνες πραγματικοί. Να τους αγκαλιάσουμε. Δεν έγινε αυτό το πράμα, εγώ δηλαδή τι είδα. Μπορεί αλλού. Ήθελαν να τους κλέψουνε οι κλεφταράδες που ήταν εδώ πέρα. Ν’ αρπάξουν ό,τι είχαν. Να τους κλέψουνε, να τους γελάσουνε. Απατεώνες".
Το 2014, ο Νταμιάν Μακόν Ουλάντ, ανταποκριτής της εφημερίδας "Irish Times" στην Αθήνα έγραφε στον ιστότοπό του:
"Όπως και σύροι πρόσφυγες στο Σύνταγμα δεν θέλουν να παραμείνουν στην Ελλάδα, οι έλληνες πρόσφυγες το 1923 δεν ήθελαν να είναι στη Συρία. Ήθελαν να φτάσουν στην Ελλάδα, μια χώρα που οι περισσότεροι δεν είχαν δει ποτέ αλλά ήλπιζαν ότι τουλάχιστον εκεί θα βρίσκονταν εκτός κινδύνου".
Δυστυχώς, από το 2014 μέχρι σήμερα, δεν έχουν αλλάξει πολλά...

Ο Γκάρφιλντ έγινε 40 χρόνων

Ο Γκάρφιλντ έγινε 40 χρόνων

Ποιος δεν έχει διασκεδάσει με τον αντιήρωα Γκάρφιλντ. Τον γάτο που εφέτος γιορτάζει τα 40ά γενέθλιά του και μετρά πολλά χρόνια επιτυχίας.

Ποιος θα το έλεγε ότι ένας χοντρός και τεμπέλης γάτος θα γινόταν κάποτε σταρ παγκοσμίου φήμης. Πριν από 40 χρόνια, στις 19 Ιουνίου 1978, ο πυρόξανθος γάτος του Αμερικανού Τζιμ Ντέιβις είδε το φως της δημοσιότητας. Περίπου 40 εφημερίδες τύπωσαν τις ιστορίες του. Μάλιστα, όταν μια εφημερίδα από το Σικάγο αποφάσισε έπειτα από λίγο καιρό να μην τις δημοσιεύει πια, οι αντιδράσεις των αναγνωστών ήταν τόσο έντονες, που γρήγορα οι υπεύθυνοι άλλαξαν γνώμη.

Καθημερινά οι ιστορίες του Γκάρφιλντ τυπώνονται σε περίπου 2.400 εφημερίδες σε 80 χώρες και 40 γλώσσες, δίνοντάς του ένα κοινό περίπου 200 εκατομμυρίων ανθρώπων. Το 2002 μπήκε και στο βιβλίο Γκίνες λόγω της μεγάλης του επιτυχίας. Πρόκειται για ένα πραγματικό φαινόμενο στον χώρο των μίντια.

Όταν μεγαλώνεις με 25 γάτες

Από την ταινία Garfield: The Movie που κυκλοφόρησε το 2004 στους κινηματογράφους
Από την ταινία Garfield: The Movie που κυκλοφόρησε το 2004 στους κινηματογράφους
Την ίδια επιτυχία είχαν και τα βιβλία του χοντρού γάτου που πούλησαν 200 εκατ. αντίτυπα. Πριν από 10 χρόνια ξεκίνησε και η σειρά «Garfield Show» -αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια ακολούθησαν 130 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Την επιτυχία του γάτου, που λατρεύει τα λαζάνια, ολοκληρώνουν οι κινηματογραφικές ταινίες και τα προϊόντα merchandising, όπως μπλουζάκια, καπέλα, φλιτζάνια, μπρελόκ, κουμπαράδες κ.λπ. Συνολικά πωλούνται περισσότερα από 5.000 προϊόντα με τη φάτσα του Γκάρφιλντ.

Ο πνευματικός πατέρας του γάτου, ο Τζιμ Ντέιβις, μεγάλωσε σε μια φάρμα στην επαρχία της Ιντιάνα στις ΗΠΑ. Εκεί ζούσε με τους γονείς, τον  νεότερο αδελφό του και περίπου 25 γάτες - κάτι που προφανώς τον επηρέασε. Συχνά έπρεπε να μένει μέσα στο σπίτι, διότι έπασχε από άσθμα. Και έτσι, για να περνά την ώρα του, σχεδίαζε.

