Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ήταν το σφοδρό και εκτεταμένο κύμα σφαγών και η συστηματική καταστροφή των γηγενών ελληνικών χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής του Πόντου, αλλά και των ομοίων ελληνικών πληθυσμών των περιοχών της δυτικής Μικράς Ασίας, Καππαδοκίας και ανατολικής Θράκης που υποκινήθηκαν και πραγματοποιήθηκαν από το Κίνημα των Νεότουρκων και των Κεμαλιστών κατά τη χρονική περίοδο 1914-1923.
Η άνοδος του τουρκικού υπερεθνικισμού στις αρχές του 20ού αιώνα αύξησε δραματικά το αντι-ελληνικό συναίσθημα εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η γενοκτονία ξεκίνησε το 1914 από το καθεστώς των Νεοτούρκων, το οποίο καθοδηγούταν από τους τρεις πασσάδες και, μετά από μια σύντομη παύση κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου το 1918-1919, συνεχίστηκε μέχρι το 1923 από τους Κεμαλικούς, η οποία καθοδηγούταν από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.
Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η εκτόπιση, η εξάντληση από έκθεση σε κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, οι πορείες θανάτου στην έρημο και συχνότατα οι εν ψυχρώ δολοφονίες ή εκτελέσεις. Ο αριθμός των θυμάτων έχει υπολογιστεί σε 353.000, περίπου ο μισός ποντιακός ελληνισμός, ενώ συνολικά 1.5 εκατομμύρια Έλληνες πρόσφυγες εκτοπίστηκαν. Οι επιζώντες κατέφυγαν στις βόρειες και ανατολικές ακτές του Ευξείνου Πόντου (στην πρώην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου