Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!


Για τον μέσο καταναλωτή, η συσκευασία τροφίμων δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απαραίτητο αντικείμενο που κρατά τα προϊόντα τους ασφαλή. Οι συσκευασίες δεν είναι συνήθως για θαυμασμό αφού καταλήγουν στον κάδο των αχρήστων. Αλλά όπως μπορείτε να δείτε στη συνέχεια υπάρχουν πρωτότυπες και ευφάνταστες συσκευασίες που όχι μόνο ταιριάζουν απόλυτα με τα προϊόντα που φιλοξενούν αλλά επικοινωνούν κιόλας ένα μήνυμα στον καταναλωτή ή μπορούν να χρησιμεύσουν για κάτι άλλο. Ο κατάλογος που ακολουθεί περιέχει μια μεγάλη ποικιλία έξυπνων σχεδίων που βοηθά να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τη συσκευασία των τροφίμων, από καπάκια γιαουρτιού που μετατρέπονται σε κουτάλια, σε ετικέτες μπουκαλιών μπύρας που γίνονται origami μέχρι θήκες κρασιών που λειτουργούν ως σπιτάκια πουλιών… Ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο έξυπνη;
1. Θήκες τσαγιού… χρυσόψαρα
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
2. Ξύλινη θήκη κρασιού που γίνεται σπιτάκι πουλιών
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
3. Ετικέτα γάλακτος… οριγκάμι
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
4. Πακέτο για μακαρόνια με δόσεις
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
5. Ζυμαρικά
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
6. Κουτί γάλακτος που αλλάζει χρώμα όσο πλησιάζει στην ημερομηνία λήξης του
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
7. Κουτί με σοκολατάκια
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
8. Θήκη τσαγιού-λουλούδι
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
9. Πίτσα με “πιατάκι”
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!
10. Κύπελλο για χυμό
perierga.gr - Ασυνήθιστες συσκευασίες τροφίμων!

Σχόλιο για την καταδικαστική απόφαση σε βάρος της Ηριάννας Β. Λ.


Την καταδικαστική απόφαση σε βάρος της Ηριάννας Β. Λ. καταγγέλλει με σχόλιό του το Γραφείο Τύπου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ.
Το σχόλιο αναφέρει:
«Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη, βαριά καταδικαστική απόφαση σε βάρος της Ηριάννας Β. Λ., υποψήφιας διδάκτορος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, με μια άδικη κατηγορία, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία.
Η οργάνωση της πάλης για ζωή με σύγχρονα δικαιώματα, μέσα από ένα δυνατό εργατικό - λαϊκό κίνημα, είναι η μόνη απάντηση στην πολιτική που τσακίζει τη νεολαία και που πάει χέρι - χέρι με ένα πλέγμα νόμων και μηχανισμών καταστολής».
Υπενθυμίζεται ότι η περιπέτεια της Ηριάννας Β. Λ. είχε αρχίσει το 2011 όταν είχε προσαχθεί στη ΓΑΔΑ, μετά από εισβολή των ΕΚΑΜ σε σπίτι υπόπτου για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» (ΣΠΦ), στο οποίο είχε περάσει τη νύχτα. Δύο χρόνια αργότερα (2013) συνελήφθη και κατηγορήθηκε ως μέλος της ΣΠΦ και για οπλοκατοχή με βάση ένα μερικό δείγμα DNA σε γεμιστήρα εκτός όπλου.
Πριν λίγες μέρες το δικαστήριο, παρά την έλλειψη αδιάσειστων αποδεικτικών στοιχείων, την έκρινε ένοχη και την καταδίκασε σε 13 χρόνια φυλάκισης.
Από το  902gr.

Πώς οι εταιρείες κατασκοπεύουν τους εργαζόμενους

Αναζητώντας τρόπους αύξησης της παραγωγικότητας, οι εταιρείες στρέφονται στην τεχνολογία, η οποία με τη σειρά της αναπτύσσει όλο και πιο εξελιγμένους τρόπους προκειμένου να εξυπηρετήσει τους πελάτες της. Τι ζητούν οι εταιρείες; Λύσεις για συνεχή παρακολούθηση των εργαζομένων τους.  
Εάν έχετε την αίσθηση ότι κάποιος σας παρακολουθεί στη δουλειά, το πιθανότερο είναι ότι έχετε δίκιο. Αλλά τελικά, πόσο αποτελεσματική είναι η τακτική αυτή;
Ο τρόπος με τον οποίο οι εταιρείες παρακολουθούν τους εργαζομένους έχει πάει πολύ παραπέρα από τις κάμερες που καταγράφουν την είσοδο και έξοδο από το κτίριο όπου στεγάζεται ο χώρος εργασίας. 
Η εξέλιξη της τεχνολογίας και η όλο και μεγαλύτερη ανάγκη για συγκέντρωση (προσωπικών) δεδομένων έχει τροφοδοτήσει την αγορά με συσκευές οι οποίες καταγράφουν τις κινήσεις των εργαζομένων, τη φυσική τους κατάσταση, ακόμη και τον ύπνο τους. Όλα αυτά βεβαίως, στο όνομα της παραγωγικότητας.
Όπως γράφει το BBC, η Humanyze, μία start-up, με έδρα τη Βοστόνη, προμηθεύει τις εταιρείες με εξελιγμένες ταυτότητες προσωπικού, οι οποίες διαθέτουν ενσωματωμένους μετρητές βιομετρικών δεδομένων
Αυτό σημαίνει ότι καταγράφονται τα πάντα: Από τις κινήσεις και συζητήσεις μέσα στο γραφείο, μέχρι τη διάρκεια των συνομιλιών, ακόμη και τον τόνο της φωνής
«Ανθρώπινα analytics»
Όπως είχε δηλώσει λίγους μήνες πριν ο διευθύνων σύμβουλος Ben Waber στο Techworld τα μικρόφωνα που βρίσκονται μέσα σε αυτές τις ταυτότητες, μπορούν να επεξεργαστούν φωνητικές πληροφορίες -τον τόνο και την ένταση της φωνής, την ταχύτητα του λόγου. Με αυτόν τον τρόπο οι εταιρείες παρακολουθούν ποιός κατορθώνει να κυριαρχήσει, να επιβληθεί -ή όχι- σε μία συνομιλία. 
Η εταιρεία διατείνεται ότι με αυτούς τους «τρόπους» έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τον παραδοσιακό ρόλο των συμβούλων διαχείρισης. Σύμφωνα με τον Humanyze, τα «ανθρώπινα analytics», βοηθούν στην καταμέτρηση όλων όσων απασχολούν μια εταιρεία, από το πόσο συχνά διαταράσσονται οι σχέσεις των εργαζόμενων μέχρι πόσο αποτελεσματικά είναι τα προγράμματα ποικιλομορφίας και ένταξης που υιοθετούν. 
OccupEye στα γραφεία της Daily Telegraph
Πώς αισθάνονται οι άνθρωποι για τις συσκευές εντοπισμού; 
Πριν από έναν χρόνο, οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας Daily Telegraphαντέδρασαν έντονα όταν έμαθαν ότι, τα αφεντικά αποφάσισαν να βάλουν στα γραφεία τους συσκευές παρακολούθησης.
Το OccupEye είναι ένας σένσορας που διαθέτει αισθητήρα ο οποίος μετρά τη θερμότητα του σώματος και πληροφορεί την εταιρεία για το πότε οι εργαζόμενοι είναι στο γραφείο και πόσο συχνά σηκώνονται και (μετα)κινούνται! 
Μετά από παρέμβαση της Εθνικής Ένωσης Δημοσιογράφων, οι αισθητήρες αφαιρέθηκαν. «Το δικαίωμα να ζητείται η γνώμη των εργαζομένων για τις νέες διαδικασίες που αφορούν τα δεδομένα αυτά, είναι νομικά κατοχυρωμένο» δήλωσε τότε ο βοηθός γραμματέας Seamus Dooley. «Το NUJ θα αντισταθεί στην επιτήρηση του Big Brother στις αίθουσες σύνταξης». 
Σε αχαρτογράφητα νερά 
Οι εταιρείες έχουν ήδη τη δυνατότητα να παρακολουθούν τα e-mails και τις τηλεφωνικές συνομιλίες των εργαζομένων τους. Και όσο η τεχνολογία εξελίσσεται, τόσο οι εταιρείες αποκτούν μεγαλύτερες δυνατότητες παρακολούθησης τους. Οι πρωτοφανείς πλέον τρόποι εγείρουν όλο και πιο πολλές ανησυχίες για την προστασία της ιδιωτικής ζωής.
Η χρήση κινητών τηλεφώνων και φορητών υπολογιστών για επαγγελματικούς λόγους έχει εκτοξευθεί (έρευνα της αμερικανικής ασφαλιστικής εταιρείας TrustLook διαπίστωσε ότι αυτό συμβαίνει σε ποσοστό το 70%). 
Η πρακτική, γνωστή ως BYOD, «φέρνετε τη δική σας συσκευή», βοηθά τις εταιρείες να μειώσουν το κόστος. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι πολιτικές ασφάλειας εταιρικών δεδομένων δίνουν τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να βλέπουν πληροφορίες από τις προσωπικές συσκευές των συνεργατών τους. 
Σε εργασίες κατά τις οποίες οι υπάλληλοι υποχρεώνονται εκ των πραγμάτων σε πολλές ώρες οδήγησης, το GPS και οι σένσορες στα κινητά τηλέφωνα, δίνουν τη δυνατότητα εντοπισμού της θέσης τους, ακόμη και της οδηγικής συμπεριφοράς τους. 
Οι εταιρείες από την πλευρά τους λένε ότι τα στοιχεία αυτά βοηθούν στη βελτίωση των επιδόσεων: Σε μελέτη του 2012 που διενήργησε η εταιρεία τεχνολογίας Aberdeen Group, το 45% των εταιρειών δήλωσε ότι οι τεχνικές παρακολούθησης αποτελούν βασική στρατηγική για τη βελτίωση των υπηρεσιών. 
Αλλά, δεν είναι μόνο τα κινητά και τα laptops που πηγαίνουμε στο γραφείο. 
Το Fitbit, μια συσκευή σαν βραχιολάκι που καταγράφει τη φυσική κατάσταση των εργαζομένων εκτόξευσε την παρακολούθηση στον χώρο εργασίας.
Η ερευνητική - συμβουλευτική εταιρεία ABI Research προβλέπει ότι μέχρι το 2020, μόνο στις ΗΠΑ, οι εργοδότες θα ζητήσουν για τους υπαλλήλους τους 44 εκατ. τέτοιες συσκευές
Γιατί οι εταιρείες κατασκοπεύουν τους εργαζόμενους 
Παρά το γεγονός ότι η διαδικασία παρακολούθησης στον χώρο εργασίας καταγράφει τη δραστηριότητα των εργαζομένων λεπτό προς λεπτό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους, οι εταιρείες επιμένουν ότι η παρακολούθηση στοχεύει στη βελτίωση της αποτελεσματικότητας, της προστασίας και της παραγωγικότητας.
Οι αισθητήρες OccupEye δεν μπορούν να προσδιορίσουν ποιος κάθεται σε ένα συγκεκριμένο γραφείο ή τι κάνει, λέει ο Neil Steele, διευθυντής πωλήσεων και μάρκετινγκ στη Cad-Capture, μητρική της OccupEye και εξηγεί ότι οι αισθητήρες είναι χρήσιμοι σε επιχειρήσεις που εφαρμόζουν το hot-desk programme, όταν δηλαδή οι υπάλληλοι δεν έχουν γραφείο στον χώρο εργασίας.
Επίσης, για τις μεγάλες επιχειρήσεις, η πρόσβαση στα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και στις τηλεφωνικές συνομιλίες των εργαζομένων λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας, καθώς η παρακολούθηση μπορεί να αποτρέψει τυχόν συγκρούσεις συμφερόντων, διαρροή (μετά αμοιβής) εμπιστευτικών πληροφοριών, ή ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να βλάψει τη φήμη μιας εταιρείας. 
Η προστασία της φήμης μπορεί να θεωρηθεί ως ένας τρόπος προστασίας εσόδων. Η πολυεθνική εταιρεία παροχής επαγγελματικών υπηρεσιών Deloitte διαπίστωσε ότι το 41% των επιχειρήσεων αντιμετωπίζουν απώλειες εσόδων όταν καθ’ οιονδήποτε τρόπο βλάπτεται το brand name.
«Η παρακολούθηση των εργαζομένων όχι μόνο συμβάλλει στη διατήρηση της καλής φήμης μιας επιχείρησης, αλλά επιπλέον διασφαλίζει ότι οι εργαζόμενοι θα κάνουν ό, τι πρέπει για να είναι παραγωγικοί» λέει ο Kirsten Smith, σύμβουλος της βρετανικής εταιρείας face2faceHR.
Είναι αποτελεσματικό;
'Eρευνα που διενεργήθηκε στις ΗΠΑ πριν από έναν χρόνο έδειξε ότι η πρακτική είναι αμφίβολη ως προς την αποτελεσματικότητα της. 
Σύστημα παρακολούθησης που κατέγραφε νοσηλευτές εν ώρα εργασίας -με σημείο αιχμής τη συμμόρφωση προς τους κανόνες που αφορούν το συχνό πλύσιμο των χεριών- έδειξε ότι, όσο η βάρδια πλησίαζε προς το τέλος, τόσο οι νοσηλευτές καθυστερούσαν να πλύνουν τα χέρια τους. 
Η παρακολούθηση διήρκεσε τρία χρόνια. Εφαρμόστηκε σε 42 νοσοκομεία και 5.200 νοσηλευτές. Τα δύο πρώτα χρόνια, ο ρυθμός με τον οποίον οι νοσηλευτές έπλεναν τα χέρια τους αυξήθηκε. Όταν η παρακολούθηση χαλάρωσε, ο ρυθμός έπεσε. Όταν απομακρύνθηκαν οι κάμερες τα επίπεδα έπεσαν στα προ της παρακολούθησης επίπεδα. 
Η κατασκοπεία μπορεί να βελτιώσει τη ρουτίνα αλλά μόνο βραχυπρόθεσμα.
Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να καθιερώσει, να θεμελιώσει κάτι ώστε να γίνει συνήθεια. 
Επιπλέον, αντιστρέφει και τις καλές συνήθειες, καθώς, στην παραπάνω περίπτωση, αντικατέστησε  τους κανόνες εσωτερικής λειτουργίας και τα κίνητρα για για το πλύσιμο των χεριών -όπως την πραγματική επιθυμία για προστασία των ασθενών από λοιμώξεις- σύμφωνα με τον Hengchen Dai, ερευνητή στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σεντ Λούις του Μιζούρι.
Ακόμη και όταν οι εργαζόμενοι είναι θετικοί στην παρακολούθηση, ακόμη και όταν την ερμηνεύουν ως χείρα βοηθείας στην προσπάθεια για βελτίωση της υγείας τους, η καινοτομία παλιώνει γρήγορα
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της αμερικανικής εταιρείας Buffer, που ασχολείται με το μάρκετινγ στα social media. Η επιχείρηση έδωσε στους εργαζομένους της συσκευές παρακολούθησης της φυσικής τους κατάστασης με στόχο να παρακολουθήσουν τα μοντέλα του ύπνου τους. 
Η εταιρεία δεν είχε πρόσβαση στα δεδομένα και ενθάρρυνε τους υπάλληλους να μοιράζονται τα αποτελέσματα των μετρήσεων, παρέχοντας τους συμβουλές για τη βελτίωση του ύπνου τους. Ο κατ’ αρχήν στόχος ήταν να βελτιωθεί η παραγωγικότητα μέσω του καλύτερου ύπνου. Μετά από λίγο, η συμμετοχή των εργαζομένων μειώθηκε δραματικά.
Οι κανόνες για το τι μπορεί ή δεν μπορεί να παρακολουθεί ο εργοδότης ποικίλλουν από χώρα σε χώρα. 
Στη Βρετανία οι εργοδότες είναι υποχρεωμένοι να ενημερώνουν το προσωπικό ότι παρακολουθείται, εξηγώντας τι και πώς παρακολουθείται, και για ποιόν λόγο συμβαίνει αυτό.
Νομιμότητα και καταστροφή εργασιακών σχέσεων 
Εάν οι εργοδότες θέλουν να συλλέγουν, να χρησιμοποιούν και να αποκαλύπτουν πληροφορίες που αφορούν προσωπικά δεδομένα των εργαζομένων στις ΗΠΑ απαιτείται η συγκατάθεση τους. 
Όμως, η νομοθεσία που αφορά την προστασία, εν προκειμένω την παρακολούθηση των εργαζομένων, είναι ελλειπής και εν γένει μεταθέτει το θέμα στα δικαστήρια, τα οποία και καλούνται να αποφασίσουν κατά περίπτωση (εάν οι ενέργειες ενός εργοδότη έχουν ή όχι, περάσει την «κόκκινη γραμμή»). 