Γκάρφιλντ και Όντι

Το πρώτο του κόμικ κυκλοφόρησε το 1972 με τίτλο «Gnorm Gnat» - πρωταγωνιστής ήταν ένα κουνούπι. Αλλά, εκείνο το κόμικ δεν γνώρισε επιτυχία.

Εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλά καρτούν με σκύλους και καθώς είχε μεγαλώσει με γάτες, δημιούργησε την ιστορία με έναν έξυπνο και χοντρό γάτο. Το όνομά του προέκυψε από τον παππού του σχεδιαστή, Τζέιμς Γκάρφιλντ Ντέιβις.

«Ο Γκάρφιλντ είναι ένας αντιήρωας» είχε πει κάποτε ο Ντέιβις. «Λέει και κάνει όλα αυτά που θα ήθελαν να πουν και να κάνουν πολλοί, αν ήξεραν ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες». Όποιος αγαπά λοιπόν τον Γκάρφιλντ, αγαπά και τον εαυτό του.

Πηγή: DW

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Πέταξαν κόκκινη μπογιά στο σούπερ μάρκετ όπου σκοτώθηκε υπάλληλος

Από το zoygla και το Athens Indymedia:
Επίθεση με κόκκινες μπογιές πραγματοποίησαν άγνωστοι χθες σε σούπερ μάρκετ στη συμβολή των οδών Νέας Εθνικής Οδού Πατρών-Κορίνθου και Αμερικής.

Συνεργεία μετέβησαν στο σημείο προκειμένου να αποκαταστήσουν τις ζημιές που προκάλεσαν οι άγνωστοι.


Όπως αναφέρει το tempo24.news, στο συγκεκριμένο κατάστημα βρήκε τραγικό θάνατο εν ώρα εργασίας ένας 58χρονος υπάλληλος, πατέρας δύο παιδιών, όταν έπεσε από ύψος τριών μέτρων, από ψυγείο όπου εργαζόταν.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ:

Τη Δευτέρα 18 Ιούνη πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με κόκκινη μπογιά και με αναγραφή συνθημάτων στην πρόοσψη των κτιρίων, στα συνολικά 6 καταστήματα που διαθέτει η ΑΒ Βασιλόπουλος στην πόλη της Πάτρας.΄Εκτός από το κατάστημα της οδού Αμερικής όπου έχασε τη ζωή του  56χρονος, την ίδια παρέμβαση πραγματοποιήσαμε και στα ΑΒ της Αγίας Σοφίας, της Ακτής Δυμαίων, των Ζαρουχλαιϊκων, της Ακρωτηρίου στην Οβρυά, καθώς και στο ΑΒ city στην Παπαφλέσσα.
Ήταν ένας ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη του 56χρονου εργάτη που την περασμένη Πέμπτη έχασε τη ζωή του στα κάτεργα της συγκεκριμένης εταιρείας, όταν υποχώρησε το δάπεδο στο οποίο βρισκόταν και έπεσε από ύψος 3,5 μέτρων. 

Η διεύθυνση του καταστήματος, αντιλαμβανόμενη μόνο τη λογική του κέρδους, δεν είχε ούτε τη στοιχειώδη “ευαισθησία’’ να κλείσει το κατάστημα μετά τον τραγικό θάνατο του εργαζόμενου, ενώ και την επόμενη μέρα το έκλεισε μόνο μετά τις 4 το απόγευμα, για να μπορέσουν οι συνάδελφοί του να πάνε στην κηδεία του. Μάλιστα, τις επόμενες μέρες δεν δίστασε να διαδώσει πως ο θάνατος του 56χρονου οφειλόταν σε ανακοπή καρδιάς που υπέστη, θέλοντας να αποποιηθεί τις σοβαρότατες και αποκλειστικές ευθύνες της λόγω της έλλειψης μέτρων ασφαλείας.

Η ιατροδικαστική έκθεση έδειξε ξεκάθαρα πως ο θάνατος οφείλεται σε κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που ο 56χρονος υπέστη κατά την πτώση του, διευρύνοντας έτσι τον μακρύ κατάλογο των δολοφονημένων εργατών για τα κέρδη των αφεντικών, εναν κατάλογο που ανομάζουν εργατικά "ατυχήματα και έχει προκαλέσει βαρύτατους τραυματισμούς σε εργαζόμενους και πολλές φορές τους έχει στερήσει και την ίδια τη ζωή τους.