Σε εγχειρίδιο για την παρακολούθηση του χώρου εργασίας που συνέταξε η νομική αμερικανική εταιρεία Morrison & Foerster LLP, αναφέρεται ότι η «αποτυχία του εργοδότη να εκτιμήσει τις αρνητικές επιπτώσεις της παρακολούθησης δημιουργεί πρόβλημα και τελικά καταστρέφει τις εργασιακές σχέσεις. Επίσης, πιθανά παραβιάζει τον νόμο, ενώ μπορεί να θεωρηθεί και ποινικό αδίκημα». 
Η εταιρεία παραπέμπει σε μια υπόθεση του 2005, κατά την οποία επιβλήθηκαν πρόστιμα και ποινή φυλάκισης δέκα μηνών, σε έξι Φινλανδούς, υψηλόβαθμα στελέχη επιχείρησης για την παράνομη καταγραφή και αρχειοθέτηση των e-mails και των τηλεφωνικών κλήσεων των υπαλλήλων τους. Οι παρακολουθήσεις έγιναν επειδή η εταιρεία ήθελε να βρει ποιος είχε διαρρεύσει πληροφορίες στα ΜΜΕ σχετικά με διαφορές που είχαν προκύψει στη διαχείριση της εταιρείας. 
Ακόμη και όταν οι εργοδότες είναι σε θέση να δικαιολογήσουν την παρακολούθηση -σύμφωνα με το παραπάνω εγχειρίδιο-, πρέπει να βρουν μια ισορροπία μεταξύ της «νόμιμης ανάγκης να λειτουργούν τις επιχειρήσεις τους με τον τρόπο που εκείνοι κρίνουν καλύτερο και του σεβασμού των προσωπικών δεδομένων και δραστηριοτήτων των εργαζομένων τους». 
Από το tvxs.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ


Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ SURVIVOR 2018


Υπόθεση Ρόζενμπεργκ: Η προαναγγελθείσα εκτέλεση δύο «Σοβιετικών κατασκόπων»


 Τη 19η Ιουνίου του 1953, οι Έθελ και Τζούλιους Ρόζενμπεργκ εκτελούνται στις ΗΠΑ κατηγορούμενοι για κατασκοπεία ατομικής τεχνολογίας υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Πρόκειται για τους πρώτους Αμερικανούς πολίτες που οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα για κατασκοπεία, παρά το γεγονός ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδίκασης της υπόθεσης, δεν παρουσιάστηκαν ισχυρά στοιχεία που να αποδεικνύουν την ενοχή τους.
O Τζούλιους Ρόζενμπεργκ γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του Έθελ Γκρίνγκλας σε εκδήλωση της Παγκόσμιας Ένωσης Ναυτικών, την Πρωτοχρονιά του 1936. Ο Τζούλιους σπούδαζε τότε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Σίτι Κόλετζ της Νέας Υόρκης. Μετά την αποφοίτησή του, το ζευγάρι παντρεύτηκε και μετακόμισε στο Μπρούκλιν και ο Τζούλιους άρχισε να εργάζεται στον αμερικανικό στρατό, στη μονάδα των ραντάρ. Για ένα σύντομο διάστημα, το ζευγάρι συμμετείχε ενεργά στο Κομουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ και λίγο καιρό αργότερα, τους ακολούθησαν ο αδερφός της Έθελ, Ντέιβιντ και η σύζυγός του Ρουθ. Ωστόσο, η γέννηση του παιδιού των Ρόζενμπεργκ το 1943 είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν το κόμμα.
Ο Ντέιβιντ Γκρίνγκλας εργαζόταν ως χειριστής μηχανής στο Λος Άλαμος, του Νιου Μέξικο, όπου δοκιμάστηκε η πρώτη ατομική βόμβα, στη διάρκεια του Σχεδίου Μανχάταν. Στις 15 Ιουνίου 1950, ο Γκρίνγκλας ομολόγησε στο FBI πως είχε δώσει πληροφορίες για το σχέδιο στον Χάρι Γκολντ, έναν Σουηδό μετανάστη. Ο Γκολντ είχε ήδη ομολογήσει πως κατασκόπευε μαζί με τον ατομικό επιστήμονα Καρλ Φους, με σκοπό μα μεταφέρει πληροφορίες στους Σοβιετικούς. Ο Γκρίνγκλας υποστήριξε ακόμη πως είχε δώσει κάποια έγγραφα στην 26χρονη αδερφή του και το σύζυγό της. Την επομένη, το FBI εμφανίστηκε στο σπίτι των Ρόζενμπεργκ.
Ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ αρνήθηκε τα λεγόμενα του Γκρίνγκλας, κατηγορώντας τον ως ψεύτη. Η άρνησή του να συνεργαστεί με το FBI ερμηνεύτηκε ως απόπειρα απόκρυψης και πως επρόκειτο για έναν κατάσκοπο εξαιρετικής σημασίας. Στο πλαίσιο της έρευνας που ακολούθησε, το FBI εντόπισε τον Μαξ Έλιτσερ, ο οποίος είπε στους πράκτορες ότι το ζευγάρι τον είχε προσεγγίσει στα μέσα του 1940, προσπαθώντας να αποσπάσει εμπιστευτικές πληροφορίες στις οποίες ο ίδιος είχε πρόσβαση λόγω της δουλειάς του, που περιλάμβανε συμβάσεις με την αεροπορία και το ναυτικό των ΗΠΑ.
Στις 17 Αυγούστου 1950, ασκείται δίωξη κατά των Ρόζενμπεργκ για κατασκοπεία. Η δίκη ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου. Τρίτος κατηγορούμενος ήταν ο Μόρτον Σόμπελ, τον οποίο είχε υποδείξει ο Έλιτσερ ως συνεργό των Ρόζενμπεργκ. Ο Γκρίνγκλας, η σύζυγός του, ο Γκολντ και ο Έλιτσερ κατέθεσαν στη δίκη πως οι Ρόζενμπεργκ εμπλέκονται σε ένα κύκλο κατασκοπείας, παρότι ο Έλιτσερ παραδέχτηκε πως ουδέποτε έδωσε κάποιο έγγραφο στον Τζούλιους.
Ο Σόμπελ ουδέποτε κατέθεσε, ενώ οι Ρόζενμπεργκ αρνήθηκαν οποιαδήποτε εμπλοκή στην υπόθεση. Όταν ο εισαγγελέας του ρώτησε για τη συμμετοχή τους στο Κομουνιστικό Κόμμα, αρνήθηκαν να απαντήσουν. Η υπόθεση εναντίον τους στηρίχτηκε σε σημαντικό βαθμό σε ένα ταξίδι του Σόμπελ στο Μεξικό και την προσπάθεια του Τζούλιους να βρει ένα διαβατήριο μετά την ομολογία του Φους. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι.
Πλέον, ήταν η σειρά του δικαστή Ίρβινγκ Κάουφμαν να ορίσει την ποινή. Παρότι οι κατηγορούμενοι δεν είχαν καταδικαστεί για προδοσία, ο δικαστής ανακοινώνοντας την ποινή τους σημείωσε πως τα εγκλήματά τους ήταν «χειρότερα από δολοφονία», εξηγώντας πως «το να βάζεις στα χέρια των Ρώσων μια ατομική βόμβα έχει ήδη προκαλέσει, κατά την άποψή μου, την κομουνιστική επίθεση στην Κορέα, με αποτέλεσμα οι νεκροί να υπερβαίνουν τους 50.000 και ποιος ξέρει τι μπορεί εκατομμύρια ακόμη αθώοι άνθρωποι να πληρώσουν για την προδοσία σας». Στις Στις 5 Απριλίου του 1950, ο Κάουφμαν καταδίκασε τους Ρόζενμπεργκ σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα και τον Σόμπελ σε 30ετή φυλάκιση.
Οι Ρόζενμπεργκ άσκησαν έφεση κατά της απόφασης, πηγαίνοντας την υπόθεσή τους στο Ανώτατο Δικαστήριο, χωρίς ωστόσο κανένα αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή, οι αντιδράσεις για την υπόθεσή τους ξεπέρασαν τα σύνορα των ΗΠΑ. Οργανώθηκαν ογκώδεις διαδηλώσεις, με αίτημα την άρση της θανατικής ποινής. Στις 18 Ιουνίου 1953, έλαβαν χώρα πορείες συμπαράστασης προς το ζευγάρι σε Παρίσι και Νέα Υόρκη. Αλλά και ο πνευματικός κόσμος είχε κινητοποιηθεί, χαρακτηρίζοντας παράλογη, παράνομη και ένδειξη αντισημιτισμού την απόφαση εκτέλεσης των Ρόζενμπεργκ. Ο Σαν Πολ Σάρτρ κατηγόρησε τους Αμερικανούς για κυνήγι μαγισσών και εγκλήματα. Αρκετοί επιστήμονες, όπως ο Αϊνστάιν στάθηκαν αντίθετοι στην απόφαση αυτή, ο Πάμπλο Πικάσο έγραψε στην Ουμανιτέ «Οι ώρες μετράνε. Τα λεπτά μετράνε. Μην αφήσετε αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας να πραγματοποιηθεί», ενώ οι Λανγκ και Μπρεχτ προέβησαν και αυτοί στις σχετικές διαμαρτυρίες. Ο Πάπας Πίος ΧΙΙ απευθύνθηκε στον Αϊζενχάουερ τον Φεβρουάριο του 1953 για την απαλλαγή του ζεύγους από τις κατηγορίες, πράγμα που ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έκανε δεκτό.
Τελικά, το βράδυ της 19ης Ιουνίου 1953, οι Ρόζενμπεργκ οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα στις φυλακές Σινγκ Σινγκ της Νέας Υόρκης.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Άρης Βελουχιώτης: Έζησε και πέθανε ως επαναστάτης

Πέμπτη 15 Ιουνίου του 1945 και ο Βελουχιώτης φαίνεται να καταλαβαίνει πως φτάνει το τέλος. Αυτοπυροβολείται και γράφει το ένδοξο τέλος του, με τα ίδια του τα χέρια... Μια ημέρα αργότερα, στις 16 Ιουνίου, οι εθνοφύλακες θα βρουν τη σορό του. «Κανείς δεν δικαιούται να υπερηφανευτεί ότι έπιασε ζωντανό, ότι νίκησε ή ότι σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ. Tα τρία χρόνια ελευθερίας στα βουνά δεν ήταν όνειρο, αλλά μια υποθήκη για το μέλλον», αναφέρει για την μέρα εκείνη ο Διονύσης Χαριτόπουλος.
O λόγος για τον Θανάση Κλάρα, που άφησε την άνετη ζωή του στη Λαμία και πήρε τα βουνά, γράφοντας το όνομα του, ή μάλλον το ψευδώνυμο του «Άρης Βελουχιώτης» στην ιστορία, σαν ίσως την πιο εμβληματική φιγούρα της Αντίστασης. Ιδρυτής του ΕΛΑΣ και ηγετική μορφή του αντάρτικου σώματος του ΕΑΜ, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του ΚΚΕ. Ο Βελουχιώτης έρχεται σε ρήξη με το ΚΚΕ μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, καθώς αρνείται να παραδώσει τα όπλα και επιλέγει τον δρόμο της ένοπλης δράσης. Ο δρόμος που διαλέγει τον οδηγεί τελικά στον θάνατο.
Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, την ίδια μέρα που το ΚΚΕ τον διαγράφει από τις τάξεις του, βάζει τέλος στη ζωή του στις 16 Ιουνίου του 1945, καθώς είχε περικυκλωθεί από ομάδες της Εθνοφυλακής που είχαν σταλεί για να τον συλλάβουν, στη Μεσούντα του Αχελώου. Το πτώμα του αποκεφαλίζεται και την επομένη κρεμάται στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.
Η πορεία προς τον θάνατο
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, που υπογράφτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945, από την κυβέρνηση Πλαστήρα και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και προέβλεπε δημιουργία των απαραίτητων συνθηκών για τη διεξαγωγή εκλογών και δημοψηφίσματος για τη μοναρχία στην Ελλάδα, διάλυση των ανταρτικών οργανώσεων, παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ μέσα σε δύο εβδομάδες και παραχώρηση αμνηστίας στους στρατιώτες του ΕΛΑΣ, ο Άρης καταγγέλλει τη συμφωνία ως προδοτική και αποδοχή της αγγλικής κατοχής.
Ο Βελουχιώτης καλεί τους αγωνιστές να συνεχίσουν την ένοπλη αντίσταση με αποτέλεσμα το ΚΚΕ να τον αποκηρύξει και να τον απομονώσει. Τότε αρχίζει ένα κυνήγι «κλεφτών κι αστυνόμων» με την Εθνοφυλακή υπό την εποπτεία των Άγγλων να τον καταδιώκει, και τον Άρη, βλέποντας τον κλοιό να στενέυει γύρω του να επιλέγει το δρόμο του θανάτου. «O Άρης ήξερε από την αρχή το τέλος του.
Τις παλιές καλές ημέρες στο βουνό έκανε καμιά φορά παρέα με τον μόνιμο λοχαγό Κουταλίδη, που έπαιζε υπέροχα στο βιολί του κάποια κλασικά κομμάτια. Μια ημέρα ο λοχαγός τού είπε με θαυμασμό ότι μοιάζει με τον επαναστάτη Πουγκατσέφ, που έφτιαξε δικό του στρατό και κυριάρχησε σε μεγάλο τμήμα της τσαρικής Ρωσίας. O αρχηγός τον ρώτησε με νόημα: - Θυμάσαι το τέλος του; - Ναι, απάντησε ο λοχαγός. Κυκλώθηκε από τα τσαρικά στρατεύματα, πιάστηκε αιχμάλωτος και το κεφάλι του έμεινε κρεμασμένο για ημέρες σε κοινή θέα. - Eμένα όμως δε θα με πιάσουν ποτέ αιχμάλωτο. Κι αυτό έκανε», γράφει για αυτόν ο Διονύσης Χαριτόπουλος, στο βιβλίο του «Αρης, ο αρχηγός των ατάκτων».
Μαζί με τους αντάρτες του ο Βελουχιώτης μεταβαίνει στο Ανθηρό όπου ανταλλάσσει ομήρους με όπλα και πυρομαχικά, κι ενώ ο στρατός τον καταδιώκει το ΚΚΕ δεσμεύεται ότι δεν θα δημιουργήσει προβλήματα στις διαπραγματεύσεις. Την επομένη, έξω από το χωριό Ελληνικά, σε μια εκκλησία ο Βελουχιώτης μαζεύει τους συντρόφους του και τους ενημερώνει για την επικείμενη συνάντηση του με τον ζαχαριάδη, τον ηγέτη του ΚΚΕ, προκειμένου να λύσουν τα ζητήματα που έχουν προκύψει μεταξύ τους. Αποχαιρετά τους συντρόφους του και κατευθύνεται προς το Λιάσκοβο, όπου φήμες θέλουν υποστηρικτές του να τον περιμένουν για να συνταχθούν μαζί του. Αντί για συντρόφους συναντά διώκτες...
Μετά από σκληρή μάχη, κι αφού έχουν καταφέρει να πάρουν 17 ομήρους, οι αντάρτες υποχωρούν προς το Mαυροβούνι. Τετάρτη 14 Ιουνίου του 1945 και ο Βελουχιώτης με τους αντάρτες του κατευθύνεται στο Κοθώνι, από όπου και αποφασίζει να επιχειρήσει τη μεγάλη έξοδο παρά το ότι γνωρίζει ότι βρίσκεται περικυκλωμένος. Κλειδώνει τους όμηρους στο σχολείο του χωριού, και μέσω του Χοιρόλακκου επιχειρεί να περάσει τον Αχελώο.
Οι μάχες είναι σφοδρές, αλλά ο Άρης είναι αποφασισμένος να περάσει το ποτάμι. Έτσι δίνει εντολή στους 20 άνδρες του που τον ακολουθούν να κρυφτούν στο φαράγγι του Φάγγου. Την επομένη κι αφού πέσει το σκοτάδι ξεκινούν για τη Μεσούντα. Πέμπτη 15 Ιουνίου του 1945 και ο Βελουχιώτης φαίνεται να καταλαβαίνει πως φτάνει το τέλος. Παρά τις παραινέσεις να περάσουν πάλι το ποτάμι προς τη Ρούμελη φαίνεται να αδιαφορεί. Είναι μάταιο γιατί είναι πλέον κυκλωμένοι. Δίνει εντολή στους άνδρες του να φύγουν προς το ποτάμι, μα εκείνος παραμένει εκεί.
Σαν επαναστάτης έζησε και σαν επαναστάτης θέλει να πεθάνει. Αυτοπυροβολείται και γράφει το ένδοξο τέλος του, με τα ίδια του τα χέρια... Μια ημέρα αργότερα, 16 Ιουνίου, η σορός του βρέθηκε από το τάγμα εθνοφυλάκων του Βόιδαρου, μαζί με τη σορό του Τζαβέλα, που επίσης αυτοκτόνησε. Και οι δύο αποκεφαλίζονται και την επόμενη μέρα το κεφάλι του κρεμάται στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.
«Γύρω από τα κρεμασμένα κεφάλια οι παρακρατικοί βάραγαν νταούλια και κέρναγαν από νταμιζάνες κρασί. Aς μην επιχαίρουν οι εχθροί του. Κανείς δεν δικαιούται να υπερηφανευτεί ότι έπιασε ζωντανό, ότι νίκησε ή ότι σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ. O Άρης αποχώρησε μόνος του. H αυτοκτονία είναι μια πράξη οριστική και τελεσίδικη, που ουδείς δικαιούται να κρίνει, να εξάρει ή να καταδικάσει. Είναι απολύτως προσωπική και μυστηριώδης. Και επειδή ποτέ δεν στερείται νοήματος, ήταν το ύστατο διάβημα του αυτόχειρα προς τους Έλληνες. Tα τρία χρόνια ελευθερίας στα βουνά δεν ήταν όνειρο, αλλά μια υποθήκη για το μέλλον», αναφέρει για την μέρα εκείνη ο Διονύσης Χαριτόπουλος.
tvxs.

Γυαλιά - καρφιά η «Λεωφόρος»

Ήταν Τετάρτη 17 Ιουνίου 1964, ένα τυπικό καλοκαιριάτικο απομεσήμερο στην Αθήνα με αποπνικτική ζέστη, όταν οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι τέθηκαν αντιμέτωποι στον ένα ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Στο κατάμεστο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο Παναθηναϊκός έπαιζε με στόχο το νταμπλ, καθώς προερχόταν από την κατάκτηση ενός αήττητου πρωταθλήματος - μοναδικό ρεκόρ στην Α' Εθνική. Ο Ολυμπιακός επιζητούσε τη νίκη για να σώσει τη χρονιά με τη διεκδίκηση του Κυπέλλου. Ο νικητής της συνάντησης θα αντιμετώπιζε στον μεγάλο τελικό την ΑΕΚ, η οποία νωρίτερα είχε αποκλείσει τον Πιερικό με 3-1.
Όλα κύλησαν ομαλά στην κανονική διάρκεια του αγώνα, που έληξε ισόπαλος με 1-1. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 16ο λεπτό με τον Νεοφώτιστο και ο Παναθηναϊκός ισοφάρισε στο 36ο με τον Δομάζο. Το παιχνίδι ήταν δυνατό, σκληρό και συναρπαστικό, όπως αρμόζει σ' ένα ντέρμπι. Οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι οδηγήθηκαν σε ημίωρη παράταση. Η ζέστη πρέπει να είχε επιδράσει αρνητικά στους 22 ποδοσφαιριστές, που παρέπαιαν μέσα στο γήπεδο. Οι ευκαιρίες που χάθηκαν από τους Δομάζο και Παπάζογλου ήταν παιδαριώδεις.
Οι φίλαθλοι και των δύο ομάδων θεώρησαν «σικέ» τον αγώνα, για να επαναληφθεί προς όφελος των ταμείων της ΕΠΟ, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού και άρχισαν να φωνάζουν: «Πουλημένοι», «Θα μπούμε μέσα», «Θα γίνει Περού». (Λίγες μέρες πριν, κατά τη διάρκεια του αγώνα Περού - Αργεντινής ξέσπασαν επεισόδια, όταν ο διαιτητής ακύρωσε γκολ των γηπεδούχων, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο 318 φίλαθλοι).
Το σύνθημα «Θα μπούμε μέσα» ξανακούστηκε πέντε λεπτά πριν από τη λήξη της παράτασης και αυτή τη φορά δεν ήταν σχήμα λόγου. Το πλήθος όρμησε στον αγωνιστικό χώρο και τα έκανε «Γης Μαδιάμ». Κατέστρεφε και πυρπολούσε ό,τι έβρισκε μπροστά του: διαφημιστικές πινακίδες, γκολπόστ, δίχτυα, μικροφωνικές εγκαταστάσεις, θέσεις των επισήμων, το ιατρείο του γηπέδου και τα αποδυτήρια. Παίκτες, διαιτητές και παράγοντες εξαφανίσθηκαν και ο αγώνας διακόπηκε.
Η Αστυνομία, μπροστά στην οργή του λαού, τήρησε ψύχραιμη έως παθητική στάση κι έτσι δεν υπήρξαν θύματα. Συνέβαλε και το γεγονός ότι οι εισβολείς- οπαδοί και των δύο ομάδων είχαν τον νου τους στους βανδαλισμούς και δεν συνεπλάκησαν μεταξύ τους. Οι 1500 αστυφύλακες που ήταν επιφορτισμένοι με την τήρηση της τάξης άρχισαν να χειροκροτούν το οργισμένο πλήθος, με διαταγή του αστυνομικού διευθυντή Γεωργίου Κανελλάκη, προκειμένου να συμβάλουν στην εκτόνωση της κατάστασης.