Άλλωστε, είναι εδώ και χρόνια γνωστό πως η εργοδοσία στον «ΑΒ Βασιλόπουλο» (που πλειοψηφικά ανήκει στον βελγικό όμιλο αλυσίδων supermarkets Delhaize) ακολουθεί πολιτική ανακύκλωσης των εργαζομένων ώστε να μειώνει το εργατικό κόστος (μισθούς, ένσημα, επιδόματα κ.α.) και να δημιουργεί συνθήκες κάτεργου με εντατικοποιημένη εργασία, περικοπές δικαιωμάτων και ταπεινώσεις.
Να δώσουμε ταξική απάντηση στο θάνατο που μας επιφυλάσσουν! 

Απέναντι στη γενικευμένη τρομοκρατία και καταστολή, στις συνθήκες σκλαβιάς και εξαθλίωσης που επιβάλλουν το κράτος και τα αφεντικά στους χώρους δουλειάς, υπάρχει κι άλλος δρόμος. Ο δρόμος της οργάνωσης των εργαζομένων, της αντίστασης, της διεκδίκησης και του κοινωνικού-ταξικού αγώνα. Παρόλο που αυτή η επιλογή μπορεί να φαντάζει δύσκολη, ειδικά στις σημερινές συνθήκες, είναι η μόνη που μπορεί να δώσει προοπτική στους αγώνες μας και να τους κάνει νικηφόρους, σπάζοντας το ευρύτερο κλίμα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και ασυδοσίας.
ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ! ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ!
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ “ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ” ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΑΜΕΡΙΚΗΣ & ΝΕΟ ΔΡΟΜΟ
ΠΕΜΠΤΗ 21 ΙΟΥΝΗ, 18.00
 αναρχική ομάδα "δυσήνιος ίππος" - μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

ΔΙΑΦΟΡΑ Ξέρετε τι θα συμβεί αν ρίξετε τσιμέντο μέσα σε μια μυρμηγκοφωλιά; Ούτε εμείς μέχρι που είδαμε αυτό!





Ξέρετε τι θα συμβεί αν ρίξετε τσιμέντο μέσα σε μια μυρμηγκοφωλιά; Ούτε εμείς μέχρι που είδαμε αυτό!
Εσείς γνωρίζετε πως είναι μια μυρμηγκοφωλιά στο εσωτερικό της; Αυτό ακριβώς πρόκειται να ανακαλύψετε! Επιτρέψτε μας όμως να σας προετοιμάσουμε: είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!
Ρίχνοντας τσιμέντο σε μια υπόγεια μυρμηγκο-πόλη, οι επιστήμονες το άφησαν να στεγνώσει και στη συνέχεια πήραν τα εργαλεία τους και… βουρ για εξερεύνηση!

Από το face24.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Τα πρώτα κατοικήσιμα 3D εκτυπωμένα σπίτια



Η ολλανδική πόλη Αϊντχόφεν πρόκειται να είναι η πρώτη στον κόσμο που διαθέτει κατοικήσιμα σπίτια εκτυπωμένα από έναν 3D εκτυπωτή – μια καινοτομία που πιστεύεται ότι θα φέρει επανάσταση στον κατασκευαστικό κλάδο.