Οι ζημιές που προκλήθηκαν στο ιστορικό γήπεδο ξεπέρασαν το 1.000.000 δραχμές, ποσό πολύ μεγάλο για την εποχή εκείνη. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Παναθηναϊκού συνεδρίασε εκτάκτως μετά τα θλιβερά γεγονότα και εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία υπογραμμιζόταν: «Ο Παναθηναϊκός αποκρούει με αγανάκτησιν τη µοµφή ότι το ματς ήτο προσυνεννοηµένο. Διαμαρτύρεται για τους βανδαλισµούς και ζητά την παραδειγµατικήν τιµωρίαν των ενόχων». Και η αντίστοιχη ανακοίνωση του Ολυμπιακού: «Ουδείς έχει το δικαίωμα να κατασπιλώνει την ιστορία του Ολυμπιακού, τους αθλητάς του και τη διοίκησή του. Αποδοκιμάζουμε τους βανδαλισμούς και εκφράζουμε τη συμπάθειά μας προς τον Παναθηναϊκόv».
Η ΕΠΟ, που επελήφθη της υποθέσεως μηδένισε και τους δύο αντιπάλους και δεν όρισε επαναληπτικό ημιτελικό. Δεν ανακήρυξε, όμως, κυπελλούχο την ΑΕΚ, που είχε προκριθεί στον τελικό, όπως ζητούσαν οι εφημερίδες και η φίλαθλη γνώμη. Απλώς τη δήλωσε ως εκπρόσωπο του ελληνικού ποδοσφαίρου στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης της προσεχούς περιόδου. Αργότερα, η αδικία άρθηκε και η ΕΠΟ αναγνώρισε την ΑΕΚ ως Κυπελλούχο Ελλάδας για το 1964.

Η Ταυτότητα του Αγώνα

  • Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός: 1-1 (1-1)
    (Διεκόπη στο 115', λόγω επεισοδίων µεγάλης έκτασης)
  • Παναθηναϊκός: Boυτσαράς, Καµάρας, Παπουλίδης, Σούρπης, Ανδρέου, Πιτυχούτης, Δοµάζος, Λουκανίδης, Κοµιανίδης, Πανάκης, Παπαεµµανουήλ.
  • Ολυμπιακός: Αυγητίδης, Πλέσσας, Στεφανάκος, Παυλίδης, Σηµαντήρης, Πολυχρονίου, Γκαϊτατζής, Βασιλείου, Σιδέρης, Παπάζογλου, Νεοφώτιστος.
  • Σκόρερς: 16' Νεοφώτιστος, 36' Δοµάζος.
  • Διαιτητής: Μάτενς (Ολλανδία).
  • Θεατές: 25.000
Από το ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Το Σαν Φρανσίσκο χτίστηκε πάνω σε βυθισμένα πλοία!



Μεγάλο μέρος του κέντρου του Σαν Φρανσίσκο χτίστηκε πάνω σε βυθισμένα πλοία, τα οποία εγκαταλείφθηκαν εκεί την εποχή όπου όλοι αναζητούσαν στην περιοχή χρυσό. Δεν υπήρχαν σιδηρόδρομοι, αυτοκίνητα ή αεροπλάνα από το 1849 έως και το 1850, την εποχή δηλαδή του “χρυσού πυρετού” στις ΗΠΑ, οπότε ο ταχύτερος τρόπος για να φτάσει κάποιος στα “χρυσά εδάφη” ήταν να ταξιδέψει με πλοίο.
perierga.gr - Μια παράξενη ιστορία για τη δημιουργία της αμερικανικής πόλης.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1850, τα αρχεία δείχνουν ότι υπήρχαν περισσότερα από 500 σκάφη αγκυροβολημένα στην περιοχή γύρω από το Yerba Buena Cove. Μετά την άφιξη των πλοίων, τα πληρώματα και οι επιβάτες τα εγκατέλειπαν για να φτάσουν στα εδάφη με τον χρυσό, προκειμένου να βρουν την τύχη τους. Πολλά από αυτά τα σκάφη βυθίζονταν εκεί που είχαν αγκυροβολήσει.
perierga.gr - Μια παράξενη ιστορία για τη δημιουργία της αμερικανικής πόλης.
Στο λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο, τα πλοία ξεφόρτωναν συνεχώς κόσμο. Στην επιστροφή τους όμως ήταν άδεια, πράγμα που ήταν εντελώς ασύμφορο για τον κάθε πλοιοκτήτη, που έπρεπε να πληρώσει μισθούς για το πλήρωμα, χωρίς έσοδα. Για το λόγο αυτό, αρκετοί ήταν αυτοί που όταν συγκέντρωναν έναν μεγάλο αριθμό υποψήφιων «πελατών» προς τα εκεί, έτρεχαν να αγοράσουν ρημαγμένα σκάφη, ίσα-ίσα για να βγει το ταξίδι και στη συνέχεια τα εγκατέλειπαν στο λιμάνι.
perierga.gr - Μια παράξενη ιστορία για τη δημιουργία της αμερικανικής πόλης.
Αυτό έγινε ακόμα πιο έντονο, όταν στη νομοθεσία ανακαλύφθηκε ένα παράθυρο, που επέτρεπε στον ιδιοκτήτη του καραβιού, να διεκδικήσει τη γη η οποία βρίσκεται κάτω από το καράβι του, όταν αυτό βουλιάξει. Είτε οι ίδιοι, είτε «πρόθυμοι» συνεργάτες, οδηγούσαν τα καράβια σε σημεία που θεωρούσαν φιλέτα, και τα βούλιαζαν, κερδίζοντας ένα από τα πιο δυσεύρετα πράγματα στην πόλη. Εκτάσεις. Πάνω εκεί με το πέρασμα των χρόνων χώματα, μπάζα και πέτρες τοποθετήθηκαν, ενώ διάφορα κτήρια έκαναν την εμφάνισή τους. Το Μουσείο της πόλης κυκλοφόρησε πρόσφατα έναν χάρτη όπου φαίνονται τα σημεία των ναυαγισμένων πλοίων.
perierga.gr - Μια παράξενη ιστορία για τη δημιουργία της αμερικανικής πόλης.