Από τις πρώτες πέντε νέες κατοικίες που θα τεθούν στην αγορά ενοικίασης το επόμενο έτος, η μικρότερη, έχει δύο υπνοδωμάτια και έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον 20 οικογενειών, μόλις μία εβδομάδα μετά την επίσημη ανακοίνωσή τους.
Η εναλλακτική μέθοδος χτισίματος κατοικιών θα μειώσει το κόστος και τις περιβαλλοντικές ζημιές μειώνοντας την ποσότητα τσιμέντου που χρησιμοποιείται, δήλωσε ο Rudy van Gurp, διευθυντής της κατασκευαστικής εταιρείας που έχει αναλάβει το έργο.
Ο τρισδιάστατος εκτυπωτής που χρησιμοποιείται είναι ουσιαστικά ένας τεράστιος ρομποτικός βραχίονας που στρώνει ένα ειδικά διαμορφωμένο τσιμέντο, που λέγεται ότι έχει την υφή χτυπημένης κρέμας.
Perierga.gr - Τα πρώτα κατοικήσιμα 3D εκτυπωμένα σπίτια στην Ολλανδία
Το τσιμέντο είναι «τυπωμένο» σύμφωνα με το σχεδιασμό ενός αρχιτέκτονα, προσθέτοντας το ένα στρώμα πάνω στο άλλο για να δημιουργηθεί ένας τοίχος και να αυξηθεί η αντοχή του. «Δεν χρειαζόμαστε τα καλούπια που χρησιμοποιούνται στη δημιουργία σπιτιών που κατασκευάζονται με τσιμέντο σήμερα, και έτσι δεν θα χρησιμοποιήσουμε περισσότερο τσιμέντο από ό, τι είναι απαραίτητο», δήλωσε ο Van Gurp.
Μόνο οι εξωτερικοί και εσωτερικοί τοίχοι του πρώτου από τα νέα πέντε σπίτια θα κατασκευαστούν χρησιμοποιώντας τον εκτυπωτή. Μέχρι να κατασκευαστεί το πέμπτο από τα σπίτια – αποτελούμενο από τρεις ορόφους και τρία υπνοδωμάτια – οι ειδικοί ευελπιστούν ότι οι σωλήνες αποστράγγισης και οι υπόλοιπες απαραίτητες εγκαταστάσεις θα γίνονται επίσης χρησιμοποιώντας τον εκτυπωτή.
Η χρήση της τρισδιάστατης εκτύπωσης ανοίγει επιπλέον τη δυνατότητα τοποθέτησης ασύρματων αισθητήρων απευθείας στους τοίχους των κατοικιών, ώστε να δημιουργείται ένα «έξυπνο σπίτι», ενσωματώνοντας όλα τα απαραίτητα χειριστήρια φωτισμού, θέρμανσης και ασφάλειας.
Οι σχεδιαστές περιγράφουν τις συγκεκριμένες κατασκευές ως «ακανόνιστα μπλοκ στο πράσινο τοπίο». Κι αυτό γιατί η 3D εκτύπωση επιτρέπει την κατασκευή κτιρίων «σχεδόν οποιουδήποτε σχήματος… ενώ το παραδοσιακό σκυρόδεμα είναι πολύ πιο άκαμπτο».
Ο Van Gurp δήλωσε, ακόμα, ότι η ομορφιά της τρισδιάστατης εκτύπωσης έγκειται στο ότι οι άνθρωποι θα μπορούν εγκαίρως να κατασκευάσουν σπίτια που ταιριάζουν στα δικά τους γούστα.
Τα πέντε σπίτια – που κατασκευάζονται διαδοχικά στην περιοχή Μερχόφεν, κοντά στο αεροδρόμιο του Αϊντχόφεν, θα ολοκληρωθούν μέχρι τα μέσα του 2019. Ο Van Gurp πιστεύει ότι η χρήση τρισδιάστατων εκτυπωτών στην κατασκευή κατοικιών θα αρχίσει να χρησιμοποιείται κατά κόρον μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.
Από το perierga.gr

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Μια επισήμανση - Το διαδίκτυο "γλεντάει" με τον ναζιστή Μπαρμπαρούση

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ:

Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο αλλά αξίζει να το σημειώσουμε. Κατά καιρούς έχουν δει την δημοσιότητα τι επακολούθησε όταν δεν σταμάτησαν άτομα σε τροχονομικό έλεγχο.
Μάλιστα μια ανάρτησή μας την οποία τιτλοφορούσαμε «Ήθελαν να τους σκοτώσουν επειδή δεν σταμάτησαν στο μπλόκο», αναφερόμαστε στα αποτελέσματα μιας καταδίωξης που προέκυψε, όταν δυο ανήλικα παιδιά που επέβαιναν σε μηχανάκι, δεν υπάκουσαν για να ελεγχθούν από μπάτσους, στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Από κει και πέρα μας φαίνεται κάπως "περίεργα" τα δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι "είναι χωρίς αποτέλεσμα το ανθρωποκυνηγητό που έχει εξαπολύσει η αστυνομία για τον εντοπισμό και την σύλληψη του βουλευτή, Κώστα Μπαρμπαρούση", ο οποίος "ξέφυγε από τα μπλόκα της Αστυνομίας στην Αιτωλοακαρνανία, ενώ είναι καταζητούμενος για προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας".

 Πάντως οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης έχουν πάρει "φωτιά" και οι χρήστες τους δίνουν ρεσιτάλ με ευφάνταστες φωτογραφικές συνθέσεις και καυστικά σχόλια για τον ναζιστή βουλευτή.

Ενα μικρό δείγμα